Some Good Stuff

Joeboy In Mexico (Brad's Loop) - Tuxedo Moon

Lobster Boys (Ruin Yourself) - When

Once Upon A Time In the West (Watch Me Fall Apart) - Hard Fi

Ike Turner: 1931-2007

R.I.P.

Photo by : Sheila Burnett

Time in Pieces

All days are the same

Today just like yesterday

Days melt

Disorienting me

I can’t tell when time passes

Around me

On me

Can’t change a thing

Can’t recognize reality anymore

Out of here

My senses are strong

That’s all I have

Around me

On me

Θα πάμε !

Wilde Leben

A gripping love story based on the life of the legendary top model and groupie Uschi Obermaier, the sex symbol of the 1968 generation of sex, drugs and rock 'n' roll.

The beautiful young Uschi Obermaier from Munich is transformed at the end of the 1960s from a fashion top model to the figurehead of the sexual revolution and becomes the medium for an entire generation.

After meeting the pop-communard Rainer Langhans, Uschi moves into the Berlin "Commune 1" and runs through a whirlwind of relationships which make her a media icon, but useless for a "normal" life. When the commune falls apart in 1969, she takes up a relationship with the charismatic adventurer and bar-owner Dieter Bockhorn - during which time she is also involved with the Rolling Stones' Mick Jagger and Keith Richards.

In search of the summer of eternal love and on the run from changing times, Uschi and Dieter take off on a long, adventurous trip in their camper bus around the world. But their dropout idealism soon becomes catastrophic as Dieter cannot come to terms with Uschi's desire for independence. On New Year's Day 1984, Dieter dies in Mexico and Uschi finds herself faced with an existential question: what is the price of freedom?

Achim Bornhak 's films include: Das Perpetuum Mobile (short, 1990), Das Fenster (short, 1991), Die Abenteuer des Roten Baron (short animation, 1992), Beep (short, 1992), Slowfuck (short, 1993), Der Marianengraben (1994), John & Lucie (short, 1996), Schools Out (1997), Operation Noah (1998), and 8 Miles High (Das Wilde Leben, 2006).

[...] Εκείνες τις αργές και άδειες ώρες ανεβαίνει από τη ψυχή στο πνεύμα μου μια θλίψη από ολόκληρο το είναι μου, η πίκρα ότι όλα είναι μια αίσθηση δική μου και συνάμα ένα πράγμα εξωτερικό που δεν είναι στο χέρι μου να το αλλάξω. Αχ, πόσες φορές τα όνειρα μου υψώνονται μπροστά μου σαν πράγματα, όχι για να μου υποκαταστήσουν την πραγματικότητα, αλλά για να μου πουν ότι της μοιάζουν στο ότι δεν τα θέλω, στο ότι εμφανίζονται ξαφνικά απ'εξω, σαν το τράμ που στρίβει πέρα μακριά στο βάθος του δρόμου ή σαν τη φωνή του νυχτερινού τελάλη - τι να διαλαλεί άραγε; - που ξεχωρίζει, αραβική μελωδία, σαν απρόσμενο σιντριβάνι στη μονοτονία του δειλινού!

Το Βιβλίο της Ανησυχίας - Μπερνάρντο Σοάρες (Φερνάντο Πεσσόα)

Pretence is not what restricts me, it's the circles inside...

Παρασκευή, 14/3/08

PRINCIPAL CLUB THEATER (Θεσσαλονίκη / Kazan db)

Σάββατο, 15/3/08

GAGARIN 205 LIVE MUSIC SPACE (Αθήνα / Astra)

Rilo Kiley - Give A Little Love (The Riviera, Chicago)

Beirut - The Penalty

Radio 1: Stereophonics, Bank Holiday Monday

The Shins - Turn on Me

Στα καλύτερα του 2007...

Cold War Kids - We Used to Vacation

Tonight Puressence

Στο Principal, στις 21:00

Free Time

Ο άνθρωπος που κάθεται και φτιάχνει τέτοια πράγματα, σίγουρα έχει πολύ ελεύθερο χρόνο. Είναι όμως όντως αστεία...

New World

Why We Shouldn't Celebrate Thanksgiving

Thanksgiving Day should be turned into a National Day of Atonement to acknowledge the genocide of America's indigenous peoples.

Empty Hands

17.11 Columbiahalle

Μετά από ένα ατελείωτο πάνω-κάτω στους δρόμους του Βερολίνου, βρήκα το club. Στριμώχτηκα δίπλα σε μια παρέα ελλήνων με τους οποίους πετούσαμε μαζί από το Βενιζέλος. Το club δεν είχε γεμίσει ακόμη, ήμασταν δεύτερη σειρά. Τα πράγματα ήταν χαλαρά, ακόμη κι όταν βγήκαν οι Blonde Redhead. Οι Blonde ήταν από αδιάφοροι ως πολύ καλοί, και τη θειά μου να ακούγαμε να λέει τη καραγκούνα ευχαριστημένοι θα ήμασταν, αρκεί που ξέραμε ότι μετά θα έβγαιναν οι Interpol. Η κατάσταση έγινε ασφυκτική τη στιγμή που έπαιξαν τη τελευταία νότα και άφησαν τη σκηνή. Σε μια μάχη για μια σπιθαμή χώρου και θέας στη σκηνή βρέθηκα ακόμη πιο μπροστά. Ας είναι καλά τα καρντάσια που στρίμωχναν τα γερμανάκια δεξιά και αριστερά, είμαστε απολίτιστοι όντως…

Και να που έφτασε η στιγμή που περιμέναμε, με το κατάμεστο club να αποθεώνει τη μπάντα από τη Νέα Υόρκη. Ξεκίνημα με το Pioneer to the Falls, καμία έκπληξη για εμάς που ξημεροβραδιαζόμαστε στα fora της μπάντας. Η κόλαση ξέσπασε με το Obstacle 1. Το έλλειμμα συναισθήματος των Interpol συμπλήρωνε με το παραπάνω το κοινό, παραληρώντας στη κυριολεξία στη θέα της παγωμένης χάρης του Banks. Ο Carlos πόζαρε παίζοντας το μπάσο του και έριχνε που και που καυτές ματιές στις κυρίες που είχαν πιάσει στασίδι μπροστά. Έριξε και μια σε μένα, αλλά δε μπόρεσα να ανταποκριθώ αφού εκείνη ακριβώς τη στιγμή οι Ισπανοί αποφάσισαν να με λυντσάρουν. Ο Sam συνοφρυωμένος όπως πάντα, ανταποκρινόταν με ζέση στο καθήκον που τον θέλει πίσω από τα πιατίνια, και σιγορουφούσε ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Ευτυχώς που ήταν και ο Dan που δεν σταμάτησε να χορεύει, να χτυπιέται, να δίνει παλμό, να απολαμβάνει με κλειστά τα μάτια. Τον εκτίμησα περισσότερο από κοντά.

Αραιά και που ο Paulie μας πετούσε κανένα thank you, έριχνε καμιά ματιά μπροστά ή πάνω στον εξώστη, κυρίως όμως κοίταζε στο υπερπέραν. Στο τέλος μόνο μας χαιρέτισε όπως ακριβώς η βασίλισσα Ελισάβετ τους υπηκόους της, μας κοίταξε έντονα όλους έναν-έναν στα μάτια (αυτό δεν είναι δυνατό να γίνει, είναι; Υπερβάλλω φυσικά) και εξαφανίστηκε.

Σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας τα μάτια μου και τα αυτιά μου απολάμβαναν. Η ψυχή μου όμως λαχταρούσε το Άλλο. Το κίνδυνο του λάθους, τη παρόρμηση του αυτοσχεδιασμού, την επικοινωνία, τη Τέχνη που προσφέρεται απλόχερα και δε περιορίζεται από ποζάρισμα, αυτολογοκρισία, σεμνοτυφία ή συστολή. Θα τους ήθελα λιγότερο by the book, περισσότερο αυθόρμητους. Τον Paulie κυρίως. Σα να κρατάει πίσω το ταλέντο του. Να το περιορίζει. Αφού έχεις να δώσεις ρε φίλε, δώσε επιτέλους!!

Δε ξέρω αν ήταν η καλύτερη συναυλία της ζωής μου, προς το παρόν δε μπορώ να σκεφτώ με τέτοιους όρους. Σίγουρα όμως ήταν η ακριβότερη !

Update: Hot Gossip

If time is my vessel...

... then learning to love
Might be my way back to sea

Είχα πολλά χρόνια να κάνω ένα ταξίδι για μένα. Μόνη μου. Για αυτό φρόντισα να το κάνω ένα και καλό. Πετάω για Βερολίνο και μένω 48 ώρες. Για το τελευταίο βράδυ επέλεξα τη συναυλία των Interpol στο Columbiahalle.

Μαθαίνω πως εκεί θα είναι και ο Peeping Tom και άλλοι φίλοι του και μη. Αναρωτιέμαι, στην ουρά για το club αν φωνάξω στα Ελληνικά «Ρε μαλάκεεεες;!» πόσοι θα γυρίσουν το κεφάλι;

Father to Son

What I've Learned About Rage

A conversation between a man of legendary fury and his son preparing to go to the barricades about the uses and abuses of Bush hatred.

Πάντα θα θέλω...

... να επιστρέφω εκεί που γεννήθηκα.

.............

Άραγε είναι μικροί κύκλοι που κλείνουν ή ένας μεγάλος;

.............

Διαβάζω Χένρι Μίλλερ, Κέρουακ και τον Τζάκ τον Αντεροβγάλτη συγχρόνως.

..............

Κρύο.

...............

Θέλω να δω αυτούς που μου λείπουν

PJ Harvey - Big Exit

Αν υποψιαστώ οτι γίναμε όπως Αμερική πριν την Αμερική....

...θα πεθάαανωωωω...

Whatever Happened to the Good Life?

Americans keep making less and spending more. That lifestyle is contributing to supersized debt and the decline of progressive politics.

So it's fall

I will still be up by fall
I'll still be up by fall either way
Still be up by fall
I'll be still to hear the call either way

Street of thought
In all your bones
Hold your place and
Save your throne
Lie awake supine and golden
Wait for grace
It's time

Mind over time

Abstract Autumn

Wall Tapestry

by Dougall

Words: P.B.

Björk - Hyper-ballad

On Fire

Κι εκεί ελπίζουν στο στρατηγό Άνεμο...

Οι Ιάπωνες βρίσκουν τη λύση για την εγκληματικότητα...

... και δεν είναι άλλη απο τη πανάρχαιη τέχνη του καμουφλάζ !!

Θεέ μου, πραγματικά αυτό μου έφτιαξε τη μέρα...

Interpol-Cmere

Στο δρόμο

«Αλλά τότε πήγαιναν χορεύοντας μέσα στους δρόμους σαν τρελοί, και σερνόμουν από πίσω τους όπως κάνω σε όλη μου τη ζωή για ανθρώπους που με ενδιαφέρουν, γιατί οι μόνοι άνθρωποι που υπάρχουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που είναι τρελοί για ζωή, τρελοί για κουβέντα, τρελοί να σωθούν, που θέλουν να τα χαρούν όλα μέσα σε μια και μόνη στιγμή, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε ένα κοινότοπο πράγμα, αλλά που καίγονται, καίγονται, όμοιοι με τις κίτρινες μυθικές φωτιές των ρωμαϊκών πυρσών, εκπυρσοκροτώντας σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα άστρα και, στη μέση, βλέποντας το μπλέ φως του πυρήνα τους να σκάει κι ο καθένας κάνει: «Αα-αα!». Πως ονόμαζαν τέτοιας λογής νεαρούς στη Γερμανία του Γκαίτε;»

Τζάκ Κέρουακ

Janes Addiction - Three Days Live Halloween 1997 - Part1

Cigarettes and Alcohol

Βαρύ κεφάλι και βαριά διάθεση σήμερα. Λέω να απολαύσω τη κακή μου μέρα με τη συλλογή που συνοδεύει το περιοδικό Mojo

The Shadows, Jerry Lee Lewis, Nina Simone, Screamin' Jay Hawkins, John Lee Hooker...

Εγώ θα προσέθετα και το Hangoner του Mickey Pantelous

south park wheel of fortune

People Who Annoy You

Lighthouse

Here I've been living on roofs made from sin
I put an outward, "Begin, begin."

Here I've been lucid I'm living within
Inwardly urgent and sinking again

Στίχοι: PB-Interpol

Needs

Θέλω να διαβάσω : Vegas/Fear & Loathing - Hunter S. Thompson

Θέλω να ακούσω: Our Love To Admire - Interpol

Reworks Trivia

- Να απαγορευτεί δια ροπάλου το στυλιστικό τρίπτυχο: φουστίτσα, κολάν, μπαλαρίνα. Ο σωματότυπος είναι αδιάφορος.

- Είδα αμέτρητες γυναίκες με ξανθά μαλλιά. Ξαφνικά γίναμε όλες Σουηδέζες;

- Ο κόσμος έχει σταματήσει να χορεύει. Παλιά διαπίστωση. Απλά περίμενα σε ένα dance φεστιβάλ, ΚΑΠΟΙΟΣ να χορεύει.

- Ο κόσμος ήταν λίγος. Και ξενέρωτος.

- Η μουσική δε σε απογείωνε. Σε κρατούσε κάτω.

- Όταν σταμάτησα να προσπαθώ να κάνω τα πράγματα να συμβούν με το ζόρι, άρχισα να περνάω καλύτερα. Αποδέχτηκα το ρόλο του παθητικού παρατηρητή – όπως ήταν όλοι άλλωστε – και άρχισα να φωτογραφίζω με μανία τις φάτσες γύρω μου.

- Οι EMO’s επικράτησαν και τράβηξαν τη προσοχή μας.

- Είδαμε τη Δήμητρα Ματσούκα στο Residents με τη παρέα της. Το μόνο που τραβάει το βλέμμα επάνω της είναι το φουσκωτό μαλλί της.

- Μετά από καιρό αγοράσαμε τις Κυριακάτικες εφημερίδες, ξημερώματα

Reworks 07

Craig Armstrong feat. Evan Dando - Wake Up in New York

Last night I dreamt of NY.

Rufus Wainwright

I'll be there

Το Reworks είναι το πρώτο οπτικό-ακουστικό φεστιβάλ τέχνης στη Β. Ελλάδα που πραγματοποιείται εδώ και 2 χρόνια από τη ΝΟΝ, η οποία διατηρεί και την καλλιτεχνική επιμέλεια του φεστιβάλ.

Από την αρχή το Reworks είχε στόχο του να προβάλλει την σχέση μεταξύ μουσικής και μοντέρνας τέχνης και πρόσφερε μια στέρεη πλατφόρμα επί της οποίας νέες ιδέες, μουσικα trends, καλλιτεχνήματα και νέα ταλέντα της εγχώριας και διεθνούς σκηνής αναδείχθηκαν και προβλήθηκαν σε ένα ευρύ κοινό. Επιδίωξε, επίσης, και πέτυχε να γίνει ένας θεσμός ο οποίος φιλοδοξεί να συμπληρώσει το κενό στα πολιτισμικά και ψυχαγωγικά δρώμενα της πόλης μας.

Συμμετέχουν συνολικά 120 καλλιτέχνες και φιλοξενείται για πρώτη φορά στο Λιμάνι Θεσσαλονίκης.

Παρασκευή 28/9

Remake Stage – Αποθήκη 8

19:00-20:15 DJ Analogue Boy vs Deep Andy (GR)

20:15-20:45 DJ The Boy (GR)

20:45-21:30 DJ Kid Stretch (GR)

21:30-22:00 DJ The Boy (GR)

22:00-23:00 Live Voreia Asteria (GR)

23:00-00:00 DJ G Stone pr. Urbs (GR)

00:00-01:30 DJ Innervision pr. Dixon (GER)

01:30-02:30 Live Get Physical pr. Booka Shade (GER)

02:30-04:00 DJ NON pr. Ison & Solar (GR)

04:00-05:45 DJ Souvenir pr. Tiefschwarz (GER)

05:45-end DJ Cyclical Tracks pr. Tadeo (ES)

Atrium – Εξωτερική Σκηνή

19:00-20:30 DJ Lefteris Kordiaos (GR)

20:30-22:00 DJ Brownswood Records pr. Ben Westbeech (UK)

22:00-00:00 Live Filippos Pliatsikas (GR)

Σάββατο 29/9

Remake Stage - Αποθήκη 8

19:30-20:30 DJ Pollux pr. Sound Diffusion (FYR)

20:30-21:45 DJ NON pr. Johnny Mass (GR)

21:45-22:45 DJ Viton (GR)

22:45-00:00 DJ Compost pr. Ben Mono (GER)

00:00-01:30 DJ Eskimo pr. Prins Thomas (NOR)

01:30-02:10 Live NON pr. Andid (GR)

02:15-03:15 Live Bpitch Control pr. Ellen Allien & Apparat (GER)

03:15-04:30 DJ Mobilee pr. Anja Schneider (GER)

04:30-05:30 Live Bpitch Control pr. Modeselektor (GER)

05:30-07:00 DJ Freude Am Tanzen pr. Whignomy Bros (GER)

07:00-end DJ Mobilee pr. DJ Gummihz (GR)

Reconstruct - Αποθήκη 1A

20:00-21:00 DJ DJ Free (GR)

21:00-22:00 DJ Element (GR)

22:00-22:45 DJ Poeta Negra pr. DJ Pakis (GR)

22:45-23:45 Live Keene (GR)

23:45-00:45 Live Nuits Sonores pr. Nil (FR)

00:45-01:45 DJ Scape pr. Pole (GER)

01:45-03:00 DJ Barbara Presinger (GER)

03:00-04:00 Live Skam pr. Bola (UK)

04:00-end DJ Ninja Tune pr. Mixmaster Morris (UK)

Atrium – Εξωτερική Σκηνή

17:00-18:00 DJ Tall F (GR)

18:00-19:00 Live Lovegoss (GR)

19:00-20:30 DJ Cayetano (GR)

20:30-21:30 Live The Supper Live (GR)

21:30-23:00 DJ Nuits Sonores pr. Data (FR)

23:00-01:15 Live Mple (FR)

Τιμές:

48 € εισιτήριο 2 ημερών
25 € Παρασκευή
30 € Σάββατο

Σημεία προπώλησης:

Θεσσαλονίκη:
Patsis Music Wolrd	Τσιμισκή 41	2310 268 226
Joint	Αγ. Σοφίας 1	2310 277 760
Noise	Λώρη Μαργαρίτη 6	2310 242 494
Play Ground	Ιωάννου Δέλλιου 4	2310 279 402
Daily	Βογατσικού	2310 223 550
Lotos	Σκρα 7	2310 260 776

Για περισσότερες πληροφορίες στη διεύθυνση : www.reworks.gr

Brand New World

Mouths to feed, shoes to buy
Rent to pay, tears to dry
Brand new world
I can't relate
Let us choose
To not participate

Open up
Let me wander in
Your heart is not
Such a tender thing
Brand new world
I contend
Only love
Will stop the withering

Oh, to lie in wait
As the shadows and the shapes
Spill across the walls
Like a river
Deep
In spate

Four am
Dark reality
Brand new world
And my heart
Is missing


Song by the Cowboy Junkies

They call it justice

8year old boy was cought in Iran, stealing bread...


- In the name of Islam his punishment is braking his arm by driving a car over it!!

Και μετά την "διαμεσολάβηση" των Αμερικανών που θα έχει κάτι τέτοιο σαν αφορμή, τα πράγματα θα είναι αληθινά πολιτισμένα.

Και τώρα, τι;

Frustration ?

Golgotha

Ταινία μικρού μήκους, το σενάριο και τη μουσική της οποίας έχει κάνει ο Carlos Dengler, μπασίστας των Interpol. Στη σκηνοθεσία ο Daniel Ryan.

Control

Έρχεται το CONTROL, μια ταινία για την ζωή, την μουσική και την ποίηση του Ian Curtis, αλλά και την σχέση του με την Deborah Curtis.

Η ταινία θα προβληθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας» την Πέμπτη 27 Σεπτέμβρη στις 20:00 στον κινηματογράφο Αττικόν

Στο soundtrack της ταινίας οι Killers ερμηνεύουν το Shadowplay. Ακόμη περιλαμβάνει τραγούδια από New Order, Velvet Underground, Buzzcocks, Iggy Pop, Sex Pistols, Kraftwerk, David Bowie, Roxy Music, και φυσικά Joy Division.

Pioneer to the Falls

Show me the dirt pile
And I will pray that the soul can take
Three stowaways
Vanish with no guile
And I will not pay
But the soul can wait
The soul can wait

.....................

Μαθαίνω πως οι εκλογές θα γίνουν κανονικά...

......στις 16 Σεπτεμβρίου.

Να ψηφίσουμε λοιπόν. Αφού πρώτα κάψουμε τα ψηφοδέλτια και τα τοποθετήσουμε ως στάχτες στα ολόλευκα, φρέσκα φακελάκια!

Interpol live: Obstacle 1

Η Πλειοψηφία είναι Υπερεκτιμημένη

'Η κάποιος θα μπορούσε να το πει διαφορετικά: Εκατομμύρια μύγες προτιμούν τα σκατά. Λέτε να έχουν δίκιο;



Γράφω, στέλνω, σχεδιάζω, μιλάω στο τηλέφωνο, καθαρίζω, ακούω μουσική, ψωνίζω, καπνίζω, διαβάζω. Μήπως το παρακάνω;

Α' Σκαλοπάτι: Εγώ

Δεν είμαι καλός, δεν είμαι αγνός, δεν είμαι ήσυχος! Αβάσταχτη είναι η ευτυχία και η δυστυχία μου, είμαι γιομάτος άναρθρες φωνές και σκοτάδι. Κυλιούμαι όλο δάκρυα κι αίματα μέσα στη ζεστή τούτη φάτνη της σάρκας μου.

Φοβούμαι να μιλήσω. Στολίζουμαι με ψεύτικα φτερά, φωνάζω, τραγουδώ, κλαίω, για να συμπνίγω την ανήλεη κραυγή της καρδιάς μου.

Δεν είμαι το φως, είμαι η νύχτα. Μα μια φλόγα λοχίζει ανάμεσα στα σωθικά μου και με τρώει. Είμαι η νύχτα που τη τρώει το φως.

Σχεδόν δέκα πέντε χρόνια μετά τη πρώτη ανάγνωση της Ασκητικής που κυριολεκτικά με συγκλόνιζε, επιστρέφω.

Ασκητική

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή. Ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι’αυτό και πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή. Κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι’αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

Signs

Σημάδια που δείχνουν ότι δε περνάω και τη καλύτερη φάση της ζωής μου:

1. Ξυπνάω με τρομερό άγχος και νεύρα. Το παραμικρό μου φαίνεται ακατόρθωτο.
2. Έχω ταχυπαλμίες.
3. Τη νύχτα ξυπνάω κάθε τέταρτο της ώρας έντρομη και κοιτάζω γύρω μου για να καταλάβω που είμαι. Όπως είναι φυσικό τη μέρα σέρνομαι.
4. Δεν ακούω μουσική.
5. Ξεκινάω να κάνω πράγματα που άλλοτε θα με ευχαριστούσαν, π.χ. να κολυμπήσω στη θάλασσα, και μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή που βγήκα από το σπίτι μου.

Που θα πάει, θα περάσει και αυτό….

Kill Me Tender

Ο Έλβις ένα καρτούν με ψυχή περισσότερη από αυτή που διαθέτουν αμέτρητα ζωντανά ζόμπι που διατείνονται ότι κάνουν μουσική. Ο Έλβις αηδιασμένος, κουρασμένος από τη μόδα του ροκ εντ ρολ, σαστισμένος μπροστά στην εκμετάλλευση του από το Συνταγματάρχη Πάρκερ και άλλους παρατρεχάμενους, ο Έλβις φιλάνθρωπος και πάνω από όλα άνθρωπος, γενναιόδωρος και τσαμπουκαλής, προστάτης των αδυνάτων και ανυπεράσπιστων. Ο Έλβις που αποτινάσσει από επάνω του την εικόνα του σταρ, που κρατά μόνο την αγάπη για μουσική, που τραγουδά παθιασμένα γκόσπελ παρέα με σεσημασμένους από την αστυνομία μαύρους, που χαρίζει απλόχερα κάντιλακ σα και τις δικές του, και νοιάζεται για το τι συμβαίνει στους φτωχούς θαυμαστές του. Ένας σχεδόν άγιος Έλβις, με ανθρώπινα πάθη και λίμπιντο, ένας Έλβις που ψάχνει μονίμως το άλλο του μισό, ένας Έλβις που βίωσε την απώλεια και το χαμό κάποιου αγαπημένου του από τα πρώτα λεπτά της ύπαρξης του. Αυτός ο Έλβις υποψιαζόμουν πως πάντοτε υπήρχε πέρα από αυτόν που αρεσκόταν να λικνίζει τους γοφούς του και να ποζάρει προτείνοντας προκλητικά τα χείλη του. Αυτόν τον Έλβις βρήκα στο βιβλίο του Ντάνιελ Κλάιν, το Kill me Tender.

andrew bird and martin dosh - armchairs of the apocalypse

Early in the Morning I Went Down...

Αποφεύγω τη πραγματικότητα όσο πιο πολύ μπορώ. Αλλού εκείνη, αλλού εγώ. Κοιμάμαι πολύ, πίνω πολύ, λέω ψέματα στο καθρέφτη και στους άλλους.

Νιώθω ότι δε με χρειάζεται κανείς.

Τελευταία απορώ όλο και πιο πολύ με τους ανθρώπους. Εξαντλούνται στην αυστηρότητα τους, στην ακαμψία τους, στη παρατεταμένη κρίση τους. Εγκλωβισμένοι. Όσο είναι γύρω μου με παγιδεύουν. Εγώ κάνω την αδιάφορη. Δε τρέχει τίποτα.

Να φανταστείς ότι είναι ακόμη καλοκαίρι.

Σήμερα είναι τα γενέθλια σου. Σε ξεπετάω με ένα τυπικό «Χρόνια Πολλά» που δε σημαίνει τίποτα. Θες να το ξεχάσεις. Εγώ το ξέχασα ήδη. Ήθελα να μαγειρέψω, να καλέσω φίλους, να σου αγοράσω μια τεράστια τούρτα. Να σε γιορτάσω σα παιδάκι. Κάθε εορταστική εκδήλωση είναι απαγορευμένη. Ας είναι.

Close Your Eyes

In your eyes I can see that you're cracking up
In your eyes I can see that you've had enough
and It pains my head

Νεύρα Χάλια

Εντελώς φρικτή νύχτα η χθεσινή. Η θερμοκρασία στις έντεκα το βράδυ δεν έλεγε να πέσει κάτω απο τους 30 βαθμούς και επιπλέον η ατμόσφαιρα γέμισε πυκνό καπνό (απο που;) λες και καιγόταν τα διπλανά σπίτια. Κλειστά παράθυρα, χωρίς κλιματισμό και χωρίς αέρα να ανασάνεις.

Πότε είπαμε θα χειμωνιάσει;

Some more

Ξημέρωμα με πολύ αέρα, Άγιος Σώστης, Τήνος



Αποτσίγαρα, Μύκονος



Η θέα απο το δωμάτιο, ξενοδοχείο Λητώ, Μύκονος





Μύκονος, Χώρα

Καφενείο "Ο Γλάρος"

Δροσιά

Επιστροφή

Κι ενώ ο κόσμος καιγόταν και άνθρωποι διαδήλωναν ντάλα μεσημέρι,
για εμάς...

Τέρμα τα ψέμματα!

Ώρα για διακοπές...

...

...η μόνη εξήγηση που είναι πειστική μέχρι τώρα

Άλλη καφρίλα κι αυτή...

...εντελώς ακατανόητη

See you at the bitter end

Μπορεί να πήγα με μισή καρδιά στο περίπτερο 17 για τους Placebo και καθαρά από διαστροφή, όμως η συναυλία ξεκίνησε με το Infrared…Και μετά μας πήραν και μας σήκωσαν. Η ασφυκτική ατμόσφαιρα (συνδυασμός κάπνας, υγρασίας και ζέστης) με απασχόλησαν μόνο προς το τέλος, όταν δεν ένιωθα πια τη μέση μου από τον πόνο. Τελικά, όταν ακούς τη μουσική που γουστάρεις, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.

Τι με έκανε να χαμογελάσω:

1. Η καούκα του Molko, κάτι σε μπουκλέ alternative look
2. Το ότι ο Molko ουσιαστικά έκανε back vocals στο κοινό. Πρέπει να ήταν ξεκούραστη η βραδιά για τον Brian η χθεσινή
3. Ότι είδα πολλά παιδιά με πράσινα παπούτσια
4. Ότι προς το τέλος βγήκε με παρέα νεαρών παιδιών πιασμένα χέρι-χέρι αλυσίδα από μπροστά, μούσκεμα στον ιδρώτα και διαλυμένη από το «χτύπημα»
5. Τα κλιπάκια στη γιγαντοοθόνη

Τι με έκανε να τραβάω τα μαλλιά μου:

1. Ότι τα κορίτσια χορεύουν με τον ίδιο τρόπο το τσιφτετέλι και τα τραγούδια των Placebo
2. Ότι όλοι κρατούσαν στα χέρια το κινητό τους και κατέγραφαν τα τεκτενόμενα. Κάποια στιγμή ένιωσα μειονεκτικά που το είχα το ρημάδι στη τσέπη μου…
3. Ότι δεν έβλεπα καθόλου τη σκηνή

Can't Stand it, I Know You've Planned it...

Μόνο εκνευρισμό και στεναχώρια αισθάνομαι μετά την απρόσμενη αλλαγή του χώρου που θα γινόταν η συναυλία των Placebo. Προφανώς έγινε για κάποιο λόγο. Που εμένα (και εσάς φαντάζομαι) δε με αφορά. Αυτό που με αφορά είναι ότι το συναυλιακό τοπίο στη Θεσσαλονίκη γίνεται όλο και πιο ζοφερό, όλο και πιο φτωχό και μόνιμα με αρπαχτές από τελειωμένους καλλιτέχνες που θα έπρεπε να είχαν συνταξιοδοτηθεί εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον. Και ας μη πιπιλήσουμε για άλλη μια φορά την καραμέλα της έλλειψης ιδανικών χώρων για τέτοιες διοργανώσεις. Εγώ θα έλεγα ότι πάσχουμε από έλλειψη ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ και αμορφωσιά. Την αμορφωσιά του φτωχού και μίζερου συγγενή που κάθε φορά προσπαθεί να μιμηθεί τη μεγάλη και επιτυχημένη ξαδέλφη (Αθήνα). Θα μπορούσαν να γίνουν χιλιάδες πράγματα (πάντα για τις συναυλίες μιλάω). Θα μπορούσε το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης π.χ. να γίνεται καλοκαίρι, να είναι υπαίθριο, να φιλοξενούνται συγκροτήματα και events από όλη την Ελλάδα, να είναι δωρεάν, να είναι ένα εβδομαδιαίο πάρτυ, με δύο ημέρες αφιερωμένες στο διαγωνιστικό κομμάτι. Θα μπορούσαμε να διοργανώνουμε συναυλίες ξέχωρα από την Αθήνα, αφού το κοινό, τα μεγέθη αλλά και τα γούστα διαφέρουν. Είμαι σίγουρη σε αυτά που προτείνω μια διοργανώτρια εταιρία θα είχε σοβαρές αντιρρήσεις και επιχειρήματα να με αντικρούσει. Όμως δε με ενδιαφέρει. Εγώ θέλω να είμαι σε θέση να μπορώ να παρακολουθώ φεστιβάλ και συναυλίες στη πόλη μου, όπως κάνουν οι άνθρωποι στο Βερολίνο, στο Παρίσι στην Αθήνα.

Παρεμπιπτόντως με τη λύσσα που με έχει πιάσει, ίσα που παίρνω τον Άνεμο και κατεβαίνουμε αυθημερόν για Beastie Boys, Madness και Underworld.

...

Η μικρή πριγκήπισσα με τα κόκκινα μαλλιά βρήκε καταφύγιο κάτω απο τη βυσσινιά. Εκεί νόμιζε οτι θα γλιτώσει. Όμως κι εκεί ακόμη βρέχεται...

Μόλις σταματήσει η νεροποντή, θα βγω να τη μαζέψω.

I guess we'll just have to adjust.

If the children (we) don't grow up, our bodies get bigger but our hearts get torn up. We're just a million little god's causin rain storms turnin' every good thing to rust.

Είμαι κουρασμένη. Ακούω και πάλι Arcade Fire.

24 hours ignored, I wanna be sedated

Το πρωί με πήρε η φίλη μου που ζει πια στην Αθήνα, για να μου πει τις γνωστές ευχές για τη γιορτή μου. Η φίλη μου στα 35, μετά από χρόνια στο εξωτερικό προσπαθώντας να αποφασίσει τι θα κάνει όταν θα μεγαλώσει, τώρα ετοιμάζει σπίτι, και σύντομα παντρεύεται. Μέσα σε όλο αυτό το άγχος που συνεπάγεται μια τέτοια απόφαση (για μερικούς) υποφέρει από πανικούς. Στρες, ίλιγγοι, απώλεια επαφής με τη πραγματικότητα και πολλά άλλα. Στην αρχή πίστευα ότι τα συμπτώματα είναι ψυχοσωματικά. Βλέπετε πιστεύω ότι η ψυχή τα προκαλεί όλα. Όμως η φίλη μου επέμενε πως τα συμπτώματα ήταν αποτέλεσμα της χρόνιας χρήσης και κατάχρησης ψυχοτρόπων ουσιών και διεγερτικών, κυρίως ecstasy. Αυτό που της «έκλεψε» το χαπάκι αυτό ήταν η σεροτονίνη, την ορμόνη της ευτυχίας. Τώρα, ζει με άλλα χάπια, αντικαταθλιπτικά και ηρεμιστικά. Με λίγα λόγια παίρνει νόμιμα ναρκωτικά με συνταγή γιατρού για να εξαλείψει τις συνέπειες από τα παράνομα ναρκωτικά. Κάθε φορά δε ξέρω τι να της πω. Την έζησα πολλά χρόνια και ούτε στιγμή δε πίστεψα ότι είχε εθιστεί. Τώρα είμαι σίγουρη πως θα συνεχίσει να παίρνει ότι παίρνει, για την υπόλοιπη ζωή της. Και είναι κρίμα.

Γιορτάζω, γιορτάζω

μ'ακούτε που το φωνάζω;

Bachelorette

Leave me now, return tonight
The tide will show you the way
If you forget my name
You will go astray
Like a killer whale
Trapped in a bay

Funtime

Fun
Hey baby we like your lips
Fun
Hey baby we like your pants
All aboard for funtime
Fun
Hey, I feel lucky tonight
Fun
Im gonna get stoned and run around
All aboard for funtime
Fun
Last night I was down in the lab
Fun
Talkin to dracula and his crew
All aboard for funtime
Fun
I dont need no heavy trips
Fun
I just do what I want to do
All aboard for funtime
Fun
Baby baby we like your lips
Fun
Baby baby we like your pants
All aboard for funtime
Fun
Everybody we want in
Fun
We want some we want some
All aboard for funtime
Fun
Baby baby we like your lips
Fun
Baby baby we like your pants
All aboard for funtime

Who's Watching the Watchers?

Open Source Resistance

This is a picture of a mural we arranged to put up in London, England, before it was stolen. Besides being
incredibly cool to look at, it was inspired by some scary shit on the web.

There are a growing number of artists and scientist I know who have had someone tip them off to a
series of very disturbing URLs. Maybe you see your name in one, or a bit of a painting, or you find a
fragment of a lyric that you haven't even recorded yet, and it makes you sit up and take notice.

Look, we all know this but we don't KNOW this: if we don't get off our asses, in fifteen years this might be
a world none of us wants to live in.

Τελικά δεν έχει νόημα να οχυρώνεσαι.

Γιατί όσες πανοπλίες και να φορέσεις, όσα όπλα κι αν έχεις στο πλευρό σου, γεμάτα και ετοιμοπόλεμα, τα χτυπήματα πάντα έρχονται από μέσα...

Πάπαλα και η συναυλία του Sivert

των Madrugada. Έτσι, χωρίς καμία απολύτως εξήγηση. Όχι οτι θα πήγαινα τρέχοντας μετά τα προπέρσινα

Σήμερα το πρωί

η θάλασσα είχε χρώμα τυρκουάζ. Έμεινα να την κοιτάζω μερικά λεπτά. Τα εμπορικά καράβια γέμιζαν τον ορίζοντα. Θυμήθηκα τη θέα απο το σπίτι μου στην Άνω Πόλη, πριν χρόνια. Έμεινα ακίνητη να ρουφάω τη καλή ενέργεια μέχρι που ενα μπουλούκι καταναλωτών με παρέσυρε μέχρι τη Τσιμισκή.

Σήμερα νιώθω όμορφα.

Neighborhood #2 (Laika)

Alexander, our older brother,
set out for a great adventure.
He tore our images out of his pictures,
he scratched our names out of all his letters.

Our mother shoulda just named you Laika!

Come on Alex, you can do it.
Come on Alex, there's nothin' to it.
If you want somethin' don't ask for nothin,
if you want nothin' don't ask for somethin'!

Our mother shoulda just named you Laika!
It's for your own good,
it's for the neighborhood!
For the neighborhood

Our older brother bit by a Vampire!
For a year we caught his tears in a cup.
And now we're gonna make him drink it.
Come on Alex don't die or dry up!

Our mother shoulda just named you Laika!
It's for your own good,
it's for the neighborhood!

When daddy comes home you always start a fight,
so the neighbors can dance in the police disco lights.
The police disco lights.
Now the neighbors can dance!

Το θέατρο έχει τη Ντενίση

Η δημοσιογραφία τη Στάη.







Για τον GAP ας μη μιλήσω καλύτερα. Ανατριχιάζω με την ιδέα οτι ίσως κάποτε να είναι ο επικεφαλής μιας κυβέρνησης.

What Keeps Me Going

Ένα σχόλιο που με εκφράζει απόλυτα

Μια ταινία που με ταξιδεύει

Ένα βιβλίο που με αγγίζει με παράξενο τρόπο

Τώρα, τι έγινε ρε παιδιά;

Τρέχουμε;

Τιραμόλα, πεζοδρόμιο, τεστοστερόνη, πριόνι, μπουρμπουλίθρες

Η Μαρία η Άσχημη με το όνομα ήταν η καλύτερη πουτάνα της επαρχιακής μας πόλης. Μια ζωή στο πεζοδρόμιο. Η Μαρία, εκτός από άσχημη, ήταν ιδιαίτερα ταλαντούχα στο κρεβάτι κάνοντας διάφορα κόλπα, χρησιμοποιώντας διάφορα αξεσουάρ όπως πριόνια, για αυτούς με εξεζητημένα γούστα, μαστίγια, τσιγάρα, ρόπαλα και σπρέι γέλιου μαζί με άλλα χημικά και τοξικά αέρια. Κυρίως όμως ήταν γνωστή για τα χέρια τιραμόλα που διέθετε καθώς χούφτωνε τους άντρες που περνούσαν από τη γειτονιά εκτοξεύοντας τη τεστοστερόνη τους στα ύψη. Η αλήθεια είναι ότι απολάμβανα να τη παρακολουθώ εν ώρα εργασίας. Καθόμουν στην αυλή μαζί με τις άλλες γειτόνισσες και ξεσηκώναμε κόλπα για να βασανίζουμε μετά τους άντρες μας. Τα παιδιά έπαιζαν κι αυτά λίγο πιο πέρα και συνήθως έκαναν μπουρμπουλίθρες με το καλαμάκι στην πορτοκαλάδα τους.

Με τις υγείες σου, Zpi!

Περιοδικά

Στο σωρό με τα περιοδικά ανακαλύπτω ένα που λέγεται go mag κι έχει εξώφυλλο τους Arcade Fire. Ωραία, ασπρόμαυρη φωτογραφία, που παραπέμπει σε άλλη εποχή. Διαβάζω τα θέματα που έχει: Brian Eno, Grinderman, Air, Klaxons, Kristin Hersh…….Άρα μουσικό περιοδικό. Μόνο που δεν έχει καμία, μα καμία σχέση με τα μουσικά περιοδικά όπως τα ξέρουμε στην Ελλάδα. Θέλω να το διαβάσω όλο. Τι κρίμα που δε ξέρω Ισπανικά!

Shop Listening

Πριν λίγες μέρες έπεσε στα χέρια μου ενα compillation που έχει επιμεληθεί ο Νίκος Κομνηνός, για λογαριασμό της FenaFresh, και έχει το τίτλο Shop Listening. Το CD που περιέχει είναι καταπληκτικό, άκρως σύγχρονη μουσική, για όλες τις ώρες, ανεβαστική groovy electronica, φοβερές μελωδίες, το design της συσκευασίας εκπληκτικό και πολύ προσεγμένο......όμως υπάρχει μουσική για ψώνια;
Θυμάμαι παλιά είχα διαβάσει σε μια συνέντευξη του Robert Smith των Cure να λέει οτι το μέλλον βρίσκεται στη μουσική για ασανσέρ. Δεν είχα καταλάβει τι έλεγε. Όμως ο άνθρωπος τελικά είναι πολύ μπροστά. Μουσική για ψώνια λοιπόν. Όσο κακό ή παράξενο κι αν ακούγεται, δεν είναι τελικά. Τα κομμάτια δημιουργούν όμορφες εικόνες, σε κάνουν να αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου. Ίσως ακούγωντας τα στο δοκιμαστήριο να αποκτήσεις και μια πιο ειδυλλιακή εικόνα του εαυτού σου. Όλοι δε θα το θέλαμε αυτό; Αφήστε που το βρήκα και πολύ καλή ιδέα γενικότερα: Μια εταιρία, επιχείρηση αναλαμβάνει τα έξοδα και προωθεί άγνωστους ή γνωστούς καλλιτέχνες με τη στάμπα της επάνω στη συσκευασία, π.χ ο D.J.Shadow κάνει ενα compillation για λογαριασμό της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ. Ξέρω 'γω;

Αναψυκτικό

Drink this baby. It's atomic soda. It will blow your mind back to how it was.

It's me against the world

Κάτι γίνεται τελευταία. Ο κόσμος φαίνεται να κάνει ότι του καπνίσει εις βάρος των άλλων. Και στο φινάλε καλά κάνει, αφού οι υπόλοιποι το αποδεχόμαστε στο όνομα της ηρεμίας και της διαλλακτικότητας.

Η δασκάλα του παιδιού έρχεται ότι ώρα της καπνίσει ή δεν έρχεται και καθόλου χωρίς να ειδοποιήσει κανένα. Είκοσι μανάδες με τα βλαστάρια τους να περιμένουν στο πρωινό αγιάζι, υπομονετικά, με προβατίσια ηρεμία.

Ο γιατρός τον οποίο χρυσοπληρώνω σε κάθε μου επίσκεψη με έχει στην αναμονή σαράντα πέντε λεπτά. Τότε τι νόημα έχει το ραντεβού;

Η κυρία με το σωσίβιο λίπους γύρω από τη κοιλιά της καραδοκεί για να μου φάει τη σειρά. Έχει αυτό το κουτοπόνηρο ματάκι και ψάχνει την ευκαιρία να «τρουπώσει». Όλοι περιμένουμε με καρτερικό ύφος, με την απόγνωση στο μάτι αλλά τη υποχωρητικότητα πάντα έτοιμη να δώσει τη λύση. Όμως εγώ έχω θυμώσει. Πολύ. Νιώθω να μου ρουφάνε τη ζωή με το καλαμάκι, γιατροί, δημόσιοι υπάλληλοι, εκπαιδευτικοί της πλάκας, οδηγοί λεωφορείων…Θέλω να κάνω κάτι. Το να φύγω από μια κατάσταση, το να τσακωθώ, το να διεκδικήσω το δικαίωμα μου στη καλή εξυπηρέτηση, δεν αρκεί. Νομίζω ότι το παιχνίδι έχει χαθεί. Και ίσως έτσι να δικαιολογηθώ όταν κι εγώ θα παρκάρω όπου βρώ, όταν θα πετάξω τα σκουπίδια μου έξω από τον κάδο, όταν θα παραδώσω το κομμάτι μου τελευταία στιγμή, όταν θα αργήσω να πληρώσω τις δόσεις μου στη εφορία. Έτσι κι αλλιώς η ζωή είναι ένας κύκλος. Όχι;

Snapshot

Πάνω που πίστευα οτι τη γλίτωσα...

...ο Αστέρης είχε τη φαεινή ιδέα να με υποβάλλει σε αυτό τον εξαναγκασμό να κάτσω και να εξομολογηθώ δημόσια πέντε πράγματα για μένα. Δεν είμαι αγενής, δεν μπορώ να αρνηθώ.

1. Μισώ να "εξομολογούμαι" πράγματα, να μιλάω για τον εαυτό μου, να πλασάρω ένα συγκεκριμένο image. Δεν ανοίγομαι εύκολα, είμαι της λογικής ότι αν ο άλλος ενδιαφέρεται να με μάθει, ας κάνει τον κόπο να με ανακαλύψει.

2. Λατρεύω τη μουσική. Πάντα ήθελα να ασχοληθώ με αυτή, όμως η φύση δε με προίκισε με κάποιο ταλέντο κι εγώ ήμουν αρκετά τεμπέλα να στρωθώ να μάθω κάποια πράγματα. Έτσι, διοχετεύω το καλλιτεχνικό μου απωθημένο ακούγοντας παλιά και νέα συγκροτήματα, συνομιλώντας με μουσικούς, και γράφοντας για αυτούς και τις δημιουργίες τους.

3. Ακόμη προσπαθώ να συμφιλιώσω το αδέσποτο πλάσμα που υπήρξα ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου, με τη μητρότητα και τις ευθύνες που αυτό συνεπάγεται. Πιστεύω ότι τη μέρα που η συμφιλίωση θα επιτευχθεί, θα έχω ωριμάσει. Μέχρι τότε θα τρώγομαι με τον εαυτό μου και φυσικά με τους άλλους οι οποίοι ευλόγως μπερδεύονται.

4. Έχω ελάχιστους φίλους. Εννοώ πραγματικούς φίλους. Είναι όμως ρε παιδάκι μου περιπτώσεις. Οι σχέσεις μας χαρακτηρίζονται από ελευθερία, διακριτικότητα, υποστήριξη, απόσταση, χιούμορ, μουσικές, αντισυμβατικότητα.

5. Είμαι γενικά άνθρωπος που βλέπει τη σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων. Η κριτική μου είναι ανελέητη, πράγμα που όπως καταλαβαίνετε με οδηγεί σε απίστευτες συγκρούσεις, αφού δεν ξέρω να κρατάω το στόμα μου κλειστό. Δε πιστεύω στο χάϊδεμα των αυτιών, κανείς δε προχωράει, δε γίνεται καλύτερος, με κολακείες και συνεχή επιβράβευση. Εν τέλει, δε πιστεύω ότι η ζωή είναι refresh, αλλά ένα δύσκολο, μαγικό ταξίδι.

Δεν έχω να προτείνω άλλους για αυτό το παιχνίδι, γιατί δεν ξέρω ποιοι το έχουν κάνει ήδη. Θα ήθελα όμως να δω μερικούς από τους πολιτικούς της μπλογκόσφαιρας να ξεβρακώνονται δημόσια.

Παλιοαλήτες...

Καλέ πως μου τον καταντήσατε έτσι τον Ναυτίλο;

Power Ranger S.P.D.

Burning Bridges, Breaking Hearts

Burning bridges, breaking hearts
Everything you taught us to do
We're burning bridges, and breaking hearts
No home to come home to
We're burning bridges, and breaking hearts
I won't look you in the eye
And burning bridges, breaking hearts
Caught you in a friendship lie

Took a visit, to your old house
The windows were all boarded up
Try to hold these, memories
The ocean in a paper cup
There's no future in this town
They barricade the buildings there
To the lion, you've been cast
Only bones are gonna last

There's a city, underground
There's a city made of glass
There's a city, (there's a city) underground
Hurry cause it's breaking fast

And burning bridges, and breaking hearts
Everything you taught us to do
We're burning bridges and breaking hearts
No home to come home to

We're burning bridges
(and breaking hearts)
We're burning bridges
(and breaking hearts)
Burning bridges, breaking hearts
(breaking hearts)

Burning bridges, breaking hearts
Everything you taught us to do
We're burning bridges and breaking hearts
No home to come home to


Song by Arcade Fire

Paint it Black

Σκέψεις…σκέψεις…σκέψεις

Σκέψεις σκόρπιες, ανένταχτες, εικόνες από το παρελθόν, από τότε που ήμουν κοριτσάκι, σκέψεις μαύρες, άλλες φορές σκέψεις φωτεινές, σχεδόν διαυγείς, σκέψεις θυμωμένες, σαρκαστικές. Ξεχειλίζουν από τον εγκέφαλο μου την ώρα ακριβώς που το φως σβήνει και το κεφάλι γέρνει στο μαξιλάρι. Και που εξαφανίζονται με το πρώτο φως του ήλιου. Σαν τα βαμπίρ. Αυτά βαμπίρ δεν υφίστανται όταν το μυαλό απασχολείται με τις υποχρεώσεις, τις εκκρεμότητες, τις ευθύνες.

Ξύπνησα χώμα με το όνειρο ακόμη φρέσκο στα μάτια και το κεφάλι μου. Χώμα θα συνεχίσω να είμαι όλη μέρα. Ίσως σήμερα αποφασίσω να κάνω κάτι διαφορετικό. Ίσως να κάνω κάτι αποκλειστικά για μένα.

Μάνα - blogger

Με ευχαρίστησε και με καταδιασκέδασε το πως περιέγραψε ο κ. Ροζάκoς το blog μου. Αν και δε περίμενα ποτέ να ασχοληθεί κανείς μαζί μου πέρα των δύο-τριών φίλων που έρχονται εδω και μου κάνουν κανένα σχολιάκι, γέλασα πάρα πολύ με την εντύπωση που μπορεί να αποκομίσει κάποιος απο τα γραφόμενα μου. Πάντως αν έπρεπε πάσει θυσία να αναφερθώ σε κάποια απο όλες αυτές τις blog-o-λίστες που έγιναν το νεο trend στα έντυπα, μόνο ως "μητέρα και μπλόγκερ", θα ήθελα να αναφερθώ. Σοβαρολογώ.

Παραισθήσεις

Ψες το βράδυ εθεάθη η Β. Πατουλίδου να μπαίνει στο Electra. Προς στιγμήν νόμισα οτι είδα και τη Χ. Αράπογλου, αλλά τελικά ήταν παραίσθηση απο ο,τι κατανάλωσα στο Θερμαϊκό. Ο συνδυασμός απο ουίσκι, τεκίλα και αψέντι, δεν είναι και οτι καλύτερο...

Let's go out tonight...

- Πάμε στο Σαββόπουλο, στο Μύλο;
- ......
- Θα είναι ωραία, θα έχει και μαξιλαράκια, να καθόμαστε κάτω γύρω -γύρω και στη μέση θα παίζει η ορχήστρα!
- Μα ποιοί είναι οι Nirvana στο MTV Unplugged? Θα έχει και κεριά μαύρα και ορχιδέες; Πρωτότυπο για Ελληνικά δεδομένα, δε λέω, αλλά...
- ΤΙ;
- Άσε που πονάει η πλάτη μετά απο λίγη ώρα...
- Είσαι γκρινιάρα..
- Είμαι;

Ολα καλα...

... τώρα μπορώ να καταρρεύσω;

Γυρίζοντας απο το Βερολίνο...

βρήκα:

1. και πάλι τον ήλιο και χάρηκα
2. 187 e-mails 180 εκ των οποίων ήταν spam
3. τζάκι καθαρό και απαλλαγμένο απο στάχτες και αποκαϊδια
4. τα παιδιά μου να ξέρουν ενα σωρό ιστορίες και παραμύθια (γιαγιάς) τις οποίες μου τις λένε για να τις ξέρω και να τις λέω κι εγώ
5. όλες τις εκκρεμότητες που άφησα φεύγοντας
6. άδειο ψυγείο
7. την ολιγάρκεια μου στο φαγητό (ευτυχώς)

Καλή Χρονιά...

... σε όλους!

Και προσοχή στο τι εύχεστε. Μπορεί να βγεί αληθινό...

Οτι δίνεις ...

...παίρνεις. Αυτό είναι το μότο της ημέρας. Και όταν μου πετάνε κάτι τέτοια αποστάγματα σοφίας, θέλω να βγάλω μια ζυγαριά και να δω ΤΙ ακριβώς δίνω και ΤΙ ακριβώς παίρνω. Ακριβώς όμως.

Μερικές φορές οι προσευχές πιάνουν τόπο...

...κι έπιασαν και οι δικές μας. Όλα καλά! Ο Άγιος Βασίλης ήρθε λίγο νωρίτερα φέτος.
Thank God it's Christmas time!

Κερνάω, γιορτάζω, αναπνέω και πάλι.
Ευγνωμοσύνη.
Οι γιορτές θα έχουν γλυκειά γεύση φέτος...

Αυτο το καιρό

ψάχνω να βρω κανένα φίλο για να κρατηθώ και να ξεχαστώ, αλλά δεν...

Adult

Στα ιατρεία του ΙΚΑ. Η ουρά ατελείωτη. Εγώ σκασμένη όπως κάθε φορά που έχω να κάνω με γιατρούς, μπάτσους, εφορίες κ.λ.π. Ρίχνω μια ματιά γύρω μου. Βλέπω κάποια οικεία μάτια να με κοιτούν. Δε δίνω σημασία. Η σκασίλα μου είναι πιο σπουδαία. Σε λίγο ακούω κάποια να λέει το όνομα μου. Τα οικεία μάτια πάλι. Κάπου τα ξέρω αυτά τα μάτια. Από παλιά. Μόνο που τότε δεν ήταν βυθισμένα σε μαύρους κύκλους. Η παιδική μου φίλη! Αγκαλιαζόμαστε. Λέμε τα τυπικά. Τα παιδιά, τα σχολεία, οι ασθένειες. «Πολύ τρέξιμο ρε Ελένη» μου λέει. «Η ενήλικη ζωή, αγάπη μου…» της απαντώ.

«Μα δε λέγαμε τότε που είμαστε μικρές ότι όταν μεγαλώσουμε δε θα γίνουμε ΚΑΝΟΝΙΚΕΣ μεγάλες;»

«Ετσι λέγαμε, ναι…. Εγω το παλεύω να μην είμαι μια κανονική μεγάλη. Εσύ;»

«Κι εγώ…Προσπαθώ»

Οι μαύροι κύκλοι μου λένε ότι περνάει δύσκολα. Ίσως κάτι αντίστοιχο να κατάλαβε κι εκείνη για μένα.

Οι δύο κανονικές μητέρες αποχαιρετίστηκαν με την υπόσχεση ότι θα συναντηθούν κάποια στιγμή για καφέ. Άραγε θα τη ξαναδώ;

Stay Alive Until You Die, Kaiser Chiefs!

Ομολογώ οτι αυτό που είδα εχθές στη συναυλία των Kaiser Chiefs, στο Principal, δε το περίμενα.
Αυτό που περίμενα να δω ήταν ένα ίσως υπερεκτιμημένο ποπ συγκρότημα της Βρετανίας, και τελικά είδα μια πολύ ώριμη μπάντα στη καλύτερη της φάση, με όλες τις προϋποθέσεις να γίνει μυθική. Όταν μίλησα με τον Nick Hodgson, μου είπε οτι σε κάθε συναυλία δίνουν το 100% της ενέργειας τους. Φυσικά δεν τον πολυπίστεψα αφού νόμισα οτι μου λέει τη γνωστή φράση-κλισέ που λένε όλοι. Ε, λοιπόν και λίγα είπε! Ο Ricky, γοητευτικότατος performer, δεν σταμάτησε να χορεύει σε όλο το μήκος και το πλάτος της σκηνής, να χοροπηδάει, να κάνει stage diving, να παίζει με το κόσμο και να μας μιλά στα Ελληνικά. Τα κομμάτια καλοπαιγμένα, ξεσήκωσαν το κόσμο, τον έκαναν να τραγουδήσει, να χορέψει. Στο I predict a riot, δεν έμεινε ακίνητος κανείς. Το θέαμα ήταν συγκλονιστικό και τα νέα τους τραγούδια πολύ καλύτερα απο αυτό που φανταζόμουν. Φίλοι απο την Αθήνα, μη χάσετε αυτό το διήμερο πάρτυ στο Gagarin!