Still on Top: The Greatest Hits- Van Morrison

Λαμβάνοντας κανείς υπόψη του ότι ο Van Morrison διαθέτει εκρηκτικό χαρακτήρα και αδιαμφισβήτητο ταλέντο, είναι τουλάχιστο περίεργο το γεγονός ότι προτιμά οι περιγραφές της μουσικής του (από βιογράφους, κριτικούς και γενικά τους γραφιάδες) να είναι απλές, φειδωλές και απρόσωπες. Μικρά κομπλιμέντα, τίποτα συναισθηματικά φορτισμένο και τίποτα περιττό. Στα γεγονότα λοιπόν: ο Morrison, o άνθρωπος που κρύβεται όταν σταματά η μουσική, είναι ο οραματιστής, το ελεύθερο πνεύμα της Εποχής του Υδροχόου, ο λευκός που μαγνήτιζε το λευκό ακροατήριο του με μαύρη μουσική, η Φωνή.

Με επιλεγμένα από τον ίδιο τραγούδια, το Still On Top - The Greatest Hits, κάνει την αναδρομή στη καριέρα του Morrison από το 1964 μέχρι και το 2004 και υμνεί τον καλλιτέχνη που επηρέασε άλλους καλλιτέχνες όπως ο Bruce Springsteen, ο Jim Morrison, ο Tom Petty, ο Elvis Costello. Ο Van Morrison είναι ένας πραγματικός καινοτόμος, ένας ακούραστος εξερευνητής που συνδυάζει την R&B, τη jazz, τα blues, και τη Κέλτικη παραδοσιακή μουσική με μοναδικό τρόπο.

Shine - Joni Mitchell

Πριν από σαράντα τρία χρόνια, η τότε Roberta Joan Anderson, ξεκίνησε τη καριέρα της από μια καφετέρια με το όνομα Depression. Είναι σαν να υπάρχει μια συμμετρία στις πράξεις της, αφού άφησε πίσω της πέντε χρόνια ενασχόλησης με τη κηπουρική και τη παρακολούθηση παλιών ταινιών, για να συντροφεύσει τον Paul McCartney στο εγχείρημα του με τα Starbucks.

Αν και η αποχώρηση της από τα μουσικά πράγματα, το 2002, συνοδεύτηκε με αρκετό φαρμάκι από τη μεριά της, καταγγέλλοντας τη διαφθορά της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας, η επιστροφή της δε δημιουργεί καμία έκπληξη. Η Mitchell πάντα είχε μια ακατανίκητη έλξη στα δραματικά «αντίο», όπως αρμόζει σε μια ντίβα.

Τι την οδήγησε να επιστρέψει; Τα γνωστά :Η καταστροφή του πλανήτη, οι γκάφες των πολιτικών, η βία.

Το Shine, είναι ένα προσωπικό άλμπουμ που ηχογραφήθηκε στο σπίτι της, στον Καναδά, με ένα πιάνο και ένα παλιό synthesizer. Μετά από τέσσερις δεκαετίες καριέρας, η Mitchell παρά την υπερβολική απόγνωση της, εξακολουθεί να κουβαλάει τον απόηχο μιας ειλικρινούς έφηβης που προσπαθεί να αφυπνίσει τον κόσμο από μια καφετέρια.

Rufus Does Judy At Carnegie Hall

Δεν υπάρχουν πολλοί μουσικοί γύρω μας που θα τολμούσαν να περπατήσουν στο γλιστερό μονοπάτι που χάραξε η Judy Garland, όμως ο Rufus τα κατάφερε καλά.

Πρόκειται για τη παράσταση που έδωσε η Garland στο Carnegie Hall, τον Απρίλιο του 1961. Λίγα χρόνια πριν οι γιατροί είχαν διαγνώσει ότι έπασχε από ηπατίτιδα κι εκείνη έκανε τα πάντα για να δώσει κάποιες επιπλέον συναυλίες για να τονώσει την αυτοπεποίθηση της. Οι θαυμαστές της γνώριζαν πως σε αυτή τη συναυλία, είχαν μπροστά τους έναν άνθρωπο που βρισκόταν σε πολύ σκοτεινή περίοδο – η αρρώστια της, ένας ακόμη αποτυχημένος γάμος και το επώδυνο διαζύγιο, η ολοένα και μεγαλύτερη εξάρτηση της από τα ναρκωτικά. Εκείνη η συναυλία υποδεικνύεται ως μια από τις πιο επιτυχημένες της καριέρας της. Τα περισσότερα από τα τραγούδια που ακούστηκαν εκείνη τη νύχτα, παραμένουν ανεξίτηλα στο χρόνο.

Έτσι, το μεγαλύτερο πρόβλημα του Rufus ήταν να καταφέρει να γεφυρώσει τις ανακολουθίες, να φέρει το παρελθόν στο σήμερα και το αντίστροφο και να διαχειριστεί το υλικό των τραγουδιών δίχως να γελοιοποιηθεί από τη σύγκριση. Τα media ήδη είχαν στρέψει το ενδιαφέρον τους στο αποτέλεσμα του εγχειρήματος, στοιχηματίζοντας τα περισσότερα υπέρ της συντριβής. Ο Rufus Wainwright, άγγιξε τα τραγούδια με το δικό του τρόπο, προσέγγισε την ερμηνεία τους βήμα-βήμα, και κατάφερε να φτάσει στο τέλος αλώβητος. Η ιδέα του ήταν υπέροχη, περισσότερο από ότι η ερμηνεία του, όμως η Judy ήταν και θα είναι ανεπανάληπτη.

Ο σοφός ονειρεύεται στην άκρη του δρόμου

Ο σοφός ονειρεύεται στην άκρη του δρόμου. Η δύναμη του ονείρου μπορεί να κάνει να ξεπροβάλει ένα δέντρο, ένας βασιλιάς, μια γυναίκα, μια χίμαιρα. Και το δέντρο κι ο βασιλιάς και η χίμαιρα περνούν, περνούν σε αυτό το σκηνικό που ονομάζεται ζωή. Και εξαφανίζονται. Ο σοφός ονειρεύεται στην άκρη του δρόμου. Δε θα περάσει όποιος θέλει από το δρόμο του.

Απο το φλυτζάνι μου ξεφεύγει αχνός

Από το φλυτζάνι μου ξεφεύγει αχνός και πάει να επισκεφθεί το λουλούδι σου. Είσαι καθισμένη μπροστά του, το καμαρώνεις και βλέπεις το λουλούδι σου να κλείνει τα πέταλα του. Γυρνάς και με βλέπεις στο αντικρινό σπίτι, που προσπαθώ να κατευθύνω τον αχνό μου στο λουλούδι σου. Σκέφτεσαι: "πάλι αυτός". Κατεβάζεις το ελαφρύ καφασωτό που φράζει το παράθυρο σου. Μα το λουλούδι πεισματωμένο δε θα ξανανοίξει σήμερα. Η μέρα σου πήγε χαμένη.


*απο το βιβλίο Θέατρο Σκιών, του Λού-Κιάνγκ-Τσέου ή αλλιώς Πιέρ Μπεττενκούρ

Abandonment

How many days will it take to land?
How many ways to reach abandon?
Oh abandon...

The White Stripes - icky thump (live jools holland)

Καλό μήνα

Hey, Angel...

... ευχαριστώ για το δώρο !

When Change Is Not Enough: Seven Steps to Revolution

If history is any indication, we may already be on the road to violent revolution. Conservatives finally created enough misery to make it possible.



"Those who make peaceful evolution impossible make violent revolution inevitable." -- John F. Kennedy

Let's just play

Μετά απο πρόσκληση του Anemos και σύμφωνα με τους κανόνες που θέλουν να :


1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή
2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)
3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση
4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις δηλαδή την έκτη, έβδομη και όγδοη και
5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι

έπιασα (και πάλι) το Βιβλίο της Ανησυχίας του Πεσσόα, που μόνο με αλυσίδα δε το έχω κρεμάσει επάνω μου, και αντιγράφω:


"Γενικώς, είμαι ένα πλάσμα που οι άλλοι βρίσκουν συμπαθητικό, νιώθοντας γι'αυτό έναν απροσδιόριστο και παράξενο σεβασμό. Αλλά δε προκαλώ καμία βίαιη συμπάθεια. Κανείς δεν θα είναι ποτέ αυθόρμητα φίλος μου. Γι'αυτό πολλοί μπορούν να με σέβονται. "


Πάσα δίνω στους:

Ttallou
Zpi
CrazyMonkey
Enteka
Maygirl

The West to the World: Accept Our Values or Die

The forceful imposition of Western values is far more of a threat to world peace than Muslim nations gaining WMD.

Ch-ch-ch-changes

Smashing Pumpkins Disarm video

Παλιό, αλλά υπέροχο!

Splatter Musical

Η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Πολλοί απο τους θεατές βέβαια δεν ήξεραν οτι είναι musical και την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια τη στιγμή που άνοιξε το στόμα του ο Depp και άρχισε να τραγουδά. Μείναμε σχεδόν οι μισοί. Και απολαύσαμε την ταινία.
Εξαιρετική η μουσική του Sondheim, αριστουργηματική η σκηνοθεσία του Burton, φοβερές οι ερμηνείες των Depp και Carter.

William Blake

Λονδίνο

Αυτές τις άγριες και δύσκολες μέρες…

….προσπαθώ να μη λιποψυχήσω. Όλοι γύρω μου στέκονται γενναίοι και μεγαλόθυμοι. Παίρνω κουράγιο από αυτούς και προχωρώ.

Καιρός να βάλω σε εφαρμογή το σχέδιο Β.

Τα λέμε.

ok-computer!

Οι πρωτομάστορες της electronica αλλά και συνολικότερα της μουσικής που προέρχεται απο computers, σε μια πολύ καλή συλλογή, απο το περιοδικό Mojo.

Οι Human League, πριν πάρουν ποπ κατεύθυνση, ο Gary Numan, οι Tangerine Dream, οι Severed Heads και άλλοι, με πήγαν πολλά χρόνια πίσω, τότε που δεν υπήρχαν οι Radiohead.

Beggin' - Frankie Valli video re-mix

I always wanted to be somebody...

... now I know I should be more specific ...

Damien Rice

Ανθρώπινο Νησί

Αναρωτιέμαι αν τα πάντα στη ζωή δεν είναι παρά η κατάπτωση των πάντων. Μήπως η ύπαρξη δεν είναι παρά μια προσέγγιση - παραμονή ή περίχωρα κάποιου πράγματος.
Όπως ο Χριστιανισμός δεν υπήρξε τίποτε άλλο πέρα απο τη νόθα κατάπτωση του ξεπεσμένου νεοπλατωνισμού, ο εξιουδαϊσμός του ελληνικού απο το ρωμαϊκό κόσμο, έτσι και η εποχή μας, ανόητη και καρκινογενής, είναι η πολλαπλή παρέκκλιση απο όλους τους μεγάλους στόχους, συγκλίνοντες ή αντιτιθέμενους, απο την αποτυχία των οποίων γεννήθηκε η εποχή που τους έκανε να αποτύχουν.

Ζούμε ενα διάλειμμα με ορχήστρα.

Θα χαθώ μες την ομίχλη, σαν κάποιος που είναι ξένος απέναντι σε όλα, ανθρώπινο νησί αποκομμένο απο το όνειρο της θάλασσας, πλοίο με περίσσεια ύπαρξη στην επιφάνεια του παντός.


Bernardo Soares

Cat Power - Lived in Bars on Jools Holland

Φέτος σκέφτομαι...

... να αφήσω στις εμμονές μου να πάρουν το πάνω χέρι. Να με εμπνεύσουν και να με οδηγήσουν. Μπορεί το πείραμα να αποβεί υπέροχα καταστροφικό...

Mass Distraction

Συγκλονιστικό το ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε εχθές στη Θεματική Βραδιά του Κούλογλου, για την οργάνωση Peoples Temple και τη τραγική κατάληξη που είχε.

Spiritualized Come Together (live)

O yeah !

Καλή Χρονιά !

Dream no small dreams for they have no power to move the hearts of men.

Johann Wolfgang von Goethe

Μεγάλα μαλλιά, μεγάλη ανασφάλεια

Μιλάω για την Amy Winehouse. Το παραπάνω συμπέρασμα δεν είναι δικό μου, η ίδια το εξομολογήθηκε σε μια συνέντευξη της, όσο πιο ανασφαλής νιώθει, τόσο πιο υπερβολικά θέλει τα μαλλιά της. Τόνοι από μελάνι έχουν χυθεί για τη περίπτωση της. Φωνάρα, γνήσιο ταλέντο, αυτοκαταστροφική όπως όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες….

Πάντα ένιωθα οίκτο για τους αυτοκαταστροφικούς ανθρώπους, από τον Ian Curtis, μέχρι το Morrison, τη Joplin, το Curt Kobain, ο θαυμασμός μου πάντα μετατρεπόταν σε ένα σχεδόν μητρικό «Αχ, βρε παιδάκι μου, γιατί;».

Την Amy δε την ήξερα. Για μένα εμφανίστηκε σχεδόν σα κομήτης, πρόθυμος να γίνει κομμάτια από τη πρόσκρουση με το έδαφος. Το γκροτέσκ παρουσιαστικό της με τα τεράστια μαλλιά, τα τρυπημένα χέρια από τα τατουάζ (και όχι μόνο) και το κακομακιγιαρισμένο πρόσωπο, με απωθούσε. Μετά άκουσα το Rehab, σπουδαίος ρυθμός, άλλης εποχής, νέγρικα φωνητικά, αυτοσαρκαστικοί στίχοι…Εδώ είμαστε! Αναμφισβήτητα το Back to Black είναι ο δίσκος της χρονιάς, δυστυχώς όμως η Amy έγινε και το πρόσωπο της χρονιάς. Και λέω δυστυχώς γιατί δε περνάει μέρα χωρίς να μάθουμε για την άσπρη σκόνη που έμεινε κολλημένη στη μύτη της, για το σύζυγο-δεκανίκι-σύντροφο στις αταξίες που είναι τώρα στη φυλακή (ναι, είναι αλήθεια: Love is a losing game), για τις ματαιωμένες συναυλίες, για τη διαταραγμένη συμπεριφορά που χαρίζει απλόχερα στους παπαράτσι που καραδοκούν.

Δε θα επιχειρήσω να κάνω το ψυχολογικό της προφίλ, εξάλλου δε ξέρω τίποτα περισσότερο για αυτή από αυτά που μου δίνουν οι Βρετανικές tabloids. Ξέρω όμως πως υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται στη ζωή για να καούν, έτσι μόνο καταλαβαίνουν ότι ζουν. Το κορίτσι αυτό γεννήθηκε με ένα ταλέντο στη μουσική και με μια ανικανότητα να ζήσει. Να ζήσει τη ζωή έτσι όπως τη ζούμε εμείς, οι άνθρωποι χωρίς κανένα ταλέντο, οι φυσιολογικοί. Εξάλλου, η ροκ εντ ρολ φιλοσοφία είναι γεμάτη από κλισέ, και επιτάσσει άλλο ένα: Live fast, leave a beautiful corpse.

Some Good Stuff

Joeboy In Mexico (Brad's Loop) - Tuxedo Moon

Lobster Boys (Ruin Yourself) - When

Once Upon A Time In the West (Watch Me Fall Apart) - Hard Fi

Ike Turner: 1931-2007

R.I.P.

Photo by : Sheila Burnett

Time in Pieces

All days are the same

Today just like yesterday

Days melt

Disorienting me

I can’t tell when time passes

Around me

On me

Can’t change a thing

Can’t recognize reality anymore

Out of here

My senses are strong

That’s all I have

Around me

On me

Θα πάμε !

Wilde Leben

A gripping love story based on the life of the legendary top model and groupie Uschi Obermaier, the sex symbol of the 1968 generation of sex, drugs and rock 'n' roll.

The beautiful young Uschi Obermaier from Munich is transformed at the end of the 1960s from a fashion top model to the figurehead of the sexual revolution and becomes the medium for an entire generation.

After meeting the pop-communard Rainer Langhans, Uschi moves into the Berlin "Commune 1" and runs through a whirlwind of relationships which make her a media icon, but useless for a "normal" life. When the commune falls apart in 1969, she takes up a relationship with the charismatic adventurer and bar-owner Dieter Bockhorn - during which time she is also involved with the Rolling Stones' Mick Jagger and Keith Richards.

In search of the summer of eternal love and on the run from changing times, Uschi and Dieter take off on a long, adventurous trip in their camper bus around the world. But their dropout idealism soon becomes catastrophic as Dieter cannot come to terms with Uschi's desire for independence. On New Year's Day 1984, Dieter dies in Mexico and Uschi finds herself faced with an existential question: what is the price of freedom?

Achim Bornhak 's films include: Das Perpetuum Mobile (short, 1990), Das Fenster (short, 1991), Die Abenteuer des Roten Baron (short animation, 1992), Beep (short, 1992), Slowfuck (short, 1993), Der Marianengraben (1994), John & Lucie (short, 1996), Schools Out (1997), Operation Noah (1998), and 8 Miles High (Das Wilde Leben, 2006).

[...] Εκείνες τις αργές και άδειες ώρες ανεβαίνει από τη ψυχή στο πνεύμα μου μια θλίψη από ολόκληρο το είναι μου, η πίκρα ότι όλα είναι μια αίσθηση δική μου και συνάμα ένα πράγμα εξωτερικό που δεν είναι στο χέρι μου να το αλλάξω. Αχ, πόσες φορές τα όνειρα μου υψώνονται μπροστά μου σαν πράγματα, όχι για να μου υποκαταστήσουν την πραγματικότητα, αλλά για να μου πουν ότι της μοιάζουν στο ότι δεν τα θέλω, στο ότι εμφανίζονται ξαφνικά απ'εξω, σαν το τράμ που στρίβει πέρα μακριά στο βάθος του δρόμου ή σαν τη φωνή του νυχτερινού τελάλη - τι να διαλαλεί άραγε; - που ξεχωρίζει, αραβική μελωδία, σαν απρόσμενο σιντριβάνι στη μονοτονία του δειλινού!

Το Βιβλίο της Ανησυχίας - Μπερνάρντο Σοάρες (Φερνάντο Πεσσόα)

Pretence is not what restricts me, it's the circles inside...

Παρασκευή, 14/3/08

PRINCIPAL CLUB THEATER (Θεσσαλονίκη / Kazan db)

Σάββατο, 15/3/08

GAGARIN 205 LIVE MUSIC SPACE (Αθήνα / Astra)

Rilo Kiley - Give A Little Love (The Riviera, Chicago)

Beirut - The Penalty

Radio 1: Stereophonics, Bank Holiday Monday

The Shins - Turn on Me

Στα καλύτερα του 2007...

Cold War Kids - We Used to Vacation

Tonight Puressence

Στο Principal, στις 21:00

Free Time

Ο άνθρωπος που κάθεται και φτιάχνει τέτοια πράγματα, σίγουρα έχει πολύ ελεύθερο χρόνο. Είναι όμως όντως αστεία...

New World

Why We Shouldn't Celebrate Thanksgiving

Thanksgiving Day should be turned into a National Day of Atonement to acknowledge the genocide of America's indigenous peoples.

Empty Hands

17.11 Columbiahalle

Μετά από ένα ατελείωτο πάνω-κάτω στους δρόμους του Βερολίνου, βρήκα το club. Στριμώχτηκα δίπλα σε μια παρέα ελλήνων με τους οποίους πετούσαμε μαζί από το Βενιζέλος. Το club δεν είχε γεμίσει ακόμη, ήμασταν δεύτερη σειρά. Τα πράγματα ήταν χαλαρά, ακόμη κι όταν βγήκαν οι Blonde Redhead. Οι Blonde ήταν από αδιάφοροι ως πολύ καλοί, και τη θειά μου να ακούγαμε να λέει τη καραγκούνα ευχαριστημένοι θα ήμασταν, αρκεί που ξέραμε ότι μετά θα έβγαιναν οι Interpol. Η κατάσταση έγινε ασφυκτική τη στιγμή που έπαιξαν τη τελευταία νότα και άφησαν τη σκηνή. Σε μια μάχη για μια σπιθαμή χώρου και θέας στη σκηνή βρέθηκα ακόμη πιο μπροστά. Ας είναι καλά τα καρντάσια που στρίμωχναν τα γερμανάκια δεξιά και αριστερά, είμαστε απολίτιστοι όντως…

Και να που έφτασε η στιγμή που περιμέναμε, με το κατάμεστο club να αποθεώνει τη μπάντα από τη Νέα Υόρκη. Ξεκίνημα με το Pioneer to the Falls, καμία έκπληξη για εμάς που ξημεροβραδιαζόμαστε στα fora της μπάντας. Η κόλαση ξέσπασε με το Obstacle 1. Το έλλειμμα συναισθήματος των Interpol συμπλήρωνε με το παραπάνω το κοινό, παραληρώντας στη κυριολεξία στη θέα της παγωμένης χάρης του Banks. Ο Carlos πόζαρε παίζοντας το μπάσο του και έριχνε που και που καυτές ματιές στις κυρίες που είχαν πιάσει στασίδι μπροστά. Έριξε και μια σε μένα, αλλά δε μπόρεσα να ανταποκριθώ αφού εκείνη ακριβώς τη στιγμή οι Ισπανοί αποφάσισαν να με λυντσάρουν. Ο Sam συνοφρυωμένος όπως πάντα, ανταποκρινόταν με ζέση στο καθήκον που τον θέλει πίσω από τα πιατίνια, και σιγορουφούσε ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Ευτυχώς που ήταν και ο Dan που δεν σταμάτησε να χορεύει, να χτυπιέται, να δίνει παλμό, να απολαμβάνει με κλειστά τα μάτια. Τον εκτίμησα περισσότερο από κοντά.

Αραιά και που ο Paulie μας πετούσε κανένα thank you, έριχνε καμιά ματιά μπροστά ή πάνω στον εξώστη, κυρίως όμως κοίταζε στο υπερπέραν. Στο τέλος μόνο μας χαιρέτισε όπως ακριβώς η βασίλισσα Ελισάβετ τους υπηκόους της, μας κοίταξε έντονα όλους έναν-έναν στα μάτια (αυτό δεν είναι δυνατό να γίνει, είναι; Υπερβάλλω φυσικά) και εξαφανίστηκε.

Σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας τα μάτια μου και τα αυτιά μου απολάμβαναν. Η ψυχή μου όμως λαχταρούσε το Άλλο. Το κίνδυνο του λάθους, τη παρόρμηση του αυτοσχεδιασμού, την επικοινωνία, τη Τέχνη που προσφέρεται απλόχερα και δε περιορίζεται από ποζάρισμα, αυτολογοκρισία, σεμνοτυφία ή συστολή. Θα τους ήθελα λιγότερο by the book, περισσότερο αυθόρμητους. Τον Paulie κυρίως. Σα να κρατάει πίσω το ταλέντο του. Να το περιορίζει. Αφού έχεις να δώσεις ρε φίλε, δώσε επιτέλους!!

Δε ξέρω αν ήταν η καλύτερη συναυλία της ζωής μου, προς το παρόν δε μπορώ να σκεφτώ με τέτοιους όρους. Σίγουρα όμως ήταν η ακριβότερη !

Update: Hot Gossip

If time is my vessel...

... then learning to love
Might be my way back to sea

Είχα πολλά χρόνια να κάνω ένα ταξίδι για μένα. Μόνη μου. Για αυτό φρόντισα να το κάνω ένα και καλό. Πετάω για Βερολίνο και μένω 48 ώρες. Για το τελευταίο βράδυ επέλεξα τη συναυλία των Interpol στο Columbiahalle.

Μαθαίνω πως εκεί θα είναι και ο Peeping Tom και άλλοι φίλοι του και μη. Αναρωτιέμαι, στην ουρά για το club αν φωνάξω στα Ελληνικά «Ρε μαλάκεεεες;!» πόσοι θα γυρίσουν το κεφάλι;

Father to Son

What I've Learned About Rage

A conversation between a man of legendary fury and his son preparing to go to the barricades about the uses and abuses of Bush hatred.

Πάντα θα θέλω...

... να επιστρέφω εκεί που γεννήθηκα.

.............

Άραγε είναι μικροί κύκλοι που κλείνουν ή ένας μεγάλος;

.............

Διαβάζω Χένρι Μίλλερ, Κέρουακ και τον Τζάκ τον Αντεροβγάλτη συγχρόνως.

..............

Κρύο.

...............

Θέλω να δω αυτούς που μου λείπουν

PJ Harvey - Big Exit

Αν υποψιαστώ οτι γίναμε όπως Αμερική πριν την Αμερική....

...θα πεθάαανωωωω...

Whatever Happened to the Good Life?

Americans keep making less and spending more. That lifestyle is contributing to supersized debt and the decline of progressive politics.

So it's fall

I will still be up by fall
I'll still be up by fall either way
Still be up by fall
I'll be still to hear the call either way

Street of thought
In all your bones
Hold your place and
Save your throne
Lie awake supine and golden
Wait for grace
It's time

Mind over time

Abstract Autumn

Wall Tapestry

by Dougall

Words: P.B.

Björk - Hyper-ballad

On Fire

Κι εκεί ελπίζουν στο στρατηγό Άνεμο...

Οι Ιάπωνες βρίσκουν τη λύση για την εγκληματικότητα...

... και δεν είναι άλλη απο τη πανάρχαιη τέχνη του καμουφλάζ !!

Θεέ μου, πραγματικά αυτό μου έφτιαξε τη μέρα...

Interpol-Cmere

Στο δρόμο

«Αλλά τότε πήγαιναν χορεύοντας μέσα στους δρόμους σαν τρελοί, και σερνόμουν από πίσω τους όπως κάνω σε όλη μου τη ζωή για ανθρώπους που με ενδιαφέρουν, γιατί οι μόνοι άνθρωποι που υπάρχουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που είναι τρελοί για ζωή, τρελοί για κουβέντα, τρελοί να σωθούν, που θέλουν να τα χαρούν όλα μέσα σε μια και μόνη στιγμή, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε ένα κοινότοπο πράγμα, αλλά που καίγονται, καίγονται, όμοιοι με τις κίτρινες μυθικές φωτιές των ρωμαϊκών πυρσών, εκπυρσοκροτώντας σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα άστρα και, στη μέση, βλέποντας το μπλέ φως του πυρήνα τους να σκάει κι ο καθένας κάνει: «Αα-αα!». Πως ονόμαζαν τέτοιας λογής νεαρούς στη Γερμανία του Γκαίτε;»

Τζάκ Κέρουακ

Janes Addiction - Three Days Live Halloween 1997 - Part1

Cigarettes and Alcohol

Βαρύ κεφάλι και βαριά διάθεση σήμερα. Λέω να απολαύσω τη κακή μου μέρα με τη συλλογή που συνοδεύει το περιοδικό Mojo

The Shadows, Jerry Lee Lewis, Nina Simone, Screamin' Jay Hawkins, John Lee Hooker...

Εγώ θα προσέθετα και το Hangoner του Mickey Pantelous

south park wheel of fortune

People Who Annoy You

Lighthouse

Here I've been living on roofs made from sin
I put an outward, "Begin, begin."

Here I've been lucid I'm living within
Inwardly urgent and sinking again

Στίχοι: PB-Interpol

Needs

Θέλω να διαβάσω : Vegas/Fear & Loathing - Hunter S. Thompson

Θέλω να ακούσω: Our Love To Admire - Interpol

Reworks Trivia

- Να απαγορευτεί δια ροπάλου το στυλιστικό τρίπτυχο: φουστίτσα, κολάν, μπαλαρίνα. Ο σωματότυπος είναι αδιάφορος.

- Είδα αμέτρητες γυναίκες με ξανθά μαλλιά. Ξαφνικά γίναμε όλες Σουηδέζες;

- Ο κόσμος έχει σταματήσει να χορεύει. Παλιά διαπίστωση. Απλά περίμενα σε ένα dance φεστιβάλ, ΚΑΠΟΙΟΣ να χορεύει.

- Ο κόσμος ήταν λίγος. Και ξενέρωτος.

- Η μουσική δε σε απογείωνε. Σε κρατούσε κάτω.

- Όταν σταμάτησα να προσπαθώ να κάνω τα πράγματα να συμβούν με το ζόρι, άρχισα να περνάω καλύτερα. Αποδέχτηκα το ρόλο του παθητικού παρατηρητή – όπως ήταν όλοι άλλωστε – και άρχισα να φωτογραφίζω με μανία τις φάτσες γύρω μου.

- Οι EMO’s επικράτησαν και τράβηξαν τη προσοχή μας.

- Είδαμε τη Δήμητρα Ματσούκα στο Residents με τη παρέα της. Το μόνο που τραβάει το βλέμμα επάνω της είναι το φουσκωτό μαλλί της.

- Μετά από καιρό αγοράσαμε τις Κυριακάτικες εφημερίδες, ξημερώματα

Reworks 07

Craig Armstrong feat. Evan Dando - Wake Up in New York

Last night I dreamt of NY.

Rufus Wainwright

I'll be there

Το Reworks είναι το πρώτο οπτικό-ακουστικό φεστιβάλ τέχνης στη Β. Ελλάδα που πραγματοποιείται εδώ και 2 χρόνια από τη ΝΟΝ, η οποία διατηρεί και την καλλιτεχνική επιμέλεια του φεστιβάλ.

Από την αρχή το Reworks είχε στόχο του να προβάλλει την σχέση μεταξύ μουσικής και μοντέρνας τέχνης και πρόσφερε μια στέρεη πλατφόρμα επί της οποίας νέες ιδέες, μουσικα trends, καλλιτεχνήματα και νέα ταλέντα της εγχώριας και διεθνούς σκηνής αναδείχθηκαν και προβλήθηκαν σε ένα ευρύ κοινό. Επιδίωξε, επίσης, και πέτυχε να γίνει ένας θεσμός ο οποίος φιλοδοξεί να συμπληρώσει το κενό στα πολιτισμικά και ψυχαγωγικά δρώμενα της πόλης μας.

Συμμετέχουν συνολικά 120 καλλιτέχνες και φιλοξενείται για πρώτη φορά στο Λιμάνι Θεσσαλονίκης.

Παρασκευή 28/9

Remake Stage – Αποθήκη 8

19:00-20:15 DJ Analogue Boy vs Deep Andy (GR)

20:15-20:45 DJ The Boy (GR)

20:45-21:30 DJ Kid Stretch (GR)

21:30-22:00 DJ The Boy (GR)

22:00-23:00 Live Voreia Asteria (GR)

23:00-00:00 DJ G Stone pr. Urbs (GR)

00:00-01:30 DJ Innervision pr. Dixon (GER)

01:30-02:30 Live Get Physical pr. Booka Shade (GER)

02:30-04:00 DJ NON pr. Ison & Solar (GR)

04:00-05:45 DJ Souvenir pr. Tiefschwarz (GER)

05:45-end DJ Cyclical Tracks pr. Tadeo (ES)

Atrium – Εξωτερική Σκηνή

19:00-20:30 DJ Lefteris Kordiaos (GR)

20:30-22:00 DJ Brownswood Records pr. Ben Westbeech (UK)

22:00-00:00 Live Filippos Pliatsikas (GR)

Σάββατο 29/9

Remake Stage - Αποθήκη 8

19:30-20:30 DJ Pollux pr. Sound Diffusion (FYR)

20:30-21:45 DJ NON pr. Johnny Mass (GR)

21:45-22:45 DJ Viton (GR)

22:45-00:00 DJ Compost pr. Ben Mono (GER)

00:00-01:30 DJ Eskimo pr. Prins Thomas (NOR)

01:30-02:10 Live NON pr. Andid (GR)

02:15-03:15 Live Bpitch Control pr. Ellen Allien & Apparat (GER)

03:15-04:30 DJ Mobilee pr. Anja Schneider (GER)

04:30-05:30 Live Bpitch Control pr. Modeselektor (GER)

05:30-07:00 DJ Freude Am Tanzen pr. Whignomy Bros (GER)

07:00-end DJ Mobilee pr. DJ Gummihz (GR)

Reconstruct - Αποθήκη 1A

20:00-21:00 DJ DJ Free (GR)

21:00-22:00 DJ Element (GR)

22:00-22:45 DJ Poeta Negra pr. DJ Pakis (GR)

22:45-23:45 Live Keene (GR)

23:45-00:45 Live Nuits Sonores pr. Nil (FR)

00:45-01:45 DJ Scape pr. Pole (GER)

01:45-03:00 DJ Barbara Presinger (GER)

03:00-04:00 Live Skam pr. Bola (UK)

04:00-end DJ Ninja Tune pr. Mixmaster Morris (UK)

Atrium – Εξωτερική Σκηνή

17:00-18:00 DJ Tall F (GR)

18:00-19:00 Live Lovegoss (GR)

19:00-20:30 DJ Cayetano (GR)

20:30-21:30 Live The Supper Live (GR)

21:30-23:00 DJ Nuits Sonores pr. Data (FR)

23:00-01:15 Live Mple (FR)

Τιμές:

48 € εισιτήριο 2 ημερών
25 € Παρασκευή
30 € Σάββατο

Σημεία προπώλησης:

Θεσσαλονίκη:
Patsis Music Wolrd	Τσιμισκή 41	2310 268 226
Joint	Αγ. Σοφίας 1	2310 277 760
Noise	Λώρη Μαργαρίτη 6	2310 242 494
Play Ground	Ιωάννου Δέλλιου 4	2310 279 402
Daily	Βογατσικού	2310 223 550
Lotos	Σκρα 7	2310 260 776

Για περισσότερες πληροφορίες στη διεύθυνση : www.reworks.gr

Brand New World

Mouths to feed, shoes to buy
Rent to pay, tears to dry
Brand new world
I can't relate
Let us choose
To not participate

Open up
Let me wander in
Your heart is not
Such a tender thing
Brand new world
I contend
Only love
Will stop the withering

Oh, to lie in wait
As the shadows and the shapes
Spill across the walls
Like a river
Deep
In spate

Four am
Dark reality
Brand new world
And my heart
Is missing


Song by the Cowboy Junkies

They call it justice

8year old boy was cought in Iran, stealing bread...


- In the name of Islam his punishment is braking his arm by driving a car over it!!

Και μετά την "διαμεσολάβηση" των Αμερικανών που θα έχει κάτι τέτοιο σαν αφορμή, τα πράγματα θα είναι αληθινά πολιτισμένα.

Και τώρα, τι;

Frustration ?

Golgotha

Ταινία μικρού μήκους, το σενάριο και τη μουσική της οποίας έχει κάνει ο Carlos Dengler, μπασίστας των Interpol. Στη σκηνοθεσία ο Daniel Ryan.

Control

Έρχεται το CONTROL, μια ταινία για την ζωή, την μουσική και την ποίηση του Ian Curtis, αλλά και την σχέση του με την Deborah Curtis.

Η ταινία θα προβληθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας» την Πέμπτη 27 Σεπτέμβρη στις 20:00 στον κινηματογράφο Αττικόν

Στο soundtrack της ταινίας οι Killers ερμηνεύουν το Shadowplay. Ακόμη περιλαμβάνει τραγούδια από New Order, Velvet Underground, Buzzcocks, Iggy Pop, Sex Pistols, Kraftwerk, David Bowie, Roxy Music, και φυσικά Joy Division.

Pioneer to the Falls

Show me the dirt pile
And I will pray that the soul can take
Three stowaways
Vanish with no guile
And I will not pay
But the soul can wait
The soul can wait

.....................

Μαθαίνω πως οι εκλογές θα γίνουν κανονικά...

......στις 16 Σεπτεμβρίου.

Να ψηφίσουμε λοιπόν. Αφού πρώτα κάψουμε τα ψηφοδέλτια και τα τοποθετήσουμε ως στάχτες στα ολόλευκα, φρέσκα φακελάκια!

Interpol live: Obstacle 1

Η Πλειοψηφία είναι Υπερεκτιμημένη

'Η κάποιος θα μπορούσε να το πει διαφορετικά: Εκατομμύρια μύγες προτιμούν τα σκατά. Λέτε να έχουν δίκιο;



Γράφω, στέλνω, σχεδιάζω, μιλάω στο τηλέφωνο, καθαρίζω, ακούω μουσική, ψωνίζω, καπνίζω, διαβάζω. Μήπως το παρακάνω;

Α' Σκαλοπάτι: Εγώ

Δεν είμαι καλός, δεν είμαι αγνός, δεν είμαι ήσυχος! Αβάσταχτη είναι η ευτυχία και η δυστυχία μου, είμαι γιομάτος άναρθρες φωνές και σκοτάδι. Κυλιούμαι όλο δάκρυα κι αίματα μέσα στη ζεστή τούτη φάτνη της σάρκας μου.

Φοβούμαι να μιλήσω. Στολίζουμαι με ψεύτικα φτερά, φωνάζω, τραγουδώ, κλαίω, για να συμπνίγω την ανήλεη κραυγή της καρδιάς μου.

Δεν είμαι το φως, είμαι η νύχτα. Μα μια φλόγα λοχίζει ανάμεσα στα σωθικά μου και με τρώει. Είμαι η νύχτα που τη τρώει το φως.

Σχεδόν δέκα πέντε χρόνια μετά τη πρώτη ανάγνωση της Ασκητικής που κυριολεκτικά με συγκλόνιζε, επιστρέφω.

Ασκητική

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή. Ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι’αυτό και πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή. Κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι’αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

Signs

Σημάδια που δείχνουν ότι δε περνάω και τη καλύτερη φάση της ζωής μου:

1. Ξυπνάω με τρομερό άγχος και νεύρα. Το παραμικρό μου φαίνεται ακατόρθωτο.
2. Έχω ταχυπαλμίες.
3. Τη νύχτα ξυπνάω κάθε τέταρτο της ώρας έντρομη και κοιτάζω γύρω μου για να καταλάβω που είμαι. Όπως είναι φυσικό τη μέρα σέρνομαι.
4. Δεν ακούω μουσική.
5. Ξεκινάω να κάνω πράγματα που άλλοτε θα με ευχαριστούσαν, π.χ. να κολυμπήσω στη θάλασσα, και μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή που βγήκα από το σπίτι μου.

Που θα πάει, θα περάσει και αυτό….

Kill Me Tender

Ο Έλβις ένα καρτούν με ψυχή περισσότερη από αυτή που διαθέτουν αμέτρητα ζωντανά ζόμπι που διατείνονται ότι κάνουν μουσική. Ο Έλβις αηδιασμένος, κουρασμένος από τη μόδα του ροκ εντ ρολ, σαστισμένος μπροστά στην εκμετάλλευση του από το Συνταγματάρχη Πάρκερ και άλλους παρατρεχάμενους, ο Έλβις φιλάνθρωπος και πάνω από όλα άνθρωπος, γενναιόδωρος και τσαμπουκαλής, προστάτης των αδυνάτων και ανυπεράσπιστων. Ο Έλβις που αποτινάσσει από επάνω του την εικόνα του σταρ, που κρατά μόνο την αγάπη για μουσική, που τραγουδά παθιασμένα γκόσπελ παρέα με σεσημασμένους από την αστυνομία μαύρους, που χαρίζει απλόχερα κάντιλακ σα και τις δικές του, και νοιάζεται για το τι συμβαίνει στους φτωχούς θαυμαστές του. Ένας σχεδόν άγιος Έλβις, με ανθρώπινα πάθη και λίμπιντο, ένας Έλβις που ψάχνει μονίμως το άλλο του μισό, ένας Έλβις που βίωσε την απώλεια και το χαμό κάποιου αγαπημένου του από τα πρώτα λεπτά της ύπαρξης του. Αυτός ο Έλβις υποψιαζόμουν πως πάντοτε υπήρχε πέρα από αυτόν που αρεσκόταν να λικνίζει τους γοφούς του και να ποζάρει προτείνοντας προκλητικά τα χείλη του. Αυτόν τον Έλβις βρήκα στο βιβλίο του Ντάνιελ Κλάιν, το Kill me Tender.

andrew bird and martin dosh - armchairs of the apocalypse

Early in the Morning I Went Down...

Αποφεύγω τη πραγματικότητα όσο πιο πολύ μπορώ. Αλλού εκείνη, αλλού εγώ. Κοιμάμαι πολύ, πίνω πολύ, λέω ψέματα στο καθρέφτη και στους άλλους.

Νιώθω ότι δε με χρειάζεται κανείς.

Τελευταία απορώ όλο και πιο πολύ με τους ανθρώπους. Εξαντλούνται στην αυστηρότητα τους, στην ακαμψία τους, στη παρατεταμένη κρίση τους. Εγκλωβισμένοι. Όσο είναι γύρω μου με παγιδεύουν. Εγώ κάνω την αδιάφορη. Δε τρέχει τίποτα.

Να φανταστείς ότι είναι ακόμη καλοκαίρι.

Σήμερα είναι τα γενέθλια σου. Σε ξεπετάω με ένα τυπικό «Χρόνια Πολλά» που δε σημαίνει τίποτα. Θες να το ξεχάσεις. Εγώ το ξέχασα ήδη. Ήθελα να μαγειρέψω, να καλέσω φίλους, να σου αγοράσω μια τεράστια τούρτα. Να σε γιορτάσω σα παιδάκι. Κάθε εορταστική εκδήλωση είναι απαγορευμένη. Ας είναι.

Close Your Eyes

In your eyes I can see that you're cracking up
In your eyes I can see that you've had enough
and It pains my head

Νεύρα Χάλια

Εντελώς φρικτή νύχτα η χθεσινή. Η θερμοκρασία στις έντεκα το βράδυ δεν έλεγε να πέσει κάτω απο τους 30 βαθμούς και επιπλέον η ατμόσφαιρα γέμισε πυκνό καπνό (απο που;) λες και καιγόταν τα διπλανά σπίτια. Κλειστά παράθυρα, χωρίς κλιματισμό και χωρίς αέρα να ανασάνεις.

Πότε είπαμε θα χειμωνιάσει;

Some more

Ξημέρωμα με πολύ αέρα, Άγιος Σώστης, Τήνος



Αποτσίγαρα, Μύκονος



Η θέα απο το δωμάτιο, ξενοδοχείο Λητώ, Μύκονος





Μύκονος, Χώρα

Καφενείο "Ο Γλάρος"

Δροσιά

Επιστροφή

Κι ενώ ο κόσμος καιγόταν και άνθρωποι διαδήλωναν ντάλα μεσημέρι,
για εμάς...

Τέρμα τα ψέμματα!

Ώρα για διακοπές...

...

...η μόνη εξήγηση που είναι πειστική μέχρι τώρα

Άλλη καφρίλα κι αυτή...

...εντελώς ακατανόητη

See you at the bitter end

Μπορεί να πήγα με μισή καρδιά στο περίπτερο 17 για τους Placebo και καθαρά από διαστροφή, όμως η συναυλία ξεκίνησε με το Infrared…Και μετά μας πήραν και μας σήκωσαν. Η ασφυκτική ατμόσφαιρα (συνδυασμός κάπνας, υγρασίας και ζέστης) με απασχόλησαν μόνο προς το τέλος, όταν δεν ένιωθα πια τη μέση μου από τον πόνο. Τελικά, όταν ακούς τη μουσική που γουστάρεις, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.

Τι με έκανε να χαμογελάσω:

1. Η καούκα του Molko, κάτι σε μπουκλέ alternative look
2. Το ότι ο Molko ουσιαστικά έκανε back vocals στο κοινό. Πρέπει να ήταν ξεκούραστη η βραδιά για τον Brian η χθεσινή
3. Ότι είδα πολλά παιδιά με πράσινα παπούτσια
4. Ότι προς το τέλος βγήκε με παρέα νεαρών παιδιών πιασμένα χέρι-χέρι αλυσίδα από μπροστά, μούσκεμα στον ιδρώτα και διαλυμένη από το «χτύπημα»
5. Τα κλιπάκια στη γιγαντοοθόνη

Τι με έκανε να τραβάω τα μαλλιά μου:

1. Ότι τα κορίτσια χορεύουν με τον ίδιο τρόπο το τσιφτετέλι και τα τραγούδια των Placebo
2. Ότι όλοι κρατούσαν στα χέρια το κινητό τους και κατέγραφαν τα τεκτενόμενα. Κάποια στιγμή ένιωσα μειονεκτικά που το είχα το ρημάδι στη τσέπη μου…
3. Ότι δεν έβλεπα καθόλου τη σκηνή

Can't Stand it, I Know You've Planned it...

Μόνο εκνευρισμό και στεναχώρια αισθάνομαι μετά την απρόσμενη αλλαγή του χώρου που θα γινόταν η συναυλία των Placebo. Προφανώς έγινε για κάποιο λόγο. Που εμένα (και εσάς φαντάζομαι) δε με αφορά. Αυτό που με αφορά είναι ότι το συναυλιακό τοπίο στη Θεσσαλονίκη γίνεται όλο και πιο ζοφερό, όλο και πιο φτωχό και μόνιμα με αρπαχτές από τελειωμένους καλλιτέχνες που θα έπρεπε να είχαν συνταξιοδοτηθεί εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον. Και ας μη πιπιλήσουμε για άλλη μια φορά την καραμέλα της έλλειψης ιδανικών χώρων για τέτοιες διοργανώσεις. Εγώ θα έλεγα ότι πάσχουμε από έλλειψη ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ και αμορφωσιά. Την αμορφωσιά του φτωχού και μίζερου συγγενή που κάθε φορά προσπαθεί να μιμηθεί τη μεγάλη και επιτυχημένη ξαδέλφη (Αθήνα). Θα μπορούσαν να γίνουν χιλιάδες πράγματα (πάντα για τις συναυλίες μιλάω). Θα μπορούσε το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης π.χ. να γίνεται καλοκαίρι, να είναι υπαίθριο, να φιλοξενούνται συγκροτήματα και events από όλη την Ελλάδα, να είναι δωρεάν, να είναι ένα εβδομαδιαίο πάρτυ, με δύο ημέρες αφιερωμένες στο διαγωνιστικό κομμάτι. Θα μπορούσαμε να διοργανώνουμε συναυλίες ξέχωρα από την Αθήνα, αφού το κοινό, τα μεγέθη αλλά και τα γούστα διαφέρουν. Είμαι σίγουρη σε αυτά που προτείνω μια διοργανώτρια εταιρία θα είχε σοβαρές αντιρρήσεις και επιχειρήματα να με αντικρούσει. Όμως δε με ενδιαφέρει. Εγώ θέλω να είμαι σε θέση να μπορώ να παρακολουθώ φεστιβάλ και συναυλίες στη πόλη μου, όπως κάνουν οι άνθρωποι στο Βερολίνο, στο Παρίσι στην Αθήνα.

Παρεμπιπτόντως με τη λύσσα που με έχει πιάσει, ίσα που παίρνω τον Άνεμο και κατεβαίνουμε αυθημερόν για Beastie Boys, Madness και Underworld.