Interpol live: Obstacle 1

Η Πλειοψηφία είναι Υπερεκτιμημένη

'Η κάποιος θα μπορούσε να το πει διαφορετικά: Εκατομμύρια μύγες προτιμούν τα σκατά. Λέτε να έχουν δίκιο;



Γράφω, στέλνω, σχεδιάζω, μιλάω στο τηλέφωνο, καθαρίζω, ακούω μουσική, ψωνίζω, καπνίζω, διαβάζω. Μήπως το παρακάνω;

Α' Σκαλοπάτι: Εγώ

Δεν είμαι καλός, δεν είμαι αγνός, δεν είμαι ήσυχος! Αβάσταχτη είναι η ευτυχία και η δυστυχία μου, είμαι γιομάτος άναρθρες φωνές και σκοτάδι. Κυλιούμαι όλο δάκρυα κι αίματα μέσα στη ζεστή τούτη φάτνη της σάρκας μου.

Φοβούμαι να μιλήσω. Στολίζουμαι με ψεύτικα φτερά, φωνάζω, τραγουδώ, κλαίω, για να συμπνίγω την ανήλεη κραυγή της καρδιάς μου.

Δεν είμαι το φως, είμαι η νύχτα. Μα μια φλόγα λοχίζει ανάμεσα στα σωθικά μου και με τρώει. Είμαι η νύχτα που τη τρώει το φως.

Σχεδόν δέκα πέντε χρόνια μετά τη πρώτη ανάγνωση της Ασκητικής που κυριολεκτικά με συγκλόνιζε, επιστρέφω.

Ασκητική

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή. Ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι’αυτό και πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή. Κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι’αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

Signs

Σημάδια που δείχνουν ότι δε περνάω και τη καλύτερη φάση της ζωής μου:

1. Ξυπνάω με τρομερό άγχος και νεύρα. Το παραμικρό μου φαίνεται ακατόρθωτο.
2. Έχω ταχυπαλμίες.
3. Τη νύχτα ξυπνάω κάθε τέταρτο της ώρας έντρομη και κοιτάζω γύρω μου για να καταλάβω που είμαι. Όπως είναι φυσικό τη μέρα σέρνομαι.
4. Δεν ακούω μουσική.
5. Ξεκινάω να κάνω πράγματα που άλλοτε θα με ευχαριστούσαν, π.χ. να κολυμπήσω στη θάλασσα, και μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή που βγήκα από το σπίτι μου.

Που θα πάει, θα περάσει και αυτό….

Kill Me Tender

Ο Έλβις ένα καρτούν με ψυχή περισσότερη από αυτή που διαθέτουν αμέτρητα ζωντανά ζόμπι που διατείνονται ότι κάνουν μουσική. Ο Έλβις αηδιασμένος, κουρασμένος από τη μόδα του ροκ εντ ρολ, σαστισμένος μπροστά στην εκμετάλλευση του από το Συνταγματάρχη Πάρκερ και άλλους παρατρεχάμενους, ο Έλβις φιλάνθρωπος και πάνω από όλα άνθρωπος, γενναιόδωρος και τσαμπουκαλής, προστάτης των αδυνάτων και ανυπεράσπιστων. Ο Έλβις που αποτινάσσει από επάνω του την εικόνα του σταρ, που κρατά μόνο την αγάπη για μουσική, που τραγουδά παθιασμένα γκόσπελ παρέα με σεσημασμένους από την αστυνομία μαύρους, που χαρίζει απλόχερα κάντιλακ σα και τις δικές του, και νοιάζεται για το τι συμβαίνει στους φτωχούς θαυμαστές του. Ένας σχεδόν άγιος Έλβις, με ανθρώπινα πάθη και λίμπιντο, ένας Έλβις που ψάχνει μονίμως το άλλο του μισό, ένας Έλβις που βίωσε την απώλεια και το χαμό κάποιου αγαπημένου του από τα πρώτα λεπτά της ύπαρξης του. Αυτός ο Έλβις υποψιαζόμουν πως πάντοτε υπήρχε πέρα από αυτόν που αρεσκόταν να λικνίζει τους γοφούς του και να ποζάρει προτείνοντας προκλητικά τα χείλη του. Αυτόν τον Έλβις βρήκα στο βιβλίο του Ντάνιελ Κλάιν, το Kill me Tender.

andrew bird and martin dosh - armchairs of the apocalypse

Early in the Morning I Went Down...

Αποφεύγω τη πραγματικότητα όσο πιο πολύ μπορώ. Αλλού εκείνη, αλλού εγώ. Κοιμάμαι πολύ, πίνω πολύ, λέω ψέματα στο καθρέφτη και στους άλλους.

Νιώθω ότι δε με χρειάζεται κανείς.

Τελευταία απορώ όλο και πιο πολύ με τους ανθρώπους. Εξαντλούνται στην αυστηρότητα τους, στην ακαμψία τους, στη παρατεταμένη κρίση τους. Εγκλωβισμένοι. Όσο είναι γύρω μου με παγιδεύουν. Εγώ κάνω την αδιάφορη. Δε τρέχει τίποτα.

Να φανταστείς ότι είναι ακόμη καλοκαίρι.

Σήμερα είναι τα γενέθλια σου. Σε ξεπετάω με ένα τυπικό «Χρόνια Πολλά» που δε σημαίνει τίποτα. Θες να το ξεχάσεις. Εγώ το ξέχασα ήδη. Ήθελα να μαγειρέψω, να καλέσω φίλους, να σου αγοράσω μια τεράστια τούρτα. Να σε γιορτάσω σα παιδάκι. Κάθε εορταστική εκδήλωση είναι απαγορευμένη. Ας είναι.

Close Your Eyes

In your eyes I can see that you're cracking up
In your eyes I can see that you've had enough
and It pains my head

Νεύρα Χάλια

Εντελώς φρικτή νύχτα η χθεσινή. Η θερμοκρασία στις έντεκα το βράδυ δεν έλεγε να πέσει κάτω απο τους 30 βαθμούς και επιπλέον η ατμόσφαιρα γέμισε πυκνό καπνό (απο που;) λες και καιγόταν τα διπλανά σπίτια. Κλειστά παράθυρα, χωρίς κλιματισμό και χωρίς αέρα να ανασάνεις.

Πότε είπαμε θα χειμωνιάσει;

Some more

Ξημέρωμα με πολύ αέρα, Άγιος Σώστης, Τήνος



Αποτσίγαρα, Μύκονος



Η θέα απο το δωμάτιο, ξενοδοχείο Λητώ, Μύκονος





Μύκονος, Χώρα

Καφενείο "Ο Γλάρος"

Δροσιά

Επιστροφή

Κι ενώ ο κόσμος καιγόταν και άνθρωποι διαδήλωναν ντάλα μεσημέρι,
για εμάς...

Τέρμα τα ψέμματα!

Ώρα για διακοπές...

...

...η μόνη εξήγηση που είναι πειστική μέχρι τώρα

Άλλη καφρίλα κι αυτή...

...εντελώς ακατανόητη

See you at the bitter end

Μπορεί να πήγα με μισή καρδιά στο περίπτερο 17 για τους Placebo και καθαρά από διαστροφή, όμως η συναυλία ξεκίνησε με το Infrared…Και μετά μας πήραν και μας σήκωσαν. Η ασφυκτική ατμόσφαιρα (συνδυασμός κάπνας, υγρασίας και ζέστης) με απασχόλησαν μόνο προς το τέλος, όταν δεν ένιωθα πια τη μέση μου από τον πόνο. Τελικά, όταν ακούς τη μουσική που γουστάρεις, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.

Τι με έκανε να χαμογελάσω:

1. Η καούκα του Molko, κάτι σε μπουκλέ alternative look
2. Το ότι ο Molko ουσιαστικά έκανε back vocals στο κοινό. Πρέπει να ήταν ξεκούραστη η βραδιά για τον Brian η χθεσινή
3. Ότι είδα πολλά παιδιά με πράσινα παπούτσια
4. Ότι προς το τέλος βγήκε με παρέα νεαρών παιδιών πιασμένα χέρι-χέρι αλυσίδα από μπροστά, μούσκεμα στον ιδρώτα και διαλυμένη από το «χτύπημα»
5. Τα κλιπάκια στη γιγαντοοθόνη

Τι με έκανε να τραβάω τα μαλλιά μου:

1. Ότι τα κορίτσια χορεύουν με τον ίδιο τρόπο το τσιφτετέλι και τα τραγούδια των Placebo
2. Ότι όλοι κρατούσαν στα χέρια το κινητό τους και κατέγραφαν τα τεκτενόμενα. Κάποια στιγμή ένιωσα μειονεκτικά που το είχα το ρημάδι στη τσέπη μου…
3. Ότι δεν έβλεπα καθόλου τη σκηνή

Can't Stand it, I Know You've Planned it...

Μόνο εκνευρισμό και στεναχώρια αισθάνομαι μετά την απρόσμενη αλλαγή του χώρου που θα γινόταν η συναυλία των Placebo. Προφανώς έγινε για κάποιο λόγο. Που εμένα (και εσάς φαντάζομαι) δε με αφορά. Αυτό που με αφορά είναι ότι το συναυλιακό τοπίο στη Θεσσαλονίκη γίνεται όλο και πιο ζοφερό, όλο και πιο φτωχό και μόνιμα με αρπαχτές από τελειωμένους καλλιτέχνες που θα έπρεπε να είχαν συνταξιοδοτηθεί εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον. Και ας μη πιπιλήσουμε για άλλη μια φορά την καραμέλα της έλλειψης ιδανικών χώρων για τέτοιες διοργανώσεις. Εγώ θα έλεγα ότι πάσχουμε από έλλειψη ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ και αμορφωσιά. Την αμορφωσιά του φτωχού και μίζερου συγγενή που κάθε φορά προσπαθεί να μιμηθεί τη μεγάλη και επιτυχημένη ξαδέλφη (Αθήνα). Θα μπορούσαν να γίνουν χιλιάδες πράγματα (πάντα για τις συναυλίες μιλάω). Θα μπορούσε το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης π.χ. να γίνεται καλοκαίρι, να είναι υπαίθριο, να φιλοξενούνται συγκροτήματα και events από όλη την Ελλάδα, να είναι δωρεάν, να είναι ένα εβδομαδιαίο πάρτυ, με δύο ημέρες αφιερωμένες στο διαγωνιστικό κομμάτι. Θα μπορούσαμε να διοργανώνουμε συναυλίες ξέχωρα από την Αθήνα, αφού το κοινό, τα μεγέθη αλλά και τα γούστα διαφέρουν. Είμαι σίγουρη σε αυτά που προτείνω μια διοργανώτρια εταιρία θα είχε σοβαρές αντιρρήσεις και επιχειρήματα να με αντικρούσει. Όμως δε με ενδιαφέρει. Εγώ θέλω να είμαι σε θέση να μπορώ να παρακολουθώ φεστιβάλ και συναυλίες στη πόλη μου, όπως κάνουν οι άνθρωποι στο Βερολίνο, στο Παρίσι στην Αθήνα.

Παρεμπιπτόντως με τη λύσσα που με έχει πιάσει, ίσα που παίρνω τον Άνεμο και κατεβαίνουμε αυθημερόν για Beastie Boys, Madness και Underworld.

...

Η μικρή πριγκήπισσα με τα κόκκινα μαλλιά βρήκε καταφύγιο κάτω απο τη βυσσινιά. Εκεί νόμιζε οτι θα γλιτώσει. Όμως κι εκεί ακόμη βρέχεται...

Μόλις σταματήσει η νεροποντή, θα βγω να τη μαζέψω.