Το θέατρο έχει τη Ντενίση

Η δημοσιογραφία τη Στάη.







Για τον GAP ας μη μιλήσω καλύτερα. Ανατριχιάζω με την ιδέα οτι ίσως κάποτε να είναι ο επικεφαλής μιας κυβέρνησης.

What Keeps Me Going

Ένα σχόλιο που με εκφράζει απόλυτα

Μια ταινία που με ταξιδεύει

Ένα βιβλίο που με αγγίζει με παράξενο τρόπο

Τώρα, τι έγινε ρε παιδιά;

Τρέχουμε;

Τιραμόλα, πεζοδρόμιο, τεστοστερόνη, πριόνι, μπουρμπουλίθρες

Η Μαρία η Άσχημη με το όνομα ήταν η καλύτερη πουτάνα της επαρχιακής μας πόλης. Μια ζωή στο πεζοδρόμιο. Η Μαρία, εκτός από άσχημη, ήταν ιδιαίτερα ταλαντούχα στο κρεβάτι κάνοντας διάφορα κόλπα, χρησιμοποιώντας διάφορα αξεσουάρ όπως πριόνια, για αυτούς με εξεζητημένα γούστα, μαστίγια, τσιγάρα, ρόπαλα και σπρέι γέλιου μαζί με άλλα χημικά και τοξικά αέρια. Κυρίως όμως ήταν γνωστή για τα χέρια τιραμόλα που διέθετε καθώς χούφτωνε τους άντρες που περνούσαν από τη γειτονιά εκτοξεύοντας τη τεστοστερόνη τους στα ύψη. Η αλήθεια είναι ότι απολάμβανα να τη παρακολουθώ εν ώρα εργασίας. Καθόμουν στην αυλή μαζί με τις άλλες γειτόνισσες και ξεσηκώναμε κόλπα για να βασανίζουμε μετά τους άντρες μας. Τα παιδιά έπαιζαν κι αυτά λίγο πιο πέρα και συνήθως έκαναν μπουρμπουλίθρες με το καλαμάκι στην πορτοκαλάδα τους.

Με τις υγείες σου, Zpi!

Περιοδικά

Στο σωρό με τα περιοδικά ανακαλύπτω ένα που λέγεται go mag κι έχει εξώφυλλο τους Arcade Fire. Ωραία, ασπρόμαυρη φωτογραφία, που παραπέμπει σε άλλη εποχή. Διαβάζω τα θέματα που έχει: Brian Eno, Grinderman, Air, Klaxons, Kristin Hersh…….Άρα μουσικό περιοδικό. Μόνο που δεν έχει καμία, μα καμία σχέση με τα μουσικά περιοδικά όπως τα ξέρουμε στην Ελλάδα. Θέλω να το διαβάσω όλο. Τι κρίμα που δε ξέρω Ισπανικά!

Shop Listening

Πριν λίγες μέρες έπεσε στα χέρια μου ενα compillation που έχει επιμεληθεί ο Νίκος Κομνηνός, για λογαριασμό της FenaFresh, και έχει το τίτλο Shop Listening. Το CD που περιέχει είναι καταπληκτικό, άκρως σύγχρονη μουσική, για όλες τις ώρες, ανεβαστική groovy electronica, φοβερές μελωδίες, το design της συσκευασίας εκπληκτικό και πολύ προσεγμένο......όμως υπάρχει μουσική για ψώνια;
Θυμάμαι παλιά είχα διαβάσει σε μια συνέντευξη του Robert Smith των Cure να λέει οτι το μέλλον βρίσκεται στη μουσική για ασανσέρ. Δεν είχα καταλάβει τι έλεγε. Όμως ο άνθρωπος τελικά είναι πολύ μπροστά. Μουσική για ψώνια λοιπόν. Όσο κακό ή παράξενο κι αν ακούγεται, δεν είναι τελικά. Τα κομμάτια δημιουργούν όμορφες εικόνες, σε κάνουν να αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου. Ίσως ακούγωντας τα στο δοκιμαστήριο να αποκτήσεις και μια πιο ειδυλλιακή εικόνα του εαυτού σου. Όλοι δε θα το θέλαμε αυτό; Αφήστε που το βρήκα και πολύ καλή ιδέα γενικότερα: Μια εταιρία, επιχείρηση αναλαμβάνει τα έξοδα και προωθεί άγνωστους ή γνωστούς καλλιτέχνες με τη στάμπα της επάνω στη συσκευασία, π.χ ο D.J.Shadow κάνει ενα compillation για λογαριασμό της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ. Ξέρω 'γω;

Αναψυκτικό

Drink this baby. It's atomic soda. It will blow your mind back to how it was.

It's me against the world

Κάτι γίνεται τελευταία. Ο κόσμος φαίνεται να κάνει ότι του καπνίσει εις βάρος των άλλων. Και στο φινάλε καλά κάνει, αφού οι υπόλοιποι το αποδεχόμαστε στο όνομα της ηρεμίας και της διαλλακτικότητας.

Η δασκάλα του παιδιού έρχεται ότι ώρα της καπνίσει ή δεν έρχεται και καθόλου χωρίς να ειδοποιήσει κανένα. Είκοσι μανάδες με τα βλαστάρια τους να περιμένουν στο πρωινό αγιάζι, υπομονετικά, με προβατίσια ηρεμία.

Ο γιατρός τον οποίο χρυσοπληρώνω σε κάθε μου επίσκεψη με έχει στην αναμονή σαράντα πέντε λεπτά. Τότε τι νόημα έχει το ραντεβού;

Η κυρία με το σωσίβιο λίπους γύρω από τη κοιλιά της καραδοκεί για να μου φάει τη σειρά. Έχει αυτό το κουτοπόνηρο ματάκι και ψάχνει την ευκαιρία να «τρουπώσει». Όλοι περιμένουμε με καρτερικό ύφος, με την απόγνωση στο μάτι αλλά τη υποχωρητικότητα πάντα έτοιμη να δώσει τη λύση. Όμως εγώ έχω θυμώσει. Πολύ. Νιώθω να μου ρουφάνε τη ζωή με το καλαμάκι, γιατροί, δημόσιοι υπάλληλοι, εκπαιδευτικοί της πλάκας, οδηγοί λεωφορείων…Θέλω να κάνω κάτι. Το να φύγω από μια κατάσταση, το να τσακωθώ, το να διεκδικήσω το δικαίωμα μου στη καλή εξυπηρέτηση, δεν αρκεί. Νομίζω ότι το παιχνίδι έχει χαθεί. Και ίσως έτσι να δικαιολογηθώ όταν κι εγώ θα παρκάρω όπου βρώ, όταν θα πετάξω τα σκουπίδια μου έξω από τον κάδο, όταν θα παραδώσω το κομμάτι μου τελευταία στιγμή, όταν θα αργήσω να πληρώσω τις δόσεις μου στη εφορία. Έτσι κι αλλιώς η ζωή είναι ένας κύκλος. Όχι;

Snapshot

Πάνω που πίστευα οτι τη γλίτωσα...

...ο Αστέρης είχε τη φαεινή ιδέα να με υποβάλλει σε αυτό τον εξαναγκασμό να κάτσω και να εξομολογηθώ δημόσια πέντε πράγματα για μένα. Δεν είμαι αγενής, δεν μπορώ να αρνηθώ.

1. Μισώ να "εξομολογούμαι" πράγματα, να μιλάω για τον εαυτό μου, να πλασάρω ένα συγκεκριμένο image. Δεν ανοίγομαι εύκολα, είμαι της λογικής ότι αν ο άλλος ενδιαφέρεται να με μάθει, ας κάνει τον κόπο να με ανακαλύψει.

2. Λατρεύω τη μουσική. Πάντα ήθελα να ασχοληθώ με αυτή, όμως η φύση δε με προίκισε με κάποιο ταλέντο κι εγώ ήμουν αρκετά τεμπέλα να στρωθώ να μάθω κάποια πράγματα. Έτσι, διοχετεύω το καλλιτεχνικό μου απωθημένο ακούγοντας παλιά και νέα συγκροτήματα, συνομιλώντας με μουσικούς, και γράφοντας για αυτούς και τις δημιουργίες τους.

3. Ακόμη προσπαθώ να συμφιλιώσω το αδέσποτο πλάσμα που υπήρξα ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου, με τη μητρότητα και τις ευθύνες που αυτό συνεπάγεται. Πιστεύω ότι τη μέρα που η συμφιλίωση θα επιτευχθεί, θα έχω ωριμάσει. Μέχρι τότε θα τρώγομαι με τον εαυτό μου και φυσικά με τους άλλους οι οποίοι ευλόγως μπερδεύονται.

4. Έχω ελάχιστους φίλους. Εννοώ πραγματικούς φίλους. Είναι όμως ρε παιδάκι μου περιπτώσεις. Οι σχέσεις μας χαρακτηρίζονται από ελευθερία, διακριτικότητα, υποστήριξη, απόσταση, χιούμορ, μουσικές, αντισυμβατικότητα.

5. Είμαι γενικά άνθρωπος που βλέπει τη σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων. Η κριτική μου είναι ανελέητη, πράγμα που όπως καταλαβαίνετε με οδηγεί σε απίστευτες συγκρούσεις, αφού δεν ξέρω να κρατάω το στόμα μου κλειστό. Δε πιστεύω στο χάϊδεμα των αυτιών, κανείς δε προχωράει, δε γίνεται καλύτερος, με κολακείες και συνεχή επιβράβευση. Εν τέλει, δε πιστεύω ότι η ζωή είναι refresh, αλλά ένα δύσκολο, μαγικό ταξίδι.

Δεν έχω να προτείνω άλλους για αυτό το παιχνίδι, γιατί δεν ξέρω ποιοι το έχουν κάνει ήδη. Θα ήθελα όμως να δω μερικούς από τους πολιτικούς της μπλογκόσφαιρας να ξεβρακώνονται δημόσια.

Παλιοαλήτες...

Καλέ πως μου τον καταντήσατε έτσι τον Ναυτίλο;

Power Ranger S.P.D.

Burning Bridges, Breaking Hearts

Burning bridges, breaking hearts
Everything you taught us to do
We're burning bridges, and breaking hearts
No home to come home to
We're burning bridges, and breaking hearts
I won't look you in the eye
And burning bridges, breaking hearts
Caught you in a friendship lie

Took a visit, to your old house
The windows were all boarded up
Try to hold these, memories
The ocean in a paper cup
There's no future in this town
They barricade the buildings there
To the lion, you've been cast
Only bones are gonna last

There's a city, underground
There's a city made of glass
There's a city, (there's a city) underground
Hurry cause it's breaking fast

And burning bridges, and breaking hearts
Everything you taught us to do
We're burning bridges and breaking hearts
No home to come home to

We're burning bridges
(and breaking hearts)
We're burning bridges
(and breaking hearts)
Burning bridges, breaking hearts
(breaking hearts)

Burning bridges, breaking hearts
Everything you taught us to do
We're burning bridges and breaking hearts
No home to come home to


Song by Arcade Fire

Paint it Black

Σκέψεις…σκέψεις…σκέψεις

Σκέψεις σκόρπιες, ανένταχτες, εικόνες από το παρελθόν, από τότε που ήμουν κοριτσάκι, σκέψεις μαύρες, άλλες φορές σκέψεις φωτεινές, σχεδόν διαυγείς, σκέψεις θυμωμένες, σαρκαστικές. Ξεχειλίζουν από τον εγκέφαλο μου την ώρα ακριβώς που το φως σβήνει και το κεφάλι γέρνει στο μαξιλάρι. Και που εξαφανίζονται με το πρώτο φως του ήλιου. Σαν τα βαμπίρ. Αυτά βαμπίρ δεν υφίστανται όταν το μυαλό απασχολείται με τις υποχρεώσεις, τις εκκρεμότητες, τις ευθύνες.

Ξύπνησα χώμα με το όνειρο ακόμη φρέσκο στα μάτια και το κεφάλι μου. Χώμα θα συνεχίσω να είμαι όλη μέρα. Ίσως σήμερα αποφασίσω να κάνω κάτι διαφορετικό. Ίσως να κάνω κάτι αποκλειστικά για μένα.

Μάνα - blogger

Με ευχαρίστησε και με καταδιασκέδασε το πως περιέγραψε ο κ. Ροζάκoς το blog μου. Αν και δε περίμενα ποτέ να ασχοληθεί κανείς μαζί μου πέρα των δύο-τριών φίλων που έρχονται εδω και μου κάνουν κανένα σχολιάκι, γέλασα πάρα πολύ με την εντύπωση που μπορεί να αποκομίσει κάποιος απο τα γραφόμενα μου. Πάντως αν έπρεπε πάσει θυσία να αναφερθώ σε κάποια απο όλες αυτές τις blog-o-λίστες που έγιναν το νεο trend στα έντυπα, μόνο ως "μητέρα και μπλόγκερ", θα ήθελα να αναφερθώ. Σοβαρολογώ.

Παραισθήσεις

Ψες το βράδυ εθεάθη η Β. Πατουλίδου να μπαίνει στο Electra. Προς στιγμήν νόμισα οτι είδα και τη Χ. Αράπογλου, αλλά τελικά ήταν παραίσθηση απο ο,τι κατανάλωσα στο Θερμαϊκό. Ο συνδυασμός απο ουίσκι, τεκίλα και αψέντι, δεν είναι και οτι καλύτερο...

Let's go out tonight...

- Πάμε στο Σαββόπουλο, στο Μύλο;
- ......
- Θα είναι ωραία, θα έχει και μαξιλαράκια, να καθόμαστε κάτω γύρω -γύρω και στη μέση θα παίζει η ορχήστρα!
- Μα ποιοί είναι οι Nirvana στο MTV Unplugged? Θα έχει και κεριά μαύρα και ορχιδέες; Πρωτότυπο για Ελληνικά δεδομένα, δε λέω, αλλά...
- ΤΙ;
- Άσε που πονάει η πλάτη μετά απο λίγη ώρα...
- Είσαι γκρινιάρα..
- Είμαι;

Ολα καλα...

... τώρα μπορώ να καταρρεύσω;

Γυρίζοντας απο το Βερολίνο...

βρήκα:

1. και πάλι τον ήλιο και χάρηκα
2. 187 e-mails 180 εκ των οποίων ήταν spam
3. τζάκι καθαρό και απαλλαγμένο απο στάχτες και αποκαϊδια
4. τα παιδιά μου να ξέρουν ενα σωρό ιστορίες και παραμύθια (γιαγιάς) τις οποίες μου τις λένε για να τις ξέρω και να τις λέω κι εγώ
5. όλες τις εκκρεμότητες που άφησα φεύγοντας
6. άδειο ψυγείο
7. την ολιγάρκεια μου στο φαγητό (ευτυχώς)

Καλή Χρονιά...

... σε όλους!

Και προσοχή στο τι εύχεστε. Μπορεί να βγεί αληθινό...