Stay Alive Until You Die, Kaiser Chiefs!

Ομολογώ οτι αυτό που είδα εχθές στη συναυλία των Kaiser Chiefs, στο Principal, δε το περίμενα.
Αυτό που περίμενα να δω ήταν ένα ίσως υπερεκτιμημένο ποπ συγκρότημα της Βρετανίας, και τελικά είδα μια πολύ ώριμη μπάντα στη καλύτερη της φάση, με όλες τις προϋποθέσεις να γίνει μυθική. Όταν μίλησα με τον Nick Hodgson, μου είπε οτι σε κάθε συναυλία δίνουν το 100% της ενέργειας τους. Φυσικά δεν τον πολυπίστεψα αφού νόμισα οτι μου λέει τη γνωστή φράση-κλισέ που λένε όλοι. Ε, λοιπόν και λίγα είπε! Ο Ricky, γοητευτικότατος performer, δεν σταμάτησε να χορεύει σε όλο το μήκος και το πλάτος της σκηνής, να χοροπηδάει, να κάνει stage diving, να παίζει με το κόσμο και να μας μιλά στα Ελληνικά. Τα κομμάτια καλοπαιγμένα, ξεσήκωσαν το κόσμο, τον έκαναν να τραγουδήσει, να χορέψει. Στο I predict a riot, δεν έμεινε ακίνητος κανείς. Το θέαμα ήταν συγκλονιστικό και τα νέα τους τραγούδια πολύ καλύτερα απο αυτό που φανταζόμουν. Φίλοι απο την Αθήνα, μη χάσετε αυτό το διήμερο πάρτυ στο Gagarin!

Slice of Life

Her gaze hit the side of mine
So I opened it out
To destroy what you thought was difference

So I lied to you once again
So I painted over you once again
So I die before you once again
'What's the difference'

Come clearly where the flavour is
Seen here in black and white
You've got two seconds baby boy
In burning light white light
'What's the difference'

Clear up what you are
Burn out these eyes
Rip up this place and scream
'I am your slice of life'

Shivering under lamposts
Shivering under glass
Your standing on charisma again
God knows it cannot last
'What's the difference'

Ice inside your body
Blood inside your soul

Yet still twelve faces stand around
Hugging your skinny bones
'What's the difference'

So clear up what you are
Burn out these eyes, rip up this place and scream
'I am your slice of life'

And the car opened him up to so much more
And the money is brighter with a wider smile
And the problem expands inside your head

'I am your slice of life'

Some Info

Ο Peekay Tayloh θα πραγματοποιήσει μια μοναδική
ζωντανή εμφάνιση στο χώρο του «Ολύμπιον» (πλατεία
Αριστοτέλους , Θεσσαλονίκη), την Κυριακή 19/11,
στις 21.15, παρουσιάζοντας τη μουσική που έγραψε
για τις δύο από τις πρώτες ταινίες μυθοπλασίας του
ελληνικού κινηματογράφου.

O 2L8 στη τελετή λήξης του Φεστιβάλ
Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο Μέγαρο
Μουσικής

Kaiser Chiefs

Οι Kaiser Chiefs είναι από εκείνες τις μπάντες που δεν τα βρήκαν όλα ρόδινα στο ξεκίνημα της καριέρας τους. Μάλλον ο δρόμος ήταν στρωμένος με αγκάθια. Βλέπετε οι συνθήκες δεν ήταν και οι ευνοϊκότερες. Μεγαλωμένοι στο επαρχιακό Leeds, χωρίς πολλές ευκαιρίες παρά μόνο το φεστιβάλ της πόλης. Ο Simon, ο Peanut, και ο Nick, φίλοι από το σχολείο, έπαιζαν σε διάφορα συγκροτήματα από τότε που ήταν δεκαπέντε, ενώ ο Ricky τραγουδούσε σε ένα συγκρότημα που έπαιζε αποκλειστικά κομμάτια των Rolling Stones. Εκ των υστέρων θα έλεγε κανείς ότι έκαναν καλή προθέρμανση.

Έπαιζαν για αρκετά χρόνια indie rock με το όνομα Parva, όταν το 2003 αποφάσισαν να επαναπροσδιορίσουν τους εαυτούς τους, να τα αλλάξουν όλα, ακόμη και το όνομά τους, και να δηλώσουν συμμετοχή στο φεστιβάλ του Leeds. Από κει και πέρα τα πράγματα ήρθαν μόνα τους. Προκάλεσαν μεγάλη αίσθηση και κατάφεραν να βραβευτούν τρεις φορές μέσα στο 2006. Το άλμπουμ τους “Employment” έκανε 5.000.000 πωλήσεις παγκοσμίως. Το νέο τους άλμπουμ αναμένεται μέσα στο Φεβρουάριο του 2007. Και τώρα έχουμε τη χαρά να τους δούμε από κοντά σε δυο εμφανίσεις στην Αθήνα και μια στη Θεσσαλονίκη. Με αυτή την αφορμή μιλήσαμε με τον Nick Hodgson, τον ντράμμερ του συγκροτήματος.

Από το μουντό Leeds στην ηλιόλουστη Ελλάδα. Είναι η πρώτη σας φορά εδώ;

Ναι, δεν έχουμε ξαναέρθει. Ούτε καν σαν τουρίστες.

Γνωρίζετε κάποια πράγματα για την Ελλάδα;

Ο μηχανικός ήχου που συνεργάζεται μαζί μας, είναι Έλληνας. Τον λένε Ηλία. Αυτός λοιπόν μου μιλάει πολύ συχνά για τη χώρα σας και μάλιστα μέσα σ’ένα απόγευμα μου διηγήθηκε όλη την ιστορία της Ελλάδας.

Όλη;!

Ναι, και μάλιστα βρισκόμασταν σε ένα πολύ θορυβώδες μπαρ, ένα κρύο απόγευμα.

Έχετε δηλώσει ότι δεν είχατε ποτέ τη φιλοδοξία να γεμίσετε μεγάλα γήπεδα ή να αλλάξετε τον κόσμο. Τώρα που όλα τα γήπεδα γεμίζουν με κόσμο για σας, μήπως αλλάξατε γνώμη και θέλετε τελικά να αλλάξατε τον κόσμο, έστω και λίγο;

Να αλλάξουμε τον κόσμο… (το σκέφτεται). Σίγουρα δεν γίνονται όλα για το χρήμα ή τη δόξα. Αλλά δεν έχουμε κανένα συγκεκριμένο σχέδιο για να αλλάξουμε τον κόσμο. Ο πρωταρχικός μας στόχος είναι να είμαστε μια πολύ καλή μπάντα. Και όταν μας δίνεται η ευκαιρία να μιλήσουμε ή να ενεργήσουμε για παράδειγμα για τις κλιματολογικές αλλαγές του πλανήτη ή για φιλανθρωπικούς σκοπούς, τότε χαιρόμαστε που είμαστε σε θέση να το κάνουμε.

Έχετε τη συνταγή της επιτυχίας; Πώς μπορεί ένας μουσικός να κάνει τα εφηβικά του όνειρα πραγματικότητα;

Νομίζω πως η επιτυχία έχει να κάνει με τρία πράγματα. Η τύχη σίγουρα δεν είναι μέσα σε αυτά. Το πρώτο είναι το γνήσιο ταλέντο, το δεύτερο η επιμονή και τρίτο η ειλικρίνεια, να μη προσποιηθείς ποτέ πως είσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι πραγματικά.

Έχετε ένα άλμπουμ στα σκαριά, το οποίο κυκλοφορεί το Φεβρουάριο. Νιώσατε καθόλου ότι πρέπει με κάθε τρόπο να επαναλάβετε την επιτυχία του “Employment”;

Σίγουρα κανείς δε θέλει να βγάλει ένα άλμπουμ χειρότερο από το προηγούμενο. Θέλεις πάντα να βελτιώνεσαι. Και προσπαθείς πάντα να κάνεις το καλύτερο, να γράψεις καλύτερη μουσική. Και αυτό κάναμε στο νέο μας άλμπουμ.

Στο τραγούδι σας “I predict a riot” περιγράφετε μια πολύ βίαιη πόλη. Έτσι είναι η πόλη στην οποία ζείτε;

Ναι, είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Ένα βράδυ έκανα ένα DJ Set σε ένα club της πόλης και γυρνώντας στο σπίτι τα ξημερώματα έγινα μάρτυρας κάποιων βίαιων περιστατικών. Η φράση “I predict a riot” ανήκει στον ιδιοκτήτη του club ο οποίος έβλεπε το πλήθος να φέρεται αλλοπρόσαλλα.

Υποθέτω ότι είστε φανς του internet μια που έχετε «ανεβάσει» ένα τραγούδι που δεν έχει υπάρχει στη δισκογραφία σας, το “Sink that Ship”. Πιστεύετε ότι το internet είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για νέους μουσικούς;

Σαφώς και είναι. Εγώ για παράδειγμα μόλις ακούσω κάτι για μια μπάντα πάντα αναζητώ λεπτομέρειες στο myspace. Το βρίσκω υπέροχο που υπάρχει μια πηγή από όπου μπορείς να ακούσεις αμέσως αυτό που θέλεις. Παλιότερα ήταν εντελώς διαφορετικά τα πράγματα. Άκουγες για μια μπάντα και υπήρχε ένα μυστήριο γύρω από αυτή. Δεν ήξερες τίποτα για αυτούς, δεν τους άκουγες να μιλούν σχεδόν ποτέ. Με το internet μπορεί να μην υπάρχει όλη αυτή η έξαψη, αλλά οι καλλιτέχνες γίνονται πιο προσιτοί, πιο ανθρώπινοι.

Κατά τη γνώμη μου ένα συγκρότημα αποδεικνύει την αξία του στο live. Τι να περιμένουμε από εσάς στις 30 Νοεμβρίου;

Δεν ξέρω. Πάντα βάζουμε τα δυνατά μας. Αυτό που θέλουμε είναι όταν φεύγει ο κόσμος να μιλάει για τη συναυλία που μόλις είδε. Αν συζητά για άλλα πράγματα μάλλον αποτύχαμε. Μας αρέσουν οι ζωντανές εμφανίσεις και πιστεύω ότι είναι κάτι που κάνουμε καλά. Πάντα δίνουμε το 100% της ενέργειας μας.

Οι Kaiser Chiefs θα εμφανιστούν στο Principal Club Theater τη Πέμπτη 30 Νοεμβρίου. Τιμή εισιτηρίου 35 ευρώ στην προπώληση, 40 ευρώ στο ταμείο.

Οι πόρτες ανοίγουν στις 21.00

Υπάρχει ελληνική εναλλακτική σκηνή;

Και πάλι με εντυπωσίασε το περιοδικό Sonik. Ασχολείται αυτή τη φορά με ελληνικά συγκροτήματα και θέτει το παραπάνω ερώτημα. Μπορεί να μη πουλάει το θέμα. Αυτό όμως δεν σημαίνει οτι δεν υπάρχουν μπάντες εξίσου καλές (και μερικές φορές και καλύτερες) απο αυτές του εξωτερικού.

Ακούγωντας...

... προχθές τη Μέμα στον Republic θυμήθηκα πόσο πολύ σιχαίνομαι αυτές τις fake, φτιασιδωμένες φωνές, γεμάτες λαγνεία που υπόσχονται πολλές υγρές ονειρώξεις στη μέση της νύχτας.

Γιατί δε μιλάτε όπως στη κανονική ζωή σας; Έλεος πια!

Peyote Visions

Να μη ξεχάσω

να πω συγχαριτήρια στον Fruto 5 για την συμμετοχή του στη συλλογή Believe in Sound (Βest of Greek Electronica) και φυσικά στο περιοδικό Sonik που έκανε την επιλογή των καλλιτεχνών και με αυτό το τρόπο τους υποστηρίζει και τους προωθεί.

It's your world not mine

Εδω και καιρό με έχει απορροφήσει και με γοητεύει περισσότερο ο κόσμος του Myspace παρά αυτός των blogs. Βρίσκω οτι έχει μεγαλύτερο νόημα να βρίσκομαι σε ενα κόσμο γνήσια δημιουργικό (και αυτό αποδεικνύεται εμπράκτως) παρα σ'αυτό το μαλλιοτράβηγμα εκδοτών versus bloggers και τούμπαλιν. Ποτέ δε κατάλαβα τι ακριβώς έχουμε να χωρίσουμε. Μάλλον όλοι έχουμε κάτι κοινό. Τα δευτερόλεπτα της ναρκισσιστικής ευχαρίστησης να δούμε τις τιποτένιες μας λεξούλες μπροστά στη φωτεινή οθόνη ή στο χαρτί αντίστοιχα.
Προσωπικά δεν ένιωσα ποτέ την "ανάγκη" να εκτεθώ στα μάτια σας, ούτε να βγάλω τα απωθημένα μου, ούτε να σας εξομολογηθώ τα μυστικά μου, ούτε να σας κοινοποιήσω το τι συμβαίνει στο σπίτι μου (όσο και αν μερικές φορές πνιγόμουν απο τη μοναξιά και τα συναισθήματα που με κατέκλυζαν), ούτε να ξαμολήσω ελεύθερες τις υποβόσκουσες περσόνες που συνυπάρχουν στο κορμί μου. Με λίγα λόγια ποτέ δεν ένιωσα αυτό το χώρο σα το σπίτι μου. Δε θα πω μεγαλόστομα "φεύγω" και τα συναφή. Θα πω πως θα μείνω και οτι θα γράψω όταν θα έχω πια κάτι ουσιαστικό να πω. Βέβαια με την αυτολογοκρισία που υποβάλλω στον εαυτό μου-απο τη φύση μου- μάλλον το ουσιαστικό θα πρέπει να με πνίξει για να το εκφράσω.

Κάτι απο τα καρντάσια μου (www.myspace.com/zoomerman)

I communicate in chatrooms
and I fuck myself occassionally
to make sure that I'm real
to feel the real me
Come on and get me

Καφεδάκι;

Each year, coffee companies make billions of dollars. Starbucks
alone earned almost $5.8 billion in net revenues during the first
three quarters of 2006.

Yet, for every cup of coffee Starbucks sells, poor farmers in
coffee-growing countries like Ethiopia earn only about $.03. Even
worse, while Ethiopian farmers grow some of the finest name-brand
coffees in the world -- think Harar, Yirgacheffe, and Sidamo --
they don't see the premium profits those names command among
consumers.

Tell Starbucks to give Ethiopia control over its coffee names! Visit http://www.alternet.org/oxfam now.

With as many as 15 million Ethiopians dependent on coffee,
Ethiopia has decided to get its farmers more of what they
deserve. The country's government has asked Starbucks to sign a
licensing agreement that will allow Ethiopia to control the names
of its coffees. That way, Ethiopia can help determine an export
price that makes sure farmers see a larger share of the profits
enabling them to feed their children, send them to school and get
them better healthcare.

Oxfam and a coalition of allies are asking Starbucks to sign this
agreement. According to one coalition member, control of the name
brands could increase Ethiopia's coffee export income by more
than 25 percent -- or $88 million annually. This money could go a
lot way to help lift millions of Ethiopians out of poverty.

So please, visit http://www.alternet.org/oxfam now to help us
convince Starbucks to sign this agreement with Ethiopia.

Poor farmers deserve a fair share of the profits.

Sincerely,

Tim Fullerton
Oxfam America

Red Flags and Long Nights

You can occupy my every sigh,
you can rent a space inside my mind
At least untill the price becomes too HIGH

Σε ποιό κόσμο συμβαίνουν αυτά;

Σκηνή 1: Ζευγάρι κοιμάται μακαρίως.

Σκηνή2: Μωρό ξυπνάει κλαίγοντας.

Σκηνή3: Το ζευγάρι ξυπνά. Η γυναίκα ανασηκώνεται.

Σκηνή4: Ακούγεται ο άντρας να λέει το θρυλικό:"Άσε αγάπη μου, πάω εγώ."

Που συμβαίνουν όλα αυτά; Μα φυσικά στις διαφημίσεις. Ένας κόσμος αγγελικά, ιδανικά πλασμένος.


Νυστάζω...

Απο βαρυποινίτης...

... πανελίστας!

Ποιός;

Ο Ρεγκούζας, ο Κεχαγιόγλου, ο Μαντούβαλος...

Όλα τα καλά παιδιά...

Άλλαξα

Out of Time

Where's the love song?
To set us free
Too many people down
Everything turning the wrong way around
And I don't know what love will be
But if we start dreaming now
Lord knows we'll never leave the clouds

And you've been so busy lately
that you haven't found the time
To open up your mind
And watch the world spinning gently out of time

Feel the sunshine on your face
It's in a computer now
Gone are the future, way out in space


Tell me I'm not dreaming but are we out of time?
(We're) out of time


- Blur

Η Άλλη Όψη του Νομίσματος

Εμείς έχουμε στο μυαλό μας την επανάσταση και οι άλλοι ζούν μια απίστευτη καθημερινότητα.

You never see the lonely me at all...

Ντοκουμέντο

Η ιστορία είναι λίγο-πολύ γνωστή και είναι η μεταγραφή μιας ασύρματης επικοινωνίας μεταξύ ενός πλοίου του Αμερικανικού Ναυτικού και των Καναδικών Αρχών στα ανοιχτά της Νεας Γης.

Αμερικανοί: Παρακαλείστε να παρεκκλίνετε κατα 15 μοίρες βόρεια απο τη πορεία σας για να αποφευχθεί πιθανή σύγκρουση. Όβερ.

Καναδοί: Παρακαλείστε να παρεκκλίνετε εσείς κατά 15 μοίρες νότια για να αποφευχθεί σύγκρουση. Όβερ.

Αμερικανοί: ΕΔΩ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟΦΟΡΟ ΛΙΝΚΟΛΝ, ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΕ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΝΑΥΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ, ΣΥΝΟΔΕΥΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΡΙΑ ΑΝΤΙΤΟΡΠΙΛΙΚΑ, ΤΡΙΑ ΚΑΤΑΔΡΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΑΡΙΘΜΟ ΣΥΝΟΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΛΟΙΩΝ. ΣΑΣ ΖΗΤΑΩ ΝΑ ΠΑΡΕΚΚΛΙΝΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΑΣ ΚΑΤΑ 15 ΜΟΙΡΕΣ ΒΟΡΕΙΑ, ΕΙΔΑΛΛΩΣ ΘΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΤΕΙ Η ΑΣΦΑΛΗΣ ΔΙΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ ΜΑΣ. ΟΒΕΡ.

Καναδοί: Εδώ είναι φάρος. Όβερ.



Απο το βιβλίο "Ο Φωτογράφος της Τουλούζης" του Ζαν-Πωλ Ντυμπουά

Sonic Arts and Technology Forum

Εκτάκτως προγραμματίστηκε μια εμφάνιση του Dani Joss για απόψε στις 20.30, στο περίπτερο 8, με τη παρακάτω σύνθεση:

Christos Pappas: bassoon (Poeta Negra, ex S.ink)

Dani Joss: guitar+laptop (Poeta Negra [shaper of form, liquid photography], ex-S.ink)

Michalis Vrettas: violin (ex-Boomstate, underwater chess)

Panos Papazoglou: guitar (Poeta Negra, ex-S.ink, underwater chess)

Σχετικό post του Zpi για τα υπόλοιπα.

Απο τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που θα συμβούν στη πόλη μας. Μεταξύ άλλων θα παίξουν και οι 2L8 (μέρα μεσημέρι ρε παιδιά;). Και το party της τελευταίας μέρας σίγουρα λέει...

Rearviewmirror

I gather speed from you fucking with me
once and for all i'm far away
i hardly believe, finally the shades...are raised...
saw things so much clearer
once you, once you...
rearviewmirror...
saw things so much clearer
once you, once you...
rearviewmirror...

Ακούω...

2L8

Σαν να ξύπνησα μόλις τώρα.

Open

A man lies in his bed in a room with no door
he waits hoping for a presence,
something,
anything to enter
After spending half his life searching, he still felt as blank
as the ceiling at which he's staring
He's alive, but feels absolutely nothing
so, is he?
When he was six he believed that the moon overhead followed him
by nine he had deciphered the illusion, trading magic for fact
No tradebacks...
So this is what it's like to be an adult
if he only knew now what he knew then...

He is Happy...

... so am I.

Η δική μου προσωπική κόλαση...

... αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους πιστεύουν (μεταξύ τους κι εγώ) οτι η ζωή είναι δύσκολη μόνο για εκείνους...

I have a private hell
of excellent quality
I've dwelt there for years
playing with my tears
it's tasteful, luxurious
and full of sexuality

And though there are tears
I control them with my gears
All in all, I must tell
You - well I must tell
You - i'm so proud of my private hell

Επιστροφή

Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα ....

Μια βδομάδα έλειψα και τίποτα δεν άλλαξε στα blogs. Και τρία χρόνια να έλειπα, τα ίδια θα έβρισκα. Εμμονές, σκατά και ξερατά. Άλλοι το γύρισαν ολοκληρωτικά στο metablogging και οφείλω να πω πως τους ταιριάζει περισσότερο απο το να προσπαθούν να αποδείξουν οτι έχουν μυαλό και αξία. Είναι πιο εύκολο να γκρεμίζεις απο το να χτίζεις. Άλλοι εξακολουθούν να έχουν τις ίδιες εμμονές, με τους ίδιους ανθρώπους με το ίδιο στυλάκι Καρατζαφέρη και αναζητούν "στοιχεία" για να τα "αντιπαραθέσουν" (τι ωραίος τηλεοπτικός όρος !) σε αυτά που ήδη έχουν.

Δε γαμιέστε λεω εγώ !

Bad News

Guess I'm doing something wrong
never feel right in these shoes
A pocket full of matches and a head full of flames
got to warn you that I'm bad news
He tugs me in and then he screams
one day you will have to choose
either take care of me or take care of you
and don't pretend you're not bad news

Come on now I'll take you home
you don't have a thing to lose
but stick around long enough and you'll find out
I am nothing but bad news

You can never change where you're from
No matter who I will accuse
gonna get on with a better life
and one day I won't be bad news
Cause it's the same
every day when I wake up
it's the same
in the way that you
gave me up
in the middle of a swan dive
and I was soaring down
perfect and slow

Αύριο...

... οι Archive στο Μύλο με support τους παιδικούς μου φίλους Ground Control.

Θα είμαι εκεί.

All I wanna be...

...is YOU !

Τελευταία...

...χάρηκα και ζήλεψα τρείς συνεντεύξεις.

1. Mr. Hulot απο τους Massive Attack
2. Ηλίας Φραγκούλης απο τη Σοφία Κόπολα
3. Μ. Φωκίδη απο τον Devendra

Yawn

Ήμουν λέει στο μαγαζί του Del Naja στα λαδάδικα. Εστιατόριο και μπαρ ιρλανδικού τύπου περισσότερο παρά αγγλικού. Ο Del Naja άρχοντας. Απρόσιτος, με αέρα σταρ ακόμη κι όταν τεμάχιζε το κρέας. Κάτι κοντοκουρεμμένα Αγγλάκια σκέτες αλήτρες σύχναζαν στο μαγαζί και κάτι trendy ζευγάρια που ήθελαν να νιώσουν την αίσθηση του κινδύνου έστω και για λίγο. Έκανα βόλτες απ’εξω και πέτυχα τον 3D στα κέφια του. Τον χαιρέτισα θρασύτατα (δεν μπορούσες εύκολα να του απευθύνεις το λόγο) και εκείνος παραδόξως χαμογέλασε. Ήμουν πια η ευνοούμενή του. Το ίδιο βράδυ ξεκουβαλήθηκα με τη παρέα μου. Είχα και ένα joint μαζί μου. Τα Αγγλάκια ευχαριστήθηκαν πολύ. Κουνούσαν τα κεφάλια τους επιδοκιμαστικά και με κάλεσαν στο τραπέζι τους. Άφησα τον Α. να γοητεύει ένα μελανούρι με τις εγκυκλοπαιδικές του γνώσεις και πήγα. Πίναμε μπύρες και μου λέγανε πως μπορείς να ξεφορτωθείς γρήγορα το stuff σου σε περιπτώσεις ανάγκης χωρίς να το χάσεις. Χρήσιμα πράγματα. Φώναξα στον Del Naja να μας φέρει το γλυκό του καταστήματος…και μετά ήρθε ο Τασούλης και με ξύπνησε.

Καφέ παρακαλώ.

14ο Δημοσιογραφικό Συνέδριο Σαμοθράκης

Πήγα κι εγώ στο ετήσιο συνέδριο των δημοσιογράφων για να μάθω πράγματα απο τους πιο παλιούς και πιο έμπειρους δημοσιογράφους. Και έμαθα. Έμαθα οτι οι δημοσιογράφοι δεν τολμούν να πούν την αλήθεια ούτε στους εαυτούς τους. Οι περισσότεροι δεν έχουν επίγνωση της πραγματικότητας. Έχουν εγκλωβιστεί στα deadlines και στο κυνήγι της είδησης. Έμαθα οτι παίρνουν τους εαυτούς τους πολύ στα σοβαρά. Οι περισσότεροι έχουν πρόβλημα έκφρασης. Οι μισοί δεν μπορούν να εκφραστούν και οι άλλοι μισοί παρασύρονται σε ανούσια λογίδρια που προκαλούν χασμουρητά. Ευτυχώς που ήρθε τη τελευταία μέρα ο Λαζόπουλος (!) και μίλησε ρεαλιστικά για το πως έχουν τα πράγματα στη τηλεόραση. Αν ήμουν λίγο πιο ευαίσθητη και παρορμητική, μετά απο αυτό θα έκανα στροφή στη καριέρα μου. Ξανά.
Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα ένοχη που συμμετείχα στην δίχως λόγο κατασπατάληση των κονδυλίων της Νομαρχίας Έβρου και έδωσα δίκιο σε όσους μας έβλεπαν σαν λαίλαπα. Καταλάβαμε το νησί στη κυριολεξία.

Πραγματικά όμως απολαυστικές οι ιστορίες (εντελώς εκτός συνεδρίου) των κ.κ. Κλεάρχου, Ηλία, Χρήστου. Πάνσοφοι γέροντες, με γαργαλιστικά κοτσομπολιά, αυτοσαρκαστικά σχόλια, κριτική διάθεση. Πιο ζωντανοί και πιο νέοι απο τους νέους. Απόλαυση και ο ελληνικός καφές, το γλυκό κουταλιού και το ούζο κάτω απο τα πλατάνια.

Φεύγω...

...για τετραήμερο.

Ένας δημοσιογράφος...

...για να θεωρείται καλός πρέπει οπωσδήποτε να είναι ξινός;
Και αν η ξινίλα είναι κάτι που του υπαγορεύει ο ρόλος του, πρέπει να είναι ξινός με όλα και με όλους;

Ρωτάω για να μαθαίνω...

Χθές

Οι Massive (δυστυχώς) ήταν κατώτεροι των προσδοκιών μου, αλλά ίσως να φταίει οτι τους είδα για τρίτη φορά χθές χωρίς να έχουν νεο υλικό. Ο ήχος εντελώς μάπα, σαν να είχα βάλει το mini-disc μου στο διπλανό δωμάτιο. Περίμενα να συμβεί κάτι να με ταρακουνήσει αλλά μάταια. Η Liz είναι φωνάρα, δεν υπάρχει αμφιβολία.
Κυριολεκτικά υπνωτιστικά τα φώτα και τα σκηνικά. Αυτό που μου άρεσε ήταν οτι παίξανε πολλά (αντιεμπορικά) κομμάτια απο το 100ο παράθυρο. Το μισό πλήθος παρακολουθούσε τη σκηνή αποσβολωμένο χωρίς να κουνάει ούτε μυ και το υπόλοιπο δεν μπόρεσε να ξεφύγει απο το socializing. Με εκνευρίζει το κοινό των συναυλιών στην Ελλάδα. Δεν κουνιέται, μιλάει ακατάπαυστα, φωτογραφίζει μανιωδώς χωρίς να συμμετέχει σ'αυτό που συμβαίνει. Μόνο στο χειροκρότημα του δεν τσιγγουνεύεται.

Summer's Gone

Sing for your lover
Like blood from a stone
Sing for your lover
Who's waiting at home
If you sing when youre high
And youre dry as a bone
Then you must realise
That you're never alone

Tomorrow at a theater near you

Οι Massive Attack...

στο περίπτερο 17 της Έκθεσης!
Σαν να λέμε "ενοικιάζεται αίθουσα τελετών για γάμους, βαπτίσεις, μνημόσυνα, συναυλίες.
Η αίθουσα κλιματίζεται."

Ελπίζω η κυρία Frazer (που την αγαπώ απο την εποχή των Cocteau Twins) να με αποζημιώσει.

Nada

Why Not Nothing?

I aint got time for your politics
Or your masqueraded machavellian tricks
Goodbye, you know i aint got time
Dont deny it its abuse of the cross
Lets get some of god squad in the dock where they belong
Ah wheres ya song ?
Its a- I know that your wrong you gotta learn the way you do
Take my advice dont let em treat you like a fool
Hey babe, Im gonna look you in the eye
Thats when we started singing

Why not, why not nothing

Tonight i need survival through your everyday
Who the fuck are you when you take that mask away ?
Friend i dont know, ahh where do we go ?
I do not know whats real on the screen
Hollywoods directing world war 3
Whats going on?, ahh pass me the gun
Its a- I know that your wrong you gotta learn the way you do
Take my advice dont let em treat you like a fool
Hey babe, Im gonna look you in the eye
Thats when we started singing

Why not, why not nothing

Dark Angel's Alchemy

Κάποτε είχαμε μια μπάντα. Την ονομάζαμε Dark Angel's Alchemy. Παίζαμε διασκευές απο Chistian Death, Cramps, Sound, Bauhaus. Σαν γνήσιοι γκοθάδες εμφανιζόμασταν αγόρια-κορίτσια τίγκα στο make up και δεν νομίζω οτι ποτέ αμφισβητήθηκε ο ανδρισμός κάποιου. Στα φωνητικά η υπογράφουσα, με κραυγές-ξεπατικούρα απο Lydia Lunch και Kim Gordon, και σκηνική παρουσία πέφτω-στα-γόνατα-ανα-πάσα-στιγμή-τύφλα-να'χει-η-Βίσση. Θυμάμαι είχα γδάρει τα γόνατα μου πολλές φορές. Τι να γίνει όμως; Η περφόρμανς είναι περφόρμανς. Κάποια στιγμή γράψαμε και ενα κομμάτι. Λεγόταν Illusions που ευτύχησε να σταδιοδρομήσει στα airways της εποχής. Μιλάμε για το Ράδιο-Αρβύλα του Ευόσμου (που ήταν και κολλητοί μας). Το ηχογραφήσαμε κιόλας. Την πρώτη φορά που εμφανιστήκαμε live ήταν σ'ενα φεστιβάλ της ΚΝΕ, μαζί με τους XAXAKES χωρίς ούτε καν την υποψία της Domini, και με τον Νάστα με καρέ μαλλί. Ήταν σκέτη αποτυχία. Το κοινό δεν μας εκτίμησε όπως μας άξιζε. Τη δεύτερη φορά στο Θέατρο Κήπου. Τα πανκιά μας γούσταραν. Οι υπόλοιποι έμειναν με την απορία. Μέχρι να ακούσω τον φίλο μου τον Πάνο και την μπαντα του, νόμιζα οτι είμασταν η πιο απαράδεκτη μπάντα που υπήρξε ποτέ στη Θεσσαλονίκη.

Update: Η παραπάνω ιστορία είναι πέρα ως πέρα αληθινή. Κάθε ομοιότητα με φανταστικά πρόσωπα είναι εντελώς συμπτωματική.

Sunday Morning

Κάθομαι και πίνω τον καφέ μου στον ήλιο. Έχει δροσιά. Φυσάει. Δεν θα πάω για μπάνιο τελικά. Θα κάτσω εδω και θα στηθώ πάλι στη τηλεόραση να ανατριχιάσω με την ησυχία μου. Να σοκαριστώ λίγο βρε παιδί μου. Όσο κάνω εναν απολογισμό της χθεσινής μέρας, απο την απέναντι παιδική χαρά ακούγονται δυο κοριτσάκια που κάνουν κούνια να τραγουδάνε: "Έχεις μεγάλο ταλέντο στα χείληηηηηη, έχεις αυτό που δεν έχουν οι άαααλλοι, αγάπη μου έλα και φίλα με πάαααλι...."

A Long Way Down...

είναι το καινούριο βιβλίο του Nick Hornby (ο κύριος High Fidelity)
M' αρέσει αυτός ο τύπος...

Και που λέτε "αδέρφια"...

...μια που με αφαιρέσατε απο τα links σας δίχως λόγο και αιτία (αν και υποψιάζομαι κάτι), λέω κι εγω να κάνω μια ανακαινισούλα...

δε πιστεύω να το πάρετε προσωπικά, έτσι;

(το πόση μαλακία δέρνει τον κόσμο...)
μπλιάχ!

Τι κώδικας DaVinci και μαλακίες...

...εδώ γίνεται η αληθινή ανατροπή.

Soulmates

The sea's evaporating, though it comes as no surprise
These clouds we're seeing, they're explosions in the sky
It seems its written, but we can't read between the lines

Hush, its okay, dry your eyes
dry your eyes
Soulmate dry your eyes
dry your eyes
Soulmate dry your eyes, 'cause soulmates never die

This one world vision turns us into compromise
What is religion when its each other we despise
Damn the government
Damn their killing, damn their lies
(its okay)
Dry your eyes
Soulmate dry your eyes
Dry your eyes
Soulmate dry your eyes, cause soulmates never die
Soulmates never die
never die
Soulmates never die
Soulmates never die

Last night...

I shed some tears to wash away the taste of defeat from my mouth...

Belly-button

Χτές βράδυ
αποπειραθήκαμε
μια μεταμόσχευση
χνουδιού
αλλά
ο αφαλός της
το απέρριψε.

Ο άντρας-κατίνα

Για μένα που είμαι γυναίκα - και πιστεύω οτι πολλές θα συμφωνήσουν μαζί μου - δεν υπάρχει πιο απωθητικό γνώρισμα απο την κατινιά στον άντρα. Αυτό που έχουμε χρεωθεί για αιώνες τώρα, αποτελεί αναπόσπαστο χαρακτηριστικό μιας μερίδας αντρών που δεν έχουν τα αρχίδια να πούν αυτό που έχουν να πούν στα ίσια και ξεμαλλιάζονται καθημερινά μέσω των πληκτρολογίων τους, ρίχνοντας υπονοούμενα, διατυπώνοντας κακοήθειες για τον τάδε ή τον δείνα, επιχειρούν να ισοπεδώσουν προσωπικότητες (για ποιό λόγο ακριβώς;), στήνουν άθλιες παγιδούλες, κοτσομπολεύουν και αναλώνουν την ενέργειά τους που άλλοτε ίσως να τους έβγαινε ερωτικά, σε μπούρδες. Και όλο αυτό ονομάζεται meta-blogging! Μου θυμίζει ενα παιχνιδάκι που παίζαμε με τους φίλους μου στην εφηβεία μου. Το ονομάζαμε "ποιός-θα-πει-την-πιο φαρμακερή-ατάκα-μειώνοντας-τους-άλλους-για-να-νιώσει-ανώτερος". Στην ψυχιατρική το λένε σίγουρα αλλιώς. Απο τότε έχω μεγαλώσει. Εσείς;

Back

Καλά τα έγραψε ο ANemos
αλλά αυτό που με απογοήτευσε οικτρά στην Αθήνα απο τον κόσμο (και τους γνωστούς που συνάντησα) ήταν η υπερίσχυση της απόλυτης ατομικότητας. Το moto "περνάω μια χαρά και δεν με νοιάζει τι κάνουν όλοι οι άλλοι" έδινε και έπαιρνε στις συζητήσεις. Καμία ανάγκη για συλλογικότητα, καμία ανάγκη για ένταξη σε κάποια ομάδα (κοινωνική, ταξική ότι θες βάλε με το μυαλό σου), απλά ενα ασταμάτητο πήγαινε-έλα στη δουλειά, δύο ποτά στο μπάρ δύο φορές την βδομάδα, κανένα θέατρο για να λέμε οτι εκμεταλλευόμαστε τις επιλογές που απλόχερα μας δίνει η πόλη, και αυτό. Τίποτα άλλο. Καμία σύγκρουση, καμία επιθυμία για βελτίωση, ενα βάλτωμα χωρίς προηγούμενο. "ΕΓΩ είμαι μια χαρά. Οι άλλοι δεν ξέρω καν αν υπάρχουν".

Gimme Shelter

War, children, is just a kiss away
is just a kiss away...

34

Στα πόσα βγαίνω;

Mε γειά !

Κακώς μας ήρθε η κοντή, μικρή ψυχή, που έσκασε μύτη μετά τα μεσάνυχτα όπως κάθε βαμπίρ που σέβεται τον εαυτό του. Α ! Και με γειά ο νέος πόλεμος ! Να'μαστε καλά, να συμμετάσχουμε κι εμείς απο τη Σούδα ή να τον παρακολουθήσουμε (με αγωνία) απο την Τ.V. μας !

Π.Ψ.

Με το που ξύπνησα και πήρα το καφέ μου, είπα να αράξω λίγο να τον απολαύσω. Ο Α. άνοιξε την τηλεόραση στην ΕΤ3. Φάτσα κάρτα μπροστά μου ο Ψωμιάδης. Άρχισα να φτύνω τον κόρφο μου, να κουνιέμαι απο τη θέση μου, να πίνω μεγάλες γουλιές καφέ, μπας και φύγει ο εφιάλτης... Παρόλα αυτά -δεν μπορώ να πω- με συνεπήρε η κουβέντα και γρήγορα μπήκα στο κλίμα. Η δε χοντρή δημοσιογράφος ήταν καταιγιστική. Ο Πάνος ξεροκατάπινε και με δυσκολία προσπερνούσε τις σκληρές παρατηρήσεις της χοντρής δημοσιογράφου, του στύλ : "Πόσο είστε; 59;;; Δε σας φαίνεται καθόλου..."
Δε ξέρω για εσάς, πάντως εγω είμαι ασυνήθιστη σε τέτοιου είδους σκληρά θεάματα το πρωί. Το βράδυ κάτι γίνεται. Με επηρρέασε αφάνταστα. Είμαι ακόμη σοκαρισμένη.

The Pimp

Ο κύριος Adamson ήταν επαρκής. Μου άρεσε που περιορίστηκε στη swing πλευρά του (αν και μου έλειψε ο σκοτεινός, μεγαλειώδης ήχος του Lost Highway) πράγμα που δείχνει οτι σαν καλλιτέχνης εξελίσσεται συνεχώς. Άκρως γοητευτικός σαν performer μας ταξίδεψε σε Παριζιάνικα καταγώγια, στο βίαιο Λονδίνο, σε πριβέ πάρτυ της Νέας Υόρκης.Μακάρι να είχε περισσότερο κόσμο.

Το next big thing των συναυλιών είναι οι Massive.

Barry Adamson απόψε

στον Μύλο...

Τον αποκαλούν MR ADAMSON, Νταβατζή, Floyd, Oscar de la Soundtrack, Dirty Barry. Είναι ο τελευταίος των μεγάλων swingers.
Στα μέσα περίπου της δεκαετίας του ’70, ο μέχρι τότε εραστής της μουσικής Barry αποφάσισε να μη μείνει αμέτοχος στο σκάσιμο του Punk. Έμαθε να παίζει μπάσο μέσα σε μια νύχτα για τους Magazine.Έπαιξε με τους Birthday Party και μετά με το φίλο του Nick Cave έφτιαξαν τους Bad Seeds. Βέβαια όλα αυτά ήταν μόνο η αρχή…

Από τους Magazine στη μουσική για ταινίες. Εκτός από το χρόνο τι άλλο μεσολάβησε;

Ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση. Αυτό που μεσολαβεί είναι η ίδια η ζωή και η απαίτηση να προχωρήσουμε, να κάνουμε ένα άλμα, να σπάσουμε το πόδι μας και να βρούμε ένα καλό νοσοκομείο.

Είναι το Moss Side Story η προσωπική σου ιστορία;

Ένα μέρος του είναι. Περιλαμβάνει πολλές ιστορίες που προσπάθησα να δω μέσα από πολλά παράθυρα.

Αυτό ήθελες να κάνεις πάντα; Να γίνεις μουσικός;

Ήταν ξεκάθαρο από την παιδική μου ηλικία ότι είχα μια ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική και μια καλλιτεχνική ματιά της ζωής, εκτιμούσα όλα τα ωραία πράγματα, τη ζωγραφική, τις ταινίες και τη λογοτεχνία, και όλα αυτά εξακολουθούν να με τρέφουν.

Γλιστράς άνετα από τον σκοτεινό, καταθλιπτικό ήχο σε λικνιστικούς, χορευτικούς ρυθμούς. Δεν υπάρχει είδος της μουσικής στο οποίο κάποιος θα μπορούσε να σε κατατάξει με ακρίβεια. Πως νιώθεις για αυτό;

Είμαι χαρούμενος που μου επιτρέπεται αυτό! Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου περνώντας από τη μια ταυτότητα στην άλλη πριν συνειδητοποιήσω ότι είμαι, όπως η μουσική μου, φτιαγμένος από πολλά διαφορετικά μόρια, υλικά, γενετικές πληροφορίες, στυλ κ.λ.π., έτσι κοιμάμαι καλά κρατώντας αυτό στο μυαλό μου.

Όταν συνθέτεις κάτι, λαμβάνεις υπόψη σου τους ακροατές σου; Συνήθως συνθέτεις για τον εαυτό σου ή για να προκαλέσεις συναισθήματα στους άλλους;

Προσπαθώ να παίξω το ρόλο του συνθέτη και του ακροατή ταυτόχρονα. Ο Λέοναρντ Μπερνστάιν επέμενε ότι το να ακούς μουσική είναι το ίδιο σημαντικό όσο το να συνθέτεις, να εκτελείς ένα κομμάτι ή και να τη σκέφτεσαι. Ελπίζω πως εξωτερικεύω τις εμπειρίες μου με τέτοιο τρόπο ώστε ο ακροατής να συνδέεται μαζί μου κι εγώ με εκείνον.

Έχεις σχέση με τη πολιτική; Σε ενδιαφέρει το τι συμβαίνει στον κόσμο; (Πάντα πίστευα ότι οι μουσικοί είναι μάλλον αποκομμένοι από αυτά τα πράγματα και ότι προτιμούν να κρατούν τη θέση του παρατηρητή όπως ας πούμε οι φιλόσοφοι).

Παλιά ήμουν απολιτικό ον. Όμως τώρα πια είναι δύσκολο να βυθίζομαι απλά στα έργα του Σοπενχάουερ και να βλέπω τις μέρες να περνούν ή να περνάω στην αριστερή όχθη και να συναναστρέφομαι τον Σαρτρ. Θέλω να πω ότι τα δεινά της ανθρωπότητας είναι μπροστά στα μάτια μας και μερικές φορές απελπίζομαι από το πόση πείνα, απληστία και βλακεία υπάρχει στο κόσμο. Ψηφίστε εμένα για Πρόεδρο!

Τι σε εμπνέει συνήθως; Πως ξεκινάς τη διαδικασία της σύνθεσης;

Ο θυμός παίζει σημαντικό ρόλο. Η θλίψη το ίδιο. Μερικές φορές ξεκινώ απλά τραγουδώντας μια μελωδία.

Γιατί έφυγες από τους Bad Seeds? Είναι αλήθεια ότι ένιωθες περιορισμένος ως προς τις μουσικές τους επιλογές;

Ένιωθα όπως κάποιος που αφήνει το σχολείο, ήθελα να κάνω τη ΔΙΚΗ μου μουσική. Αυτό που κάνουν είναι σπουδαίο απλά ήθελα κάτι άλλο για μένα.

Συνθέτεις μουσική για ταινίες. Αν η ζωή σου ήταν ταινία, ποιος θα ήταν ο σκηνοθέτης;

Εγώ.

Με ποιο τρόπο νομίζεις ότι έχει αλλάξει η μουσική από την αρχή της καριέρας σου;

Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν φανταζόμουν αυτή την εξέλιξη της τεχνολογίας. Μόλις ολοκλήρωσα ένα άλμπουμ σε ένα laptop και ακούγεται λες και το έκανα σε μεγάλο studio! Μ’αρέσει που μπορώ να χρησιμοποιήσω ένα computer σαν κονσόλα ηχοληψίας. Κρατάει τη δημιουργικότητα σε ροή, χωρίς να χρειάζεται να χάνεις το χρόνο σου όπως γίνεται συνήθως.

Η συνέντευξη φιλοξενείται απο το περιοδικό Soul

Ωραίο το τριήμερο...

στο Διαβαλκανικό! Αξέχαστο θα μου μείνει...

The Trip

This world's so bad you feel so sad
We're gonna take a trip in a world so glad
A world with frogs and green mountains
and flying dogs and silver cats
and all the rats
Oh yeah let's take a trip...

'νταξ, δεν θα είναι και τόσο ιδανικά, αλλά θα το κάνουμε όσο γίνεται πιο ωραίο...

Αδελφές του Ελέους

απόψε στο Principal. Είδαμε Echo and the Bunnymen, θα δούμε Waterboys, Barry Adamson... Η αναβίωση των 80's. Καμιά μπάντα στον καιρό της θα δούμε;

Θέλω...

να αγοράσω το Secret Migration των Mercury Rev και το 3121 του Prince. Θέλω το καινούριο βιβλίο του Ρόμπινς. Τα λέω μήπως και εμφανιστούν σαν ΔΩΡΑ στα χέρια μου. Ναι, σε σένα το λέω!

Προς το παρόν ξαναδιαβάζω το Ταξίδι στο Ιξτλάν. Κι ενω το έχω διαβάσει 1.235 φορές, πάντα έχω κατι νέο να μάθω.

Detonation Boulevard

Through the angel rain
through the rust and the gasolene
through the cruelty of strangers
to the neon dream
long distance information
I'll take the same
I got the fuel for the transformation
I'm a naked flame
- on Detonation Boulevard
- bang bang

Deep Shit

Σαν να με πάτησε οδοστρωτήρας. Σαν κάποιος να μου πριόνισε τα πόδια. Δεν είναι ωραία να είσαι αποδιοπομπαίος τράγος. Καθόλου.

Κωλοδουλειά, γαμώ το !

Βάζω τα γυαλιά ηλίου μου...

και λέω οτι σήμερα γαμιέται το σύμπαν. Χαλάει ο υπολογιστής. Τον πάω στον μάστορα. Παθαίνει ο Τάσος αλλεργία απο κάτι γαμημένες κάμπιες, τον πάω επειγόντως στις Πρώτες Βοήθειες. Ένεση κορτιζόνης, σιρόπια, αλοιφές. Επιστρέφω, χτυπάει το τηλέφωνο. Ο μάστορας. Είναι λέει εντάξει ο υπολογιστής. Αμ δεν είναι! Τηλέφωνο. Τους βρίζω. Κι άλλα τηλέφωνα. Τον ρίχνω στο φιλοτιμο και έρχεται εκείνος. Μετά απο ενα τρίωρο φτιάχνει τον υπολογιστή. Ο Τάσος γκρινιάζει συνεχώς. Πονάω.Τρέχω στο κρεβάτι μου να τελειώσω τη μέρα όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Αναρωτιέμαι...

Μήπως να το άλλαζα αυτό το "αυτοκτονί" μαύρο background; Δεν πουλάει και πολύ.

Time Out from the World

Πίνω καφέ. Μου έλειψε. Ανάβω και τσιγάρο. Με τη πρώτη τζούρα ζαλίζομαι. Δεν το πιστεύω οτι ζαλίζομαι ! Λες και είμαι πάλι 17. Είμαι σχεδόν ευτυχισμένη. Άραγε χωράει όλο αυτό στο γνωστό κλισέ "μικρές καθημερινές χαρές";


* στο background παίζει Goldfrapp

I rise

...σήμερα, τη πέμπτη μέρα σηκώθηκα απο το κρεβάτι μου. Δεν άντεχα άλλο την αρρώστια. Εξακολουθώ βέβαια να πονάω και τις περισσότερες φορές περπατάω διπλωμένη στα δυο. Έχασα τόσο χρόνο καθηλωμένη στο κρεβάτι μου. Και σε αντάλαγμα δεν κέρδισα τίποτα. Ούτε καν τη στοργή που θα μπορούσε να μου προσφέρει ενα αγαπημένο πρόσωπο. Ούτε ανησυχία δεν είμαι ικανή να προκαλέσω! Το αποφάσισα κι εγω λοιπόν...Δεν ξαναρρωσταίνω!

"Πολλά ΧΧΧ..."

Διαβάζω στο ένθετο Big Fish :

"H Σάννυ Μπαλτζή υποδύεται τη πόρνη και οι επώνυμοι φίλοι της τους πελάτες".

Κι εγώ αναρωτιόμουν με τι προσόντα έκανε καριέρα αυτό το κορίτσι!

Κάηκε η γούνα μας...

Η τηλεόραση δέχεται τρομοκρατικά χτυπήματα; Γουστάρω...

Με τα μαύρα γυαλιά και το άσπρο φουστάνι...

...να κοιτάς μακριά
τη Φωτιά στο Λιμάνι.



P.S Πάντα θαύμαζα αυτούς που στέκονται στη πρώτη γραμμή και δεν διαστάζουν να παίξουν ξύλο με οποιονδήποτε προκειμένου να κάνουν σαφή τα αιτήματα τους.

V.F. are being interviewed

1. Αυτό θέλατε να κάνετε πάντα; Να γίνετε μουσικοί;

Ο Victor κι εγώ ήμασταν σε αρκετές μπάντες πριν τους Violent Femmes. Ο Γκόρντον όχι. Νομίζω ότι όλοι είχαμε λίγο-πολύ αφιερωθεί στη μουσική. Προσωπικά δεν είχα άλλη επιλογή τότε. Ήταν το μόνο πράγμα που με ενδιέφερε. Για να γίνεις μουσικός πρέπει να έχεις πάθος με τη μουσική.

2. Έχετε δηλώσει ότι αποστρέφεστε τις πρόβες. Γιατί αυτό;

Είμαστε μαζί για περισσότερα από 25 χρόνια. Αν δεν είχαμε μάθει τα τραγούδια μέχρι τώρα θα έπρεπε να τα είχαμε παρατήσει!

3. Κάποτε είπατε: «Να βγάλουμε τη μουσική στους δρόμους» Θα μπορούσε να αποτελέσει όραμα για πολλούς μουσικούς. Νομίζετε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει;

Το να παίζεις στους δρόμους αποτελεί την ιδανική φιλοσοφία. Αν ο κόσμος δεν έρχεται στη μουσική, γιατί να μη πάς τη μουσική σε εκείνους; Παίρνεις τον αέρα σου, κάνεις μια βόλτα, μετακινείσαι από μέρος σε μέρος και όλα είναι ωραία. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν συχνάζουν σε κλάμπς όμως ενδεχομένως να περάσουν καλά αν έχουν τη μουσική μπροστά τους.

4. Επιστρέψατε ποτέ το δάνειο ($10.000) που πήρατε από τον πατέρα του Victor De Lorenzo για να βγάλετε τον πρώτο σας δίσκο;

Αυτή ήταν η καλύτερη επένδυση που κάναμε ποτέ. Γενιές ολόκληρες της οικογένειας

De Lorenzo έχουν τραφεί και ντυθεί από αυτό.

5. Ποια είναι η γνώμη σας για το Internet και την πειρατεία; Θα δίνατε τη μουσική σας δωρεάν;

Η άποψή μας δεν έχει σημασία γιατί ο κόσμος την κατεβάζει δωρεάν είτε το θέλουμε είτε όχι. Το Internet είναι ένας πολύ καλός τρόπος να εκθέσεις τη δουλειά σου. Γενικά το βλέπω θετικά ως μέσο. Απλά ελπίζω κάποια στιγμή να υπάρξει ένα σύστημα όπου θα μπορεί κάποιος να κατεβάζει τραγούδια και τα δικαιώματα να πηγαίνουν κατευθείαν στον καλλιτέχνη.

6. ‘Έχετε κάνει συναυλία σε σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Το κάνατε από ευαισθησία για το θέμα ή από εκκεντρικότητα;

Παίξαμε εκεί επειδή πληρωθήκαμε για να παίξουμε εκεί. Πάντα λέγαμε ότι θα παίξουμε όπου μας καλέσουν και θα το σκεφτούμε μετά. Είναι ωραίο να δέχεσαι τις προκλήσεις και να αλλάζεις περιβάλλον.

7. Πως νιώθετε για τον πόλεμο στο Ιράκ; Σας ενοχλεί;

Η αντίδραση της Αμερικής στην 11/9 και το Ιράκ με ενοχλεί. Από την άλλη η αυξανόμενη δύναμη των Μουσουλμάνων θεοκρατών με ενοχλεί ακόμη περισσότερο. Σίγουρα αυτό που δεν χρειάζεται ο κόσμος είναι θρησκόληπτους φονταμενταλιστές με ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες. Αυτό περιλαμβάνει και τον Μπούς και τους Μουσουλμάνους φανατικούς.

8. Νιώσατε ποτέ ότι πρέπει να βάλετε τα δυνατά σας για να επαναλάβετε την μυθική επιτυχία του πρώτου σας δίσκου;

Όχι. Ακολουθώ το μουσικό όραμα που έχω είτε γίνει επιτυχία είτε όχι.

9. Τι σας εμπνέει συνήθως; Τι κρατάτε και τι πετάτε από την καθημερινότητα;

Είμαι Βουδιστής, πράγμα που μου δίνει έμπνευση και καθοδήγηση. Διεγείρομαι πνευματικά από τα βιβλία, την τέχνη, την αρχιτεκτονική και τον κινηματογράφο. Παράλληλα, ασχολούμαι με την Ιαπωνική μουσική και παίζω shakuhachi, ένα φλάουτο από μπαμπού, πράγμα που το θεωρώ σπουδαίο.

10. Την τελευταία φορά που σας είδα στη Θεσσαλονίκη, κάπου στις αρχές του ’90, ο Γκόρντον τραγούδησε στα ελληνικά. Θυμάμαι ένα τραγούδι το «Βαρύ Μαχαίρι» και εσύ έπαιζες μπουζούκι. Θα δούμε κάτι αντίστοιχο στις 17 Φεβρουαρίου;

Σίγουρα θα σας δείξουμε την αγάπη μας για την Ελληνική μουσική. Λατρεύω το μπουζούκι και ο Γκόρντον ίσως να τραγουδήσει στα Ελληνικά. Ο Βίκτορ θα πίνει Ελληνικό καφέ στη διάρκεια την συναυλίας και οι Horns of Dilemma θα είναι σαν το Χορό σε αρχαία τραγωδία…

Δεν θα δακρύσω πια για σένα...

Βγήκες φρέσκια-φρέσκια απο το κομμωτήριο όπου έκανες το πλήρες σετ ανταύγεια-πιστολάκι-μανικιούρ-πεντικιούρ. Πήγες σπίτι έβαλες ενα αστραφτερό τοπάκι και είπες να φορέσεις απο κάτω ενα τζινάκι. Τι στο διάολο, σε συναυλία θα πήγαινες. Άρπαξες το κροκο τσαντάκι σου, έριξες μέσα το 3G κινητό σου και πήγες στο Μύλο όπου σε περίμεναν οι συνάδελφοι απο το λογιστήριο. Προχώρησες στην Αποθήκη σχολιάζοντας με την κολλητή σου τα παπούτσια της Απαυτούλας, της ξαδέρφης της Μαρίας. Είχε πολύ κόσμο. Δεν κατάφερες να πάρεις ποτό απο το μπαρ, δεν κατάφερες να βρείς τη σκάλα για να πλησιάσεις περισσότερο στη σκηνή, δεν κατάφερες να μη στραπατσάρεις το γουνάκι που είχες ρίξει πρόχειρα πάνω σου. Ούτε τσιγάρο δεν μπορούσες να καπνίσεις με την ησυχία σου. Η μπάντα βγήκε, είπε ενα σωρό άγνωστα τραγούδια, ο κόσμος χόρευε και τραγουδούσε, χειροκρότησες σε όλα τα κομμάτια (αλίμονο!). Πέρασες καλά;

In Fear of Fear

You fear the lesson
And fear to walk
And fear to pass on
Your fear to talk
The teacher was feared
Your parents too
Then you became
The fear of you
Fear
Look to yourself
Climb over the wall
And see behind
That you’re not so small
Then you won’t blame fear
When competing’s too much
As you fall on your back
As you fail to touch
Fear
And I say to you
When your fear is strong
When you fear your life
Then your fear is wrong
Set free your past
So shredding the skin
Then you won’t fear
The fear of sin
Fear

περισσότερα για το φόβο να ζήσουμε later...

The Spy in the Cab

Hidden in the dashboard
The unseen mechanized eye
Under surveillance
The road is full of cats eyes
It’s sick function to pry
The spy in the cab

Coldly observing- callously reserving
A drivers time
Automated autonomy
Playing on his mind
The spy in the cab

The spy in the cab

An eye for an eye
A spy for an eye
An eye for an eye
A spy for a spy

A twenty-four hour unblinking watch
Installed to pry
Installed to cop
The spy in the cab
The spy in the cab
The spy in the cab

I spy with my little eye spy with my little I spy with my
Little eye spy with my little I spy... spy... spy

Did you exchange...

... a walk on part in the war for a lead role in a cage?

Scab Level

Δώσαμε ραντεβού σ’ένα μπαράκι στη λεωφόρο Νίκης. Ήθελα κάτι ήσυχο για να μπορέσουμε να τα πούμε. Πρώτος έφτασε ο Γιάννης. Αγχωμένος αλλά χωρίς να το δείχνει. Είπαμε δυο κουβέντες για το live τους όπου τους είχα δει την προηγούμενη εβδομάδα. Μετά ήρθαν και οι άλλοι: ο Κλεάνθης και ο Μάκης. Μαζί άρχισε να καταφτάνει κόσμος για την έξοδο της Παρασκευής. Ίσως τελικά να μη έκανα σωστή επιλογή. Ίσως να μη ήταν τόσο ήσυχα όσο το θυμόμουν. Κι ενώ η κουβέντα με τους Scab Level (τους τρεις εκ των έξι) έπαιρνε μυστήριους δρόμους, γύρω μας εξελισσόταν ένα πάρτι. Σκέφτηκα, δεν γίνεται! Όπου πάνε οι Scab Level κουβαλάνε το πάρτι μαζί τους;

Οι Scab Level δημιουργήθηκαν το 1996 με σκοπό όπως λένε να κάνουν τον κόσμο να χορέψει. Μα είναι λόγος αυτός για να φτιάξει κάποιος μια μπάντα; Ίσως ο μοναδικός. Να κάνει τον κόσμο να περάσει καλά. Και οι Scab τα καταφέρνουν μια χαρά. Τα live τους είναι γνωστά για την εκρηκτική ατμόσφαιρα που δημιουργούν. Παίζουν με τον κόσμο και όχι μόνο για τον κόσμο. Όντας ηχολήπτες οι περισσότεροι εδώ και χρόνια ξέρουν καλά τη διαδικασία των ζωντανών εμφανίσεων. «Κάναμε για χρόνια τον ήχο για τα Ξύλινα Σπαθιά. Βλέποντάς τους μάθαμε να παίζουμε μουσική.» Αυτή η παραδοχή είναι άνευ προηγουμένου. Μου κάνει εντύπωση ότι ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα. Οι τοπικές μπάντες (όπως ακριβώς και οι Θεσσαλονικείς) έχουν πεσιμιστικές τάσεις και μια γκρίνια για όλα. Για τη πολιτιστική δράση της πόλης, για την αδυναμία προβολής τους, για το ότι δεν υπάρχουν μουσικές σκηνές, για το οικονομικό…Οι Scab Level χαμογελούν: «Μια χαρά περνάμε. Μπορεί να φάγαμε τη φόλα με τις πιστωτικές, αλλά τελικά όλοι λίγο-πολύ τα καταφέρνουμε. Είμαστε μια χαρά…Και δεν είμαστε Hippies!».

Τους ρωτάω τις τρέχει με τα ροδάκινα. Γιατί αυτή η εμμονή. Η εξήγηση είναι μάλλον σουρεαλιστική. «Οι συλλέκτες ροδάκινων είναι καλλιτέχνες. Άρα τα ροδάκινα έργα τέχνης. Και αφού λέμε ότι είμαστε καλλιτέχνες, είπαμε να τιμήσουμε αυτό το υπέρτατο έργο τέχνης». Μου λένε ότι το εξώφυλλο του δίσκου ζωγράφισε μια φίλη τους. Η Λόρα. Και επειδή δεν είχαν άλλο τρόπο να την ευχαριστήσουν της έγραψαν ένα τραγούδι.

Μιλάμε για το Internet και για το πόσο «γρήγορη» λύση είναι τα mp3. Δεν συγκρίνονται με τίποτα με το αυθεντικό άλμπουμ. Το βλέπεις, το έχεις στα χέρια σου, έχεις το χρόνο σου μαζί του. Μου λένε για την άνθιση των Ελληνικών συγκροτημάτων αμέσως μετά την επιτυχία των Ξύλινων Σπαθιών και για την παρακμή. Το όλο πράγμα ξεφούσκωσε πολύ γρήγορα. Τώρα το τσιφτετέλι κυριαρχεί. Αλλά ούτε κι αυτό δεν φαίνεται να τους ενοχλεί…

ΙΝΦΟ

Scab Level :

Πέτρος Θ. : Drums

Γιάννης Κ. :Bass

Μίκης : Keys, Sampler

Πάνος Π. : Performance, Guitar

Μάκης Π : Guitar

Κλεάνθης Κ. : Vocals, Guitar

Ανήκουν στην Alternative σκηνή. Το «Peaches» είναι το πρώτο τους άλμπουμ και περιέχει 10 κομμάτια. Κυκλοφορεί από την Rundevilrun.

Ζήλεψα..

απίστευτα με αυτό που άκουσα. Κάποιοι φίλοι ξεσηκώνονται το επόμενο ΣΚ και πηγαίνουν στο Βερολίνο για μια συναυλία των Bauhaus. Τους ζηλεύω για την εμπειρία της συναυλίας, για την πόλη που θα δούν, για το κέφι και την τρέλα που εξακολουθούν να έχουν.

La beaute

Good Feeling

Γουστάρω που έρχονται (πάλι) οι Violent Femmes στις 17 Φεβρουαρίου. Θυμήθηκα κι ενα τραγουδάκι τους σήμερα που μου άρεσε πολύ στην εφηβεία μου...


Διόρθωση: οι Violent Femmes θα παίξουν στην Αποθήκη του Μύλου και όχι στο Principal, όπως κάποιος κακοήθης είπε...

Μούφα

Η θερμοκρασία πέφτει 13 βαθμούς το δευτερόλεπτο! Τρέξτε να σωθείτε!*

Η φωτογραφία είναι απο τον κήπο μου.








* απο την ταινία αμερικανικής καταστροφολαγνείας "The Day After Tomorrow".

Σιωπή

Σκόρπιες σκέψεις παίζουν στο μυαλό μου. Θα ήθελα να τις εκλογικεύσω να τις καταγράψω εδώ. Να πω ας πούμε για την σχέση με τη μάνα μου. Για το αγκάθι που υπάρχει στη σχέση μας. Το αόρατο στο μάτι αλλά πάντα παρών. Άραγε εκείνη το νιώθει;
Θα ήθελα να γράψω για την τηλεόραση. Για τον Αρναούτογλου ας πούμε. Για το πως ένας γύφτος γίνεται ξαφνικά σημαντικός και απαραίτητος στη ζωή μας.
Δεν θα γράψω τίποτα τελικά. Όπως γίνεται με τα κομμάτια στους δίσκους που ονομάζονται "Silence". Υπάρχουν, είναι εκεί, καταλαμβάνουν χώρο, αλλά δεν ακούγεται ποτέ τίποτα.

Pale Blue Eyes

Sometimes I feel so happy,
Sometimes I feel so sad.
Sometimes I feel so happy,
But mostly you just make me mad.
Baby, you just make me mad.
Linger on, your pale blue eyes.
Linger on, your pale blue eyes.

Unfinished Sympathy

Κι ενω η Βόρεια Μπλογκερία τρώει και πίνει, εγω ακούω μουσική. Μετά θα ακούσω το Midnight Radio απο τη Hedwig.

Can I live up to others' expectations ?

Όλοι με θέλουν κάπως. Όλοι με θέλουν αλλιώς. Ο άντρας μου: πιο περιποιητική, πιο γλυκειά, πιο ερωτική, λιγότερο οξύθυμη και ανταγωνιστική. Οι γονείς μου : λιγότερο φιλόδοξη, πιο νοικοκυρά, λιγότερο πεισματάρα, πιο "κάτσε και λίγο σπίτι σου βρε παιδί μου". Το παιδί μου : χωρίς σκουλαρίκι στη μύτη προς το παρόν. (Είναι μικρός ακόμη δεν έχει άλλες απαιτήσεις). No problem. Τι λέτε παιδιά; Να κάνουμε μια ωραία κοπτική-ραπτική να με φέρετε στα μέτρα σας;

Isolation

In fear every day, every evening
He calls her aloud from above
Carefully watched for a reason
Painstaking devotion and love
Surrendered to self preservation
From others who care for themselves
A blindness that touches perfection
But hurts just like anything else

Isolation

Mother I tried please believe me
I'm doing the best I can
I'm ashamed of the things I've been put through
I'm ashamed of the person I am

Isolation

But if you could see the beauty
These things I could never describe
This is my one consolation
This is my true prize

Isolation

Back to School

Εντάξει; Τελειώσαμε με τις γιορτές; Να ξαναπάμε στις δουλειές μας; Έμειναν βέβαια τα Φώτα... Αλλά τα Φώτα δεν έχουν αυτή τη βαρύτητα, αυτό το ψυχοπλάκωμα που έχουν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά..
Ευτυχώς !

Αντε καλό να είναι το 2006.

Χριστούγεννα 2005

Ποτέ πριν το κρασί δεν ήταν τόσο στιφό. Ποτέ πριν το φαγητό τόσο άγευστο. Ποτέ πριν τα χαμόγελα τόσο βεβιασμένα. Ποτέ πριν τα βλέμματα τόσο σκοτεινά. Ποτέ πριν οι άτακτες και μαύρες σκέψεις τόσο δυνατές. Η σιωπή και τα λόγια που δεν ειπώθηκαν ήταν τόσο κραυγαλέα...

Οι δικές μας προσδοκίες δεν υπάρχουν πια. Υπάρχουν όμως αυτές των παιδιών μας. Και αυτό τουλάχιστον είναι συγκινητικό...

Νορβηγικό ροκ; Ορίστε;

Μου τη σπάνε οι αρπαχτές. Θυμώνω πολύ. Και θυμώνω ακόμη περισσότερο όταν γίνονται απροκάλυπτα, με απόλυτη περιφρόνηση του κοινού που έχει πληρώσει για να παει να δει κάποιον και φυσικά να διασκεδάσει με τη μουσική του. Μιλάω για τη χθεσινή συναυλία των Madrugada. Περίμενα πως και πως αυτή τη συναυλία μια που έχουν μερικά εξαιρετικά κομμάτια και έχουν αποκτήσει καλή φήμη για τα live τους στην Ελλάδα. Τι άλλο να ζητήσει ενας φαν του είδους; Έλα που όμως η συναυλία ήταν σκέτη απογοήτευση... Καιρό έχω να αφήσω συναυλία στη μέση και να φύγω τρέχοντας! Η αρχή έγινε με την απίστευτη καθυστέρηση στην είσοδο του κοινού. Ο κόσμος ήταν πάνω απο μιάμιση ώρα στημένος έξω στο κρύο για να τελειώσουν οι παπάρες νορβηγοί το sound check της τελευταίας στιγμής. Στη συνέχεια με το που μπήκαμε βγήκε τσάτρα-πάτρα η ελληνική μπάντα που ανέλαβε να μας ζεστάνει. Ο ήχος ήταν για κλάμματα... Η τακτική είναι η γνωστή: βγάζω τη support μπάντα με τον χειρότερο εξοπλισμό και ήχο για να ακούγομαι εγω θεικά... Και τους κόβω για να χώσω εγω το δικό μου support (που δεν το ξέρει κανείς). Τα παιδιά (οι Ground Control) κατέβηκαν σχεδόν δια της βίας μια που ο ενισχυτής του μπάσου είχε καεί !!! Και εκεί αρχίζει το show. Βγαίνει στη σκηνή ενας ανόητος με μια κιθάρα και μας σφυροκοπάει ανελέητα για άλλη μια ώρα με country αμερικανιές και βλακώδεις στίχους. Και ο κόσμος...Ο ΚΟΣΜΟΣ...χειροκροτά ! Απίστευτα φλώρια μάγκα μου. Σε άλλες εποχές ο τύπος θα έφευγε πετώντας απο το παράθυρο ! Θα έτρωγε μπουκάλια στη μάπα. Αλλά πλάκωσαν τα κολλεγιόπαιδα που μεγάλωσαν με Μενεγάκη και έμαθαν σαν καλά παιδάκια να χειροκροτούν οτι τους σερβίρεται στο πιάτο. Σκέτος εφιάλτης.
Όταν πια βγήκαν οι "θεοί", ήμουν τόσο κουρασμένη και έξαλλη. Προσπάθησα να χαλαρώσω. Αλλά όταν δήθεν απολογήθηκαν για την καθυστέρηση είπα οτι δεν πάει άλλο, καλύτερα στο σπίτι μου, καλύτερα στα βιβλία μου και στον δικό μου κόσμο.

Madrugada : "I hope you're not tired. Are you tired ?"
"Ναιαιαιαιαιαιαιαιαι !!!!!"
"Good !"
Πέσανε απίστευτα φάσκελα εκεί !

Εγω και το Πάσχα

Δε μου αρέσει το Πάσχα. Το εννοώ. Τα σφαγμένα αρνιά, όλα αυτά τα απλωμένα εντόσθια στον πάγκο της κουζίνας, το έντονα βουκολικό στοιχείο, το απαραίτητο παπαδαριό, η μελαγχολία στον αέρα για το μεγάλο δράμα, με απωθούν...

Ναι. Το ξέρω οτι θα πρέπει να περιμένω λίγο καιρό ακόμη για να ποστάρω ενα τέτοιο πράγμα. Όμως εδω για άλλα πιο σοβαρά εχω χαρακτηριστεί εντελώς psycho, εδώ θα κωλώσω;

Bullet with Butterfly Wings

The world is a vampire, sent to drain
Secret destroyers, hold you up to the flames
And what do I get, for my pain ?
Despite all my rage I am still just a rat in a cage
Now I'm naked, nothing but an animal
But can you fake it, for just one more show ?
And what do you want, I want to change
And what have you got
When you feel the same ?

Κυριακή βράδυ

Ότι μου έδωσαν οι Mercury Rev, μου το πήρε η Fanny Ardant. Δεν θα πω ότι δεν μου άρεσε. Και δεν θα πω ότι μου άρεσε. Έφυγα ψιλοχαμένη από το Μέγαρο (αυτό το κιτσάτο κτήριο). Ένιωσα τόσο μακριά από αυτό το είδος τέχνης και τόσο απαίδευτη που δεν είχα γνώμη. Δεν έχω το κριτήριο που χρειάζεται για να πω αν η ερμηνεία της ήταν καλή ή κακή. Αν και μ’έπιασε μια τρελή μαυρίλα και το μυαλό μου είχε θολώσει εντελώς, ο ήχος του τσέλου θα με συνοδεύει ως ο πιο μεγαλοπρεπής που έχω ακούσει τελευταία.

Time does not pass

Ευχαριστούμε κ.κ. Mercury Rev!

Ήταν ουράνια συναυλία.

Να τα χώσω ;

Δεν είμαι καμιά χθεσινή. Έχουν δει τα μάτια μου καν και καν. Αλλά αυτό που δε σταματά ποτέ μα ποτέ να με αποσβολώνει, να με σοκάρει, να με κάνει να τρίβω τα μάτια μου απο έκπληξη, να ανατριχιάζω, είναι το... ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ μπορεί να είναι κάποιος !

Δεν θα το συνηθίσω ποτέ !

Τάσεις Φυγής

Σχεδόν καθημερινά εδώ και πολύ καιρό σχεδιάζω προσεκτικά την απόδρασή μου. Προσωρινή – μη φανταστείτε τίποτα δραματικό. Είναι μια ρουτίνα, ένα όνειρο που παραμένει στο ονειρικό, μια φαντασίωση που με κάνει να αντέχω τη καθημερινότητά μου. Όταν έρχονται τα δύσκολα λέω «θα πάω εκεί!» και αντέχω. Πάντα, μα πάντα θέλω να είμαι μόνη μου (στη φαντασία μου). Με βλέπω σ’ένα καφέ στο Παρίσι, με ένα σακίδιο στον ώμο στην Παταγονία, σε ένα θεατρικό στο Βερολίνο, σε ένα χαμάμ στη Τουρκία, στην κολλητή μου στην Αθήνα κ.λ.π. Και πάντα μα πάντα κάθε φορά που η κατάσταση τα φέρνει να έρθω κοντά στην πραγματοποίηση κάποιου ονείρου, εγώ…κάνω πίσω ! Προφασίζομαι χιλιάδες δικαιολογίες για να μην κάνω επιτέλους αυτό το βήμα. Τα παιδιά, οι υποχρεώσεις, η σκέψη ότι ένα σωρό άνθρωποι δεν θα τα καταφέρουν χωρίς εμένα (τι πετριά κι αυτή !) και ένα σωρό άλλες αηδίες που με «αποτρέπουν» από το μεγάλο όνειρο. Μάλλον βολεύτηκα κι εγώ. Δεν είμαι η πρώτη ούτε και η τελευταία. Απλά μου είναι δύσκολο να το χωνέψω (παρόλο που το κατάπια) να βρίσκομαι με τέτοιες αντιφάσεις μέσα μου, εγώ η αδέσποτη, αυτή που ποτέ δεν έδωσε λογαριασμό σε κανένα, το υπέρμετρα εγωιστικό πλάσμα που πάντα κοιτούσε την πάρτη του. Ωρίμασα άραγε; Βολεύτηκα; Συνειδητοποίησα την πραγματικότητα; Ο Θεός μπορεί να ξέρει, πάντως εγω δεν ξέρω…