This is an alarmcall....

...κατα συνέπεια: Ξυπνήστεεεεεε!!!


Μέχρι που ανέβηκα σε πατάρια για να βρω τα 70's ρούχα της μαμάς. Απίστευτος θησαυρός.
I'm in a mood to party!

Brangelina Get Out of my Life!

Χωρίζουν λέει η Αντζελίνα Τζολί και ο Μπράντ Πήτ.

Την είδηση την είδα στην «έγκριτη» εφημερίδα Τα Νέα, επίσης και στο Βήμα. Τι λέτε ωρέ κλεφτόπουλα, σοβαρά; Από πού προέκυψε αυτό; Επειδή βγήκε ένας βαρεμένος Αμερικανός blogger και το έγραψε, έπρεπε κι εσείς να το (αντι) γράψετε; Εμ, έτσι που έγιναν τα πράγματα στις εφημερίδες, όπου ο κάθε δημοσιογράφος κλέβει και κοπυπαστάρει ειδήσεις με περισσή ευκολία χωρίς να διασταυρώνει τις πληροφορίες (πως θα μπορούσε άλλωστε;) και χωρίς να αναφέρει τη πηγή (όπως θα έπρεπε), τι άλλο θα μπορούσαμε να περιμένουμε;

Η «είδηση» δεν ήταν σημαντική. Προσωπικά, I couldn’t care less. Όμως το σημαντικό είναι :

1. Ότι οι δημοσιογράφοι έχουν γίνει χειρότεροι από τους δημόσιους υπαλλήλους: Κλέβουν ειδήσεις από το διαδίκτυο, τις μεταφράζουν (κάκιστα τις περισσότερες φορές)και τις περνάνε για δικές τους. Η τεμπελιά και η κουτοπονηριά σε όλο της το μεγαλείο.

2. Ότι μας υποτιμούν σαν αναγνώστες, καταρχήν επιλέγοντας να μεταφέρουν μια τέτοια είδηση, και το χειρότερο, μια λανθασμένη είδηση. Επίσης θεωρούν ότι τρώμε κουτόχορτο και νομίζουν ότι περιμένουμε εκείνους να μας ενημερώσουν (τρομάρα τους). Τώρα που διαψεύστηκε το συγκεκριμένο σενάριο, θα βγούν και θα κάνουν διορθωτική κίνηση; Θα γράψουν, δηλαδή, παιδιά παπαριές σας λέγαμε, μας συγχωρείτε;

NADA SURF - POPULAR - HQ - LIVE - Eurockéennes / Belfort / 2000

This brought shivers down my spine...

Και δεν μου συμβαίνει και πολύ συχνά με Έλληνες μουσικούς...

Sfina 13. Time Stopper

Les enfants terribles!!

Elefant "LOU"

Definately, a strange kind of feeling

Εντάξει, τώρα είμαι έτοιμη να καταγράψω τι ένιωσα στη χθεσινή συναυλία του Peter Murphy, στο Principal...
Έφυγα απο το σπίτι μη ξέροντας τι να περιμένω. Γενικά δε το σκεφτόμουν και πολύ. Πήγα easy n' nicely και συνάντησα τους φίλους μου: Justin' Break, Lens, ANemo, Λευτέρη, Έφη. Όλοι κεφάτοι. Λέγαμε με την Έφη οτι το μακιγιάζ μας ήταν λάθος, το χρώμα το μαλλιών λάθος, τα ρούχα μας λάθος. Τα κορίτσια με τα ντεμέκ γκόθ ρούχα και τα πράσινα μαλλιά μας το υπενθύμιζαν συνεχώς. Στο φουαγιέ επικρατούσε ευφορία. Χαμόγελα. Ασυνήθιστο για κόσμο που προσέρχεται σε συναυλία στη Θεσσαλονίκη. Ίσως αυτό να το έχω ξαναδεί στους Massive Attack τη πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο Θέατρο Δάσους. Δεν είμαι σίγουρη.
Μπήκαμε σε ενα Principal στημένο με τραπεζάκια και σκαμπό. Τα τραπεζομάντηλα έλειπαν. Λες και πηγαίναμε σε show του Πανούση. Γελάσαμε. Κοροϊδέψαμε. Τελικά καθήσαμε. Ποτά, σφηνάκια. Οι Minor Mine στη σκηνή. Γουστάρουμε. Η Letty στη σκηνή. Μαγευόμαστε. Ο Peter Murphy στη σκηνή. Πεταγόμαστε όρθιοι. Καλά, όχι όλοι. Ο κόσμος πια πλησιάζει μπροστά. Νιώθει αμηχανία. Νιώθει ξεβολεμένος. Ο Peter έχει ροξάκι, οι διπλανοί μας έχουν κοιλίτσα, εμείς έχουμε άσπρες τρίχες. Θεέ μου, πήγαινε μας πίσω! Ο Θεός δεν εννοεί να καταλάβει πως νιώθουμε και εξακολουθεί να επιμένει: Τώρα, το τώρα έχει σημασία! Βγάζει κιθάρες, βγάζει δοξάρια, βγάζει synths, αργεί να ζεσταθεί. Εμείς παγωμένοι. Bella! φωνάζει το γνωστό τζάνκι της πλατείας Ναυαρίνου. Τώρα! η απάντηση. Stigmata! επιμένει το τζάνκι. Τώρα, η απάντηση. Πλησιάζουμε στη σκηνή. Η αμηχανία φεύγει. Σχεδόν γονατίζω στα πόδια του μικρού κιθαρίστα, δεν έπιασα το όνομα του. Edit: found him! Τον αφήνω να με πάρει στο κόσμο του. Διακοπή. Πρώτο encore. Ξαφνικά κάτι μαγικό γίνεται. Παίζουν το She's in Parties. Χαμός. Ήρθαμε στα ίσα μας. Ο κόσμος αρχίζει και γουστάρει, τα γκοθάκια δικαιώνονται. Απο εκεί και πέρα δε θυμάμαι λεπτομέρειες. Μόνο το πόσο πολύ χόρεψα στο Transmission. Και επίσης το πόσο ασταθές ήταν το βήμα μου φεύγοντας. Προσπαθούσα να ισορροπήσω ανάμεσα στο χθες, το σήμερα και το αύριο.

Snow Patrol - Chasing Cars

Heartbreaking

Λίγα λόγια για το σενάριο εδώ

How to make a good plan and then flush it down the toilet

Στους δυο μήνες περίπου που έχω να ανανεώσω το blog μου, το καλοκαίρι έγινε βαρύ φθινόπωρο, η δουλειά μου αυξήθηκε, ο μισθός μου έμεινε ο ίδιος. Στο μεταξύ πρόλαβα να καταστρώσω ένα μεγαλόπνοο σχέδιο για φεστιβάλ στη Χαλκιδική, να συζητήσω με διάφορους ανευθυνοϋπεύθυνους, και στο τέλος να το ναυαγήσω αύτανδρο. Βλέπετε οι φράσεις "Που πας ρε Καραμήτρο" και "Που πας ξυπόλητη στ'αγκάθια" στάθηκαν αρκετές να με αποτρέψουν από την Δονκιχωτική στάση που έχω από τη φύση μου απέναντι στα πράγματα. Δύσκολες εποχές για ρομαντικούς... Άραγε να περιμένω να γίνουν οι εποχές εύκολες, ή να πάρω φόρα και να χτυπήσω με το κεφάλι στους τοίχους που με περιορίζουν; Ιδού η απορία.

Η Liz Christine απαντά...

σε ένα ερωτηματολόγιο που - να λέμε την αλήθεια- ξεπατίκωσα απο το περιοδικό Uncut. Είναι ουσιαστικά η αρχή μερικών φράσεων τις οποίες συμπληρώνει ο καλλιτέχνης που επιλέγω κάθε φορά. Είναι νομίζω πολύ πιο ενδιαφέρον για τον αναγνώστη από μια συνέντευξη παλιού τύπου του στύλ: "Πότε ξεκίνησες την ενασχόληση σου με το τραγούδι;"
Αφήστε, που αναγκαστικά απαντάνε σε ερωτήσεις ουσίας και με αυτό το τρόπο μαθαίνουμε τι έχει στο κεφάλι του ο κάθε καλλιτέχνης!

Αυτή τη φορά κάλεσα να "παίξουμε" τη Liz Christine απο τη Βραζιλία, η οποία είναι ένα κορίτσι που αγαπά τα κορίτσια.

In five words I am… dreamer, temperamental, contradictory, impulsive, romantic

If I’m afraid of something that is... emotional suffering

If I could travel in time I’d set the controls for...1920’s

The last time I looked in the mirror, I thought… I love what I see…

My definition of life is… first of all art and innocent pleasure (never let the child and the pure thoughts go away from our soul)

My definition of love is … Don’t like definitions to feelings but being sincerely and truly first of all and creating a new world for two people…

The greatest lesson life taught me so far, is… still and always trying to learn more about everything and ourselves to dive more and more…

If this was my last day alive, I would…go find the one I love and ask this person: could you please make my dreams and fantasies come true right now?

I like… any kind of deep art that touch my soul with words or images or sounds and colours isolated or together…

My favorite person on earth is… my mother (best friend!!!!) and a very special girl I know (some kind of inspiration)… and someone else who inspires me too… and the cats who are part of my family…

Η Liz Christine άρχισε να καταγράφει τις σκέψεις της αρχικά, οι οποίες στη συνέχεια έγιναν ποιήματα, ιστορίες και οράματα, με την προσθήκη, αργότερα, ήχων. Η μουσική, σύμφωνα με όσα λέει, είναι ο τρόπος της να λέει φανταστικές ιστορίες που περιέχουν τον προσωπικό της συμβολισμό. Είναι μουσική που θα έγραφε ένας σαμάνος.
Αν μιλάτε πορτογαλέζικα το blog της είναι αυτό
http://lizchristine.blogspot.com/