... ευχαριστώ για το δώρο !
26/2/08
22/2/08
When Change Is Not Enough: Seven Steps to Revolution
If history is any indication, we may already be on the road to violent revolution. Conservatives finally created enough misery to make it possible.
"Those who make peaceful evolution impossible make violent revolution inevitable." -- John F. Kennedy
Let's just play
Μετά απο πρόσκληση του Anemos και σύμφωνα με τους κανόνες που θέλουν να :
1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή
2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)
3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση
4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις δηλαδή την έκτη, έβδομη και όγδοη και
5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι
έπιασα (και πάλι) το Βιβλίο της Ανησυχίας του Πεσσόα, που μόνο με αλυσίδα δε το έχω κρεμάσει επάνω μου, και αντιγράφω:
"Γενικώς, είμαι ένα πλάσμα που οι άλλοι βρίσκουν συμπαθητικό, νιώθοντας γι'αυτό έναν απροσδιόριστο και παράξενο σεβασμό. Αλλά δε προκαλώ καμία βίαιη συμπάθεια. Κανείς δεν θα είναι ποτέ αυθόρμητα φίλος μου. Γι'αυτό πολλοί μπορούν να με σέβονται. "
Πάσα δίνω στους:
Ttallou
Zpi
CrazyMonkey
Enteka
Maygirl
21/2/08
20/2/08
15/2/08
10/2/08
Splatter Musical
Η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Πολλοί απο τους θεατές βέβαια δεν ήξεραν οτι είναι musical και την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια τη στιγμή που άνοιξε το στόμα του ο Depp και άρχισε να τραγουδά. Μείναμε σχεδόν οι μισοί. Και απολαύσαμε την ταινία.
Εξαιρετική η μουσική του Sondheim, αριστουργηματική η σκηνοθεσία του Burton, φοβερές οι ερμηνείες των Depp και Carter.
28/1/08
Αυτές τις άγριες και δύσκολες μέρες…
….προσπαθώ να μη λιποψυχήσω. Όλοι γύρω μου στέκονται γενναίοι και μεγαλόθυμοι. Παίρνω κουράγιο από αυτούς και προχωρώ.
Καιρός να βάλω σε εφαρμογή το σχέδιο Β.
Τα λέμε.
19/1/08
ok-computer!
Οι πρωτομάστορες της electronica αλλά και συνολικότερα της μουσικής που προέρχεται απο computers, σε μια πολύ καλή συλλογή, απο το περιοδικό Mojo.
Οι Human League, πριν πάρουν ποπ κατεύθυνση, ο Gary Numan, οι Tangerine Dream, οι Severed Heads και άλλοι, με πήγαν πολλά χρόνια πίσω, τότε που δεν υπήρχαν οι Radiohead.
16/1/08
11/1/08
10/1/08
Ανθρώπινο Νησί
Αναρωτιέμαι αν τα πάντα στη ζωή δεν είναι παρά η κατάπτωση των πάντων. Μήπως η ύπαρξη δεν είναι παρά μια προσέγγιση - παραμονή ή περίχωρα κάποιου πράγματος.
Όπως ο Χριστιανισμός δεν υπήρξε τίποτε άλλο πέρα απο τη νόθα κατάπτωση του ξεπεσμένου νεοπλατωνισμού, ο εξιουδαϊσμός του ελληνικού απο το ρωμαϊκό κόσμο, έτσι και η εποχή μας, ανόητη και καρκινογενής, είναι η πολλαπλή παρέκκλιση απο όλους τους μεγάλους στόχους, συγκλίνοντες ή αντιτιθέμενους, απο την αποτυχία των οποίων γεννήθηκε η εποχή που τους έκανε να αποτύχουν.
Ζούμε ενα διάλειμμα με ορχήστρα.
Θα χαθώ μες την ομίχλη, σαν κάποιος που είναι ξένος απέναντι σε όλα, ανθρώπινο νησί αποκομμένο απο το όνειρο της θάλασσας, πλοίο με περίσσεια ύπαρξη στην επιφάνεια του παντός.
Bernardo Soares
7/1/08
Φέτος σκέφτομαι...
... να αφήσω στις εμμονές μου να πάρουν το πάνω χέρι. Να με εμπνεύσουν και να με οδηγήσουν. Μπορεί το πείραμα να αποβεί υπέροχα καταστροφικό...
4/1/08
Mass Distraction
Συγκλονιστικό το ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε εχθές στη Θεματική Βραδιά του Κούλογλου, για την οργάνωση Peoples Temple και τη τραγική κατάληξη που είχε.
3/1/08
31/12/07
Καλή Χρονιά !
Dream no small dreams for they have no power to move the hearts of men.
Johann Wolfgang von Goethe
18/12/07
Μεγάλα μαλλιά, μεγάλη ανασφάλεια
Μιλάω για την Amy Winehouse. Το παραπάνω συμπέρασμα δεν είναι δικό μου, η ίδια το εξομολογήθηκε σε μια συνέντευξη της, όσο πιο ανασφαλής νιώθει, τόσο πιο υπερβολικά θέλει τα μαλλιά της. Τόνοι από μελάνι έχουν χυθεί για τη περίπτωση της. Φωνάρα, γνήσιο ταλέντο, αυτοκαταστροφική όπως όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες….
Πάντα ένιωθα οίκτο για τους αυτοκαταστροφικούς ανθρώπους, από τον Ian Curtis, μέχρι το Morrison, τη Joplin, το Curt Kobain, ο θαυμασμός μου πάντα μετατρεπόταν σε ένα σχεδόν μητρικό «Αχ, βρε παιδάκι μου, γιατί;».
Την Amy δε την ήξερα. Για μένα εμφανίστηκε σχεδόν σα κομήτης, πρόθυμος να γίνει κομμάτια από τη πρόσκρουση με το έδαφος. Το γκροτέσκ παρουσιαστικό της με τα τεράστια μαλλιά, τα τρυπημένα χέρια από τα τατουάζ (και όχι μόνο) και το κακομακιγιαρισμένο πρόσωπο, με απωθούσε. Μετά άκουσα το Rehab, σπουδαίος ρυθμός, άλλης εποχής, νέγρικα φωνητικά, αυτοσαρκαστικοί στίχοι…Εδώ είμαστε! Αναμφισβήτητα το Back to Black είναι ο δίσκος της χρονιάς, δυστυχώς όμως η Amy έγινε και το πρόσωπο της χρονιάς. Και λέω δυστυχώς γιατί δε περνάει μέρα χωρίς να μάθουμε για την άσπρη σκόνη που έμεινε κολλημένη στη μύτη της, για το σύζυγο-δεκανίκι-σύντροφο στις αταξίες που είναι τώρα στη φυλακή (ναι, είναι αλήθεια: Love is a losing game), για τις ματαιωμένες συναυλίες, για τη διαταραγμένη συμπεριφορά που χαρίζει απλόχερα στους παπαράτσι που καραδοκούν.
Δε θα επιχειρήσω να κάνω το ψυχολογικό της προφίλ, εξάλλου δε ξέρω τίποτα περισσότερο για αυτή από αυτά που μου δίνουν οι Βρετανικές tabloids. Ξέρω όμως πως υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται στη ζωή για να καούν, έτσι μόνο καταλαβαίνουν ότι ζουν. Το κορίτσι αυτό γεννήθηκε με ένα ταλέντο στη μουσική και με μια ανικανότητα να ζήσει. Να ζήσει τη ζωή έτσι όπως τη ζούμε εμείς, οι άνθρωποι χωρίς κανένα ταλέντο, οι φυσιολογικοί. Εξάλλου, η ροκ εντ ρολ φιλοσοφία είναι γεμάτη από κλισέ, και επιτάσσει άλλο ένα: Live fast, leave a beautiful corpse.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
