22/2/07

Πάνω που πίστευα οτι τη γλίτωσα...

...ο Αστέρης είχε τη φαεινή ιδέα να με υποβάλλει σε αυτό τον εξαναγκασμό να κάτσω και να εξομολογηθώ δημόσια πέντε πράγματα για μένα. Δεν είμαι αγενής, δεν μπορώ να αρνηθώ.

1. Μισώ να "εξομολογούμαι" πράγματα, να μιλάω για τον εαυτό μου, να πλασάρω ένα συγκεκριμένο image. Δεν ανοίγομαι εύκολα, είμαι της λογικής ότι αν ο άλλος ενδιαφέρεται να με μάθει, ας κάνει τον κόπο να με ανακαλύψει.

2. Λατρεύω τη μουσική. Πάντα ήθελα να ασχοληθώ με αυτή, όμως η φύση δε με προίκισε με κάποιο ταλέντο κι εγώ ήμουν αρκετά τεμπέλα να στρωθώ να μάθω κάποια πράγματα. Έτσι, διοχετεύω το καλλιτεχνικό μου απωθημένο ακούγοντας παλιά και νέα συγκροτήματα, συνομιλώντας με μουσικούς, και γράφοντας για αυτούς και τις δημιουργίες τους.

3. Ακόμη προσπαθώ να συμφιλιώσω το αδέσποτο πλάσμα που υπήρξα ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου, με τη μητρότητα και τις ευθύνες που αυτό συνεπάγεται. Πιστεύω ότι τη μέρα που η συμφιλίωση θα επιτευχθεί, θα έχω ωριμάσει. Μέχρι τότε θα τρώγομαι με τον εαυτό μου και φυσικά με τους άλλους οι οποίοι ευλόγως μπερδεύονται.

4. Έχω ελάχιστους φίλους. Εννοώ πραγματικούς φίλους. Είναι όμως ρε παιδάκι μου περιπτώσεις. Οι σχέσεις μας χαρακτηρίζονται από ελευθερία, διακριτικότητα, υποστήριξη, απόσταση, χιούμορ, μουσικές, αντισυμβατικότητα.

5. Είμαι γενικά άνθρωπος που βλέπει τη σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων. Η κριτική μου είναι ανελέητη, πράγμα που όπως καταλαβαίνετε με οδηγεί σε απίστευτες συγκρούσεις, αφού δεν ξέρω να κρατάω το στόμα μου κλειστό. Δε πιστεύω στο χάϊδεμα των αυτιών, κανείς δε προχωράει, δε γίνεται καλύτερος, με κολακείες και συνεχή επιβράβευση. Εν τέλει, δε πιστεύω ότι η ζωή είναι refresh, αλλά ένα δύσκολο, μαγικό ταξίδι.

Δεν έχω να προτείνω άλλους για αυτό το παιχνίδι, γιατί δεν ξέρω ποιοι το έχουν κάνει ήδη. Θα ήθελα όμως να δω μερικούς από τους πολιτικούς της μπλογκόσφαιρας να ξεβρακώνονται δημόσια.

18/2/07

Παλιοαλήτες...

Καλέ πως μου τον καταντήσατε έτσι τον Ναυτίλο;

13/2/07

Power Ranger S.P.D.

12/2/07

Burning Bridges, Breaking Hearts

Burning bridges, breaking hearts
Everything you taught us to do
We're burning bridges, and breaking hearts
No home to come home to
We're burning bridges, and breaking hearts
I won't look you in the eye
And burning bridges, breaking hearts
Caught you in a friendship lie

Took a visit, to your old house
The windows were all boarded up
Try to hold these, memories
The ocean in a paper cup
There's no future in this town
They barricade the buildings there
To the lion, you've been cast
Only bones are gonna last

There's a city, underground
There's a city made of glass
There's a city, (there's a city) underground
Hurry cause it's breaking fast

And burning bridges, and breaking hearts
Everything you taught us to do
We're burning bridges and breaking hearts
No home to come home to

We're burning bridges
(and breaking hearts)
We're burning bridges
(and breaking hearts)
Burning bridges, breaking hearts
(breaking hearts)

Burning bridges, breaking hearts
Everything you taught us to do
We're burning bridges and breaking hearts
No home to come home to


Song by Arcade Fire

Paint it Black

Σκέψεις…σκέψεις…σκέψεις

Σκέψεις σκόρπιες, ανένταχτες, εικόνες από το παρελθόν, από τότε που ήμουν κοριτσάκι, σκέψεις μαύρες, άλλες φορές σκέψεις φωτεινές, σχεδόν διαυγείς, σκέψεις θυμωμένες, σαρκαστικές. Ξεχειλίζουν από τον εγκέφαλο μου την ώρα ακριβώς που το φως σβήνει και το κεφάλι γέρνει στο μαξιλάρι. Και που εξαφανίζονται με το πρώτο φως του ήλιου. Σαν τα βαμπίρ. Αυτά βαμπίρ δεν υφίστανται όταν το μυαλό απασχολείται με τις υποχρεώσεις, τις εκκρεμότητες, τις ευθύνες.

Ξύπνησα χώμα με το όνειρο ακόμη φρέσκο στα μάτια και το κεφάλι μου. Χώμα θα συνεχίσω να είμαι όλη μέρα. Ίσως σήμερα αποφασίσω να κάνω κάτι διαφορετικό. Ίσως να κάνω κάτι αποκλειστικά για μένα.

6/2/07

Μάνα - blogger

Με ευχαρίστησε και με καταδιασκέδασε το πως περιέγραψε ο κ. Ροζάκoς το blog μου. Αν και δε περίμενα ποτέ να ασχοληθεί κανείς μαζί μου πέρα των δύο-τριών φίλων που έρχονται εδω και μου κάνουν κανένα σχολιάκι, γέλασα πάρα πολύ με την εντύπωση που μπορεί να αποκομίσει κάποιος απο τα γραφόμενα μου. Πάντως αν έπρεπε πάσει θυσία να αναφερθώ σε κάποια απο όλες αυτές τις blog-o-λίστες που έγιναν το νεο trend στα έντυπα, μόνο ως "μητέρα και μπλόγκερ", θα ήθελα να αναφερθώ. Σοβαρολογώ.

4/2/07

Παραισθήσεις

Ψες το βράδυ εθεάθη η Β. Πατουλίδου να μπαίνει στο Electra. Προς στιγμήν νόμισα οτι είδα και τη Χ. Αράπογλου, αλλά τελικά ήταν παραίσθηση απο ο,τι κατανάλωσα στο Θερμαϊκό. Ο συνδυασμός απο ουίσκι, τεκίλα και αψέντι, δεν είναι και οτι καλύτερο...

30/1/07

Let's go out tonight...

- Πάμε στο Σαββόπουλο, στο Μύλο;
- ......
- Θα είναι ωραία, θα έχει και μαξιλαράκια, να καθόμαστε κάτω γύρω -γύρω και στη μέση θα παίζει η ορχήστρα!
- Μα ποιοί είναι οι Nirvana στο MTV Unplugged? Θα έχει και κεριά μαύρα και ορχιδέες; Πρωτότυπο για Ελληνικά δεδομένα, δε λέω, αλλά...
- ΤΙ;
- Άσε που πονάει η πλάτη μετά απο λίγη ώρα...
- Είσαι γκρινιάρα..
- Είμαι;

28/1/07

Ολα καλα...

... τώρα μπορώ να καταρρεύσω;

11/1/07

Γυρίζοντας απο το Βερολίνο...

βρήκα:

1. και πάλι τον ήλιο και χάρηκα
2. 187 e-mails 180 εκ των οποίων ήταν spam
3. τζάκι καθαρό και απαλλαγμένο απο στάχτες και αποκαϊδια
4. τα παιδιά μου να ξέρουν ενα σωρό ιστορίες και παραμύθια (γιαγιάς) τις οποίες μου τις λένε για να τις ξέρω και να τις λέω κι εγώ
5. όλες τις εκκρεμότητες που άφησα φεύγοντας
6. άδειο ψυγείο
7. την ολιγάρκεια μου στο φαγητό (ευτυχώς)

1/1/07

Καλή Χρονιά...

... σε όλους!

Και προσοχή στο τι εύχεστε. Μπορεί να βγεί αληθινό...

28/12/06

Οτι δίνεις ...

...παίρνεις. Αυτό είναι το μότο της ημέρας. Και όταν μου πετάνε κάτι τέτοια αποστάγματα σοφίας, θέλω να βγάλω μια ζυγαριά και να δω ΤΙ ακριβώς δίνω και ΤΙ ακριβώς παίρνω. Ακριβώς όμως.

22/12/06

Μερικές φορές οι προσευχές πιάνουν τόπο...

...κι έπιασαν και οι δικές μας. Όλα καλά! Ο Άγιος Βασίλης ήρθε λίγο νωρίτερα φέτος.
Thank God it's Christmas time!

Κερνάω, γιορτάζω, αναπνέω και πάλι.
Ευγνωμοσύνη.
Οι γιορτές θα έχουν γλυκειά γεύση φέτος...

17/12/06

Αυτο το καιρό

ψάχνω να βρω κανένα φίλο για να κρατηθώ και να ξεχαστώ, αλλά δεν...

12/12/06

Adult

Στα ιατρεία του ΙΚΑ. Η ουρά ατελείωτη. Εγώ σκασμένη όπως κάθε φορά που έχω να κάνω με γιατρούς, μπάτσους, εφορίες κ.λ.π. Ρίχνω μια ματιά γύρω μου. Βλέπω κάποια οικεία μάτια να με κοιτούν. Δε δίνω σημασία. Η σκασίλα μου είναι πιο σπουδαία. Σε λίγο ακούω κάποια να λέει το όνομα μου. Τα οικεία μάτια πάλι. Κάπου τα ξέρω αυτά τα μάτια. Από παλιά. Μόνο που τότε δεν ήταν βυθισμένα σε μαύρους κύκλους. Η παιδική μου φίλη! Αγκαλιαζόμαστε. Λέμε τα τυπικά. Τα παιδιά, τα σχολεία, οι ασθένειες. «Πολύ τρέξιμο ρε Ελένη» μου λέει. «Η ενήλικη ζωή, αγάπη μου…» της απαντώ.

«Μα δε λέγαμε τότε που είμαστε μικρές ότι όταν μεγαλώσουμε δε θα γίνουμε ΚΑΝΟΝΙΚΕΣ μεγάλες;»

«Ετσι λέγαμε, ναι…. Εγω το παλεύω να μην είμαι μια κανονική μεγάλη. Εσύ;»

«Κι εγώ…Προσπαθώ»

Οι μαύροι κύκλοι μου λένε ότι περνάει δύσκολα. Ίσως κάτι αντίστοιχο να κατάλαβε κι εκείνη για μένα.

Οι δύο κανονικές μητέρες αποχαιρετίστηκαν με την υπόσχεση ότι θα συναντηθούν κάποια στιγμή για καφέ. Άραγε θα τη ξαναδώ;

1/12/06

Stay Alive Until You Die, Kaiser Chiefs!

Ομολογώ οτι αυτό που είδα εχθές στη συναυλία των Kaiser Chiefs, στο Principal, δε το περίμενα.
Αυτό που περίμενα να δω ήταν ένα ίσως υπερεκτιμημένο ποπ συγκρότημα της Βρετανίας, και τελικά είδα μια πολύ ώριμη μπάντα στη καλύτερη της φάση, με όλες τις προϋποθέσεις να γίνει μυθική. Όταν μίλησα με τον Nick Hodgson, μου είπε οτι σε κάθε συναυλία δίνουν το 100% της ενέργειας τους. Φυσικά δεν τον πολυπίστεψα αφού νόμισα οτι μου λέει τη γνωστή φράση-κλισέ που λένε όλοι. Ε, λοιπόν και λίγα είπε! Ο Ricky, γοητευτικότατος performer, δεν σταμάτησε να χορεύει σε όλο το μήκος και το πλάτος της σκηνής, να χοροπηδάει, να κάνει stage diving, να παίζει με το κόσμο και να μας μιλά στα Ελληνικά. Τα κομμάτια καλοπαιγμένα, ξεσήκωσαν το κόσμο, τον έκαναν να τραγουδήσει, να χορέψει. Στο I predict a riot, δεν έμεινε ακίνητος κανείς. Το θέαμα ήταν συγκλονιστικό και τα νέα τους τραγούδια πολύ καλύτερα απο αυτό που φανταζόμουν. Φίλοι απο την Αθήνα, μη χάσετε αυτό το διήμερο πάρτυ στο Gagarin!

27/11/06

Slice of Life


















Her gaze hit the side of mine
So I opened it out
To destroy what you thought was difference

So I lied to you once again
So I painted over you once again
So I die before you once again
'What's the difference'

Come clearly where the flavour is
Seen here in black and white
You've got two seconds baby boy
In burning light white light
'What's the difference'

Clear up what you are
Burn out these eyes
Rip up this place and scream
'I am your slice of life'

Shivering under lamposts
Shivering under glass
Your standing on charisma again
God knows it cannot last
'What's the difference'

Ice inside your body
Blood inside your soul

Yet still twelve faces stand around
Hugging your skinny bones
'What's the difference'

So clear up what you are
Burn out these eyes, rip up this place and scream
'I am your slice of life'

And the car opened him up to so much more
And the money is brighter with a wider smile
And the problem expands inside your head

'I am your slice of life'

17/11/06

Some Info

Ο Peekay Tayloh θα πραγματοποιήσει μια μοναδική
ζωντανή εμφάνιση στο χώρο του «Ολύμπιον» (πλατεία
Αριστοτέλους , Θεσσαλονίκη), την Κυριακή 19/11,
στις 21.15, παρουσιάζοντας τη μουσική που έγραψε
για τις δύο από τις πρώτες ταινίες μυθοπλασίας του
ελληνικού κινηματογράφου.

O 2L8 στη τελετή λήξης του Φεστιβάλ
Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο Μέγαρο
Μουσικής

16/11/06

Kaiser Chiefs

Οι Kaiser Chiefs είναι από εκείνες τις μπάντες που δεν τα βρήκαν όλα ρόδινα στο ξεκίνημα της καριέρας τους. Μάλλον ο δρόμος ήταν στρωμένος με αγκάθια. Βλέπετε οι συνθήκες δεν ήταν και οι ευνοϊκότερες. Μεγαλωμένοι στο επαρχιακό Leeds, χωρίς πολλές ευκαιρίες παρά μόνο το φεστιβάλ της πόλης. Ο Simon, ο Peanut, και ο Nick, φίλοι από το σχολείο, έπαιζαν σε διάφορα συγκροτήματα από τότε που ήταν δεκαπέντε, ενώ ο Ricky τραγουδούσε σε ένα συγκρότημα που έπαιζε αποκλειστικά κομμάτια των Rolling Stones. Εκ των υστέρων θα έλεγε κανείς ότι έκαναν καλή προθέρμανση.

Έπαιζαν για αρκετά χρόνια indie rock με το όνομα Parva, όταν το 2003 αποφάσισαν να επαναπροσδιορίσουν τους εαυτούς τους, να τα αλλάξουν όλα, ακόμη και το όνομά τους, και να δηλώσουν συμμετοχή στο φεστιβάλ του Leeds. Από κει και πέρα τα πράγματα ήρθαν μόνα τους. Προκάλεσαν μεγάλη αίσθηση και κατάφεραν να βραβευτούν τρεις φορές μέσα στο 2006. Το άλμπουμ τους “Employment” έκανε 5.000.000 πωλήσεις παγκοσμίως. Το νέο τους άλμπουμ αναμένεται μέσα στο Φεβρουάριο του 2007. Και τώρα έχουμε τη χαρά να τους δούμε από κοντά σε δυο εμφανίσεις στην Αθήνα και μια στη Θεσσαλονίκη. Με αυτή την αφορμή μιλήσαμε με τον Nick Hodgson, τον ντράμμερ του συγκροτήματος.

Από το μουντό Leeds στην ηλιόλουστη Ελλάδα. Είναι η πρώτη σας φορά εδώ;

Ναι, δεν έχουμε ξαναέρθει. Ούτε καν σαν τουρίστες.

Γνωρίζετε κάποια πράγματα για την Ελλάδα;

Ο μηχανικός ήχου που συνεργάζεται μαζί μας, είναι Έλληνας. Τον λένε Ηλία. Αυτός λοιπόν μου μιλάει πολύ συχνά για τη χώρα σας και μάλιστα μέσα σ’ένα απόγευμα μου διηγήθηκε όλη την ιστορία της Ελλάδας.

Όλη;!

Ναι, και μάλιστα βρισκόμασταν σε ένα πολύ θορυβώδες μπαρ, ένα κρύο απόγευμα.

Έχετε δηλώσει ότι δεν είχατε ποτέ τη φιλοδοξία να γεμίσετε μεγάλα γήπεδα ή να αλλάξετε τον κόσμο. Τώρα που όλα τα γήπεδα γεμίζουν με κόσμο για σας, μήπως αλλάξατε γνώμη και θέλετε τελικά να αλλάξατε τον κόσμο, έστω και λίγο;

Να αλλάξουμε τον κόσμο… (το σκέφτεται). Σίγουρα δεν γίνονται όλα για το χρήμα ή τη δόξα. Αλλά δεν έχουμε κανένα συγκεκριμένο σχέδιο για να αλλάξουμε τον κόσμο. Ο πρωταρχικός μας στόχος είναι να είμαστε μια πολύ καλή μπάντα. Και όταν μας δίνεται η ευκαιρία να μιλήσουμε ή να ενεργήσουμε για παράδειγμα για τις κλιματολογικές αλλαγές του πλανήτη ή για φιλανθρωπικούς σκοπούς, τότε χαιρόμαστε που είμαστε σε θέση να το κάνουμε.

Έχετε τη συνταγή της επιτυχίας; Πώς μπορεί ένας μουσικός να κάνει τα εφηβικά του όνειρα πραγματικότητα;

Νομίζω πως η επιτυχία έχει να κάνει με τρία πράγματα. Η τύχη σίγουρα δεν είναι μέσα σε αυτά. Το πρώτο είναι το γνήσιο ταλέντο, το δεύτερο η επιμονή και τρίτο η ειλικρίνεια, να μη προσποιηθείς ποτέ πως είσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι πραγματικά.

Έχετε ένα άλμπουμ στα σκαριά, το οποίο κυκλοφορεί το Φεβρουάριο. Νιώσατε καθόλου ότι πρέπει με κάθε τρόπο να επαναλάβετε την επιτυχία του “Employment”;

Σίγουρα κανείς δε θέλει να βγάλει ένα άλμπουμ χειρότερο από το προηγούμενο. Θέλεις πάντα να βελτιώνεσαι. Και προσπαθείς πάντα να κάνεις το καλύτερο, να γράψεις καλύτερη μουσική. Και αυτό κάναμε στο νέο μας άλμπουμ.

Στο τραγούδι σας “I predict a riot” περιγράφετε μια πολύ βίαιη πόλη. Έτσι είναι η πόλη στην οποία ζείτε;

Ναι, είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Ένα βράδυ έκανα ένα DJ Set σε ένα club της πόλης και γυρνώντας στο σπίτι τα ξημερώματα έγινα μάρτυρας κάποιων βίαιων περιστατικών. Η φράση “I predict a riot” ανήκει στον ιδιοκτήτη του club ο οποίος έβλεπε το πλήθος να φέρεται αλλοπρόσαλλα.

Υποθέτω ότι είστε φανς του internet μια που έχετε «ανεβάσει» ένα τραγούδι που δεν έχει υπάρχει στη δισκογραφία σας, το “Sink that Ship”. Πιστεύετε ότι το internet είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για νέους μουσικούς;

Σαφώς και είναι. Εγώ για παράδειγμα μόλις ακούσω κάτι για μια μπάντα πάντα αναζητώ λεπτομέρειες στο myspace. Το βρίσκω υπέροχο που υπάρχει μια πηγή από όπου μπορείς να ακούσεις αμέσως αυτό που θέλεις. Παλιότερα ήταν εντελώς διαφορετικά τα πράγματα. Άκουγες για μια μπάντα και υπήρχε ένα μυστήριο γύρω από αυτή. Δεν ήξερες τίποτα για αυτούς, δεν τους άκουγες να μιλούν σχεδόν ποτέ. Με το internet μπορεί να μην υπάρχει όλη αυτή η έξαψη, αλλά οι καλλιτέχνες γίνονται πιο προσιτοί, πιο ανθρώπινοι.


Κατά τη γνώμη μου ένα συγκρότημα αποδεικνύει την αξία του στο live. Τι να περιμένουμε από εσάς στις 30 Νοεμβρίου;

Δεν ξέρω. Πάντα βάζουμε τα δυνατά μας. Αυτό που θέλουμε είναι όταν φεύγει ο κόσμος να μιλάει για τη συναυλία που μόλις είδε. Αν συζητά για άλλα πράγματα μάλλον αποτύχαμε. Μας αρέσουν οι ζωντανές εμφανίσεις και πιστεύω ότι είναι κάτι που κάνουμε καλά. Πάντα δίνουμε το 100% της ενέργειας μας.


Οι Kaiser Chiefs θα εμφανιστούν στο Principal Club Theater τη Πέμπτη 30 Νοεμβρίου. Τιμή εισιτηρίου 35 ευρώ στην προπώληση, 40 ευρώ στο ταμείο.

Οι πόρτες ανοίγουν στις 21.00

Υπάρχει ελληνική εναλλακτική σκηνή;

Και πάλι με εντυπωσίασε το περιοδικό Sonik. Ασχολείται αυτή τη φορά με ελληνικά συγκροτήματα και θέτει το παραπάνω ερώτημα. Μπορεί να μη πουλάει το θέμα. Αυτό όμως δεν σημαίνει οτι δεν υπάρχουν μπάντες εξίσου καλές (και μερικές φορές και καλύτερες) απο αυτές του εξωτερικού.