Επιστροφή

Κι ενώ ο κόσμος καιγόταν και άνθρωποι διαδήλωναν ντάλα μεσημέρι,
για εμάς...

Τέρμα τα ψέμματα!

Ώρα για διακοπές...

...

...η μόνη εξήγηση που είναι πειστική μέχρι τώρα

Άλλη καφρίλα κι αυτή...

...εντελώς ακατανόητη

See you at the bitter end

Μπορεί να πήγα με μισή καρδιά στο περίπτερο 17 για τους Placebo και καθαρά από διαστροφή, όμως η συναυλία ξεκίνησε με το Infrared…Και μετά μας πήραν και μας σήκωσαν. Η ασφυκτική ατμόσφαιρα (συνδυασμός κάπνας, υγρασίας και ζέστης) με απασχόλησαν μόνο προς το τέλος, όταν δεν ένιωθα πια τη μέση μου από τον πόνο. Τελικά, όταν ακούς τη μουσική που γουστάρεις, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.

Τι με έκανε να χαμογελάσω:

1. Η καούκα του Molko, κάτι σε μπουκλέ alternative look
2. Το ότι ο Molko ουσιαστικά έκανε back vocals στο κοινό. Πρέπει να ήταν ξεκούραστη η βραδιά για τον Brian η χθεσινή
3. Ότι είδα πολλά παιδιά με πράσινα παπούτσια
4. Ότι προς το τέλος βγήκε με παρέα νεαρών παιδιών πιασμένα χέρι-χέρι αλυσίδα από μπροστά, μούσκεμα στον ιδρώτα και διαλυμένη από το «χτύπημα»
5. Τα κλιπάκια στη γιγαντοοθόνη

Τι με έκανε να τραβάω τα μαλλιά μου:

1. Ότι τα κορίτσια χορεύουν με τον ίδιο τρόπο το τσιφτετέλι και τα τραγούδια των Placebo
2. Ότι όλοι κρατούσαν στα χέρια το κινητό τους και κατέγραφαν τα τεκτενόμενα. Κάποια στιγμή ένιωσα μειονεκτικά που το είχα το ρημάδι στη τσέπη μου…
3. Ότι δεν έβλεπα καθόλου τη σκηνή

Can't Stand it, I Know You've Planned it...

Μόνο εκνευρισμό και στεναχώρια αισθάνομαι μετά την απρόσμενη αλλαγή του χώρου που θα γινόταν η συναυλία των Placebo. Προφανώς έγινε για κάποιο λόγο. Που εμένα (και εσάς φαντάζομαι) δε με αφορά. Αυτό που με αφορά είναι ότι το συναυλιακό τοπίο στη Θεσσαλονίκη γίνεται όλο και πιο ζοφερό, όλο και πιο φτωχό και μόνιμα με αρπαχτές από τελειωμένους καλλιτέχνες που θα έπρεπε να είχαν συνταξιοδοτηθεί εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον. Και ας μη πιπιλήσουμε για άλλη μια φορά την καραμέλα της έλλειψης ιδανικών χώρων για τέτοιες διοργανώσεις. Εγώ θα έλεγα ότι πάσχουμε από έλλειψη ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ και αμορφωσιά. Την αμορφωσιά του φτωχού και μίζερου συγγενή που κάθε φορά προσπαθεί να μιμηθεί τη μεγάλη και επιτυχημένη ξαδέλφη (Αθήνα). Θα μπορούσαν να γίνουν χιλιάδες πράγματα (πάντα για τις συναυλίες μιλάω). Θα μπορούσε το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης π.χ. να γίνεται καλοκαίρι, να είναι υπαίθριο, να φιλοξενούνται συγκροτήματα και events από όλη την Ελλάδα, να είναι δωρεάν, να είναι ένα εβδομαδιαίο πάρτυ, με δύο ημέρες αφιερωμένες στο διαγωνιστικό κομμάτι. Θα μπορούσαμε να διοργανώνουμε συναυλίες ξέχωρα από την Αθήνα, αφού το κοινό, τα μεγέθη αλλά και τα γούστα διαφέρουν. Είμαι σίγουρη σε αυτά που προτείνω μια διοργανώτρια εταιρία θα είχε σοβαρές αντιρρήσεις και επιχειρήματα να με αντικρούσει. Όμως δε με ενδιαφέρει. Εγώ θέλω να είμαι σε θέση να μπορώ να παρακολουθώ φεστιβάλ και συναυλίες στη πόλη μου, όπως κάνουν οι άνθρωποι στο Βερολίνο, στο Παρίσι στην Αθήνα.

Παρεμπιπτόντως με τη λύσσα που με έχει πιάσει, ίσα που παίρνω τον Άνεμο και κατεβαίνουμε αυθημερόν για Beastie Boys, Madness και Underworld.

...

Η μικρή πριγκήπισσα με τα κόκκινα μαλλιά βρήκε καταφύγιο κάτω απο τη βυσσινιά. Εκεί νόμιζε οτι θα γλιτώσει. Όμως κι εκεί ακόμη βρέχεται...

Μόλις σταματήσει η νεροποντή, θα βγω να τη μαζέψω.

I guess we'll just have to adjust.

If the children (we) don't grow up, our bodies get bigger but our hearts get torn up. We're just a million little god's causin rain storms turnin' every good thing to rust.

Είμαι κουρασμένη. Ακούω και πάλι Arcade Fire.

24 hours ignored, I wanna be sedated

Το πρωί με πήρε η φίλη μου που ζει πια στην Αθήνα, για να μου πει τις γνωστές ευχές για τη γιορτή μου. Η φίλη μου στα 35, μετά από χρόνια στο εξωτερικό προσπαθώντας να αποφασίσει τι θα κάνει όταν θα μεγαλώσει, τώρα ετοιμάζει σπίτι, και σύντομα παντρεύεται. Μέσα σε όλο αυτό το άγχος που συνεπάγεται μια τέτοια απόφαση (για μερικούς) υποφέρει από πανικούς. Στρες, ίλιγγοι, απώλεια επαφής με τη πραγματικότητα και πολλά άλλα. Στην αρχή πίστευα ότι τα συμπτώματα είναι ψυχοσωματικά. Βλέπετε πιστεύω ότι η ψυχή τα προκαλεί όλα. Όμως η φίλη μου επέμενε πως τα συμπτώματα ήταν αποτέλεσμα της χρόνιας χρήσης και κατάχρησης ψυχοτρόπων ουσιών και διεγερτικών, κυρίως ecstasy. Αυτό που της «έκλεψε» το χαπάκι αυτό ήταν η σεροτονίνη, την ορμόνη της ευτυχίας. Τώρα, ζει με άλλα χάπια, αντικαταθλιπτικά και ηρεμιστικά. Με λίγα λόγια παίρνει νόμιμα ναρκωτικά με συνταγή γιατρού για να εξαλείψει τις συνέπειες από τα παράνομα ναρκωτικά. Κάθε φορά δε ξέρω τι να της πω. Την έζησα πολλά χρόνια και ούτε στιγμή δε πίστεψα ότι είχε εθιστεί. Τώρα είμαι σίγουρη πως θα συνεχίσει να παίρνει ότι παίρνει, για την υπόλοιπη ζωή της. Και είναι κρίμα.

Γιορτάζω, γιορτάζω

μ'ακούτε που το φωνάζω;

Bachelorette

Leave me now, return tonight
The tide will show you the way
If you forget my name
You will go astray
Like a killer whale
Trapped in a bay

Funtime

Fun
Hey baby we like your lips
Fun
Hey baby we like your pants
All aboard for funtime
Fun
Hey, I feel lucky tonight
Fun
Im gonna get stoned and run around
All aboard for funtime
Fun
Last night I was down in the lab
Fun
Talkin to dracula and his crew
All aboard for funtime
Fun
I dont need no heavy trips
Fun
I just do what I want to do
All aboard for funtime
Fun
Baby baby we like your lips
Fun
Baby baby we like your pants
All aboard for funtime
Fun
Everybody we want in
Fun
We want some we want some
All aboard for funtime
Fun
Baby baby we like your lips
Fun
Baby baby we like your pants
All aboard for funtime

Who's Watching the Watchers?

Open Source Resistance

This is a picture of a mural we arranged to put up in London, England, before it was stolen. Besides being
incredibly cool to look at, it was inspired by some scary shit on the web.

There are a growing number of artists and scientist I know who have had someone tip them off to a
series of very disturbing URLs. Maybe you see your name in one, or a bit of a painting, or you find a
fragment of a lyric that you haven't even recorded yet, and it makes you sit up and take notice.

Look, we all know this but we don't KNOW this: if we don't get off our asses, in fifteen years this might be
a world none of us wants to live in.

Τελικά δεν έχει νόημα να οχυρώνεσαι.

Γιατί όσες πανοπλίες και να φορέσεις, όσα όπλα κι αν έχεις στο πλευρό σου, γεμάτα και ετοιμοπόλεμα, τα χτυπήματα πάντα έρχονται από μέσα...

Πάπαλα και η συναυλία του Sivert

των Madrugada. Έτσι, χωρίς καμία απολύτως εξήγηση. Όχι οτι θα πήγαινα τρέχοντας μετά τα προπέρσινα

Σήμερα το πρωί

η θάλασσα είχε χρώμα τυρκουάζ. Έμεινα να την κοιτάζω μερικά λεπτά. Τα εμπορικά καράβια γέμιζαν τον ορίζοντα. Θυμήθηκα τη θέα απο το σπίτι μου στην Άνω Πόλη, πριν χρόνια. Έμεινα ακίνητη να ρουφάω τη καλή ενέργεια μέχρι που ενα μπουλούκι καταναλωτών με παρέσυρε μέχρι τη Τσιμισκή.

Σήμερα νιώθω όμορφα.

Neighborhood #2 (Laika)

Alexander, our older brother,
set out for a great adventure.
He tore our images out of his pictures,
he scratched our names out of all his letters.

Our mother shoulda just named you Laika!

Come on Alex, you can do it.
Come on Alex, there's nothin' to it.
If you want somethin' don't ask for nothin,
if you want nothin' don't ask for somethin'!

Our mother shoulda just named you Laika!
It's for your own good,
it's for the neighborhood!
For the neighborhood

Our older brother bit by a Vampire!
For a year we caught his tears in a cup.
And now we're gonna make him drink it.
Come on Alex don't die or dry up!

Our mother shoulda just named you Laika!
It's for your own good,
it's for the neighborhood!

When daddy comes home you always start a fight,
so the neighbors can dance in the police disco lights.
The police disco lights.
Now the neighbors can dance!

Το θέατρο έχει τη Ντενίση

Η δημοσιογραφία τη Στάη.







Για τον GAP ας μη μιλήσω καλύτερα. Ανατριχιάζω με την ιδέα οτι ίσως κάποτε να είναι ο επικεφαλής μιας κυβέρνησης.

What Keeps Me Going

Ένα σχόλιο που με εκφράζει απόλυτα

Μια ταινία που με ταξιδεύει

Ένα βιβλίο που με αγγίζει με παράξενο τρόπο

Τώρα, τι έγινε ρε παιδιά;

Τρέχουμε;

Τιραμόλα, πεζοδρόμιο, τεστοστερόνη, πριόνι, μπουρμπουλίθρες

Η Μαρία η Άσχημη με το όνομα ήταν η καλύτερη πουτάνα της επαρχιακής μας πόλης. Μια ζωή στο πεζοδρόμιο. Η Μαρία, εκτός από άσχημη, ήταν ιδιαίτερα ταλαντούχα στο κρεβάτι κάνοντας διάφορα κόλπα, χρησιμοποιώντας διάφορα αξεσουάρ όπως πριόνια, για αυτούς με εξεζητημένα γούστα, μαστίγια, τσιγάρα, ρόπαλα και σπρέι γέλιου μαζί με άλλα χημικά και τοξικά αέρια. Κυρίως όμως ήταν γνωστή για τα χέρια τιραμόλα που διέθετε καθώς χούφτωνε τους άντρες που περνούσαν από τη γειτονιά εκτοξεύοντας τη τεστοστερόνη τους στα ύψη. Η αλήθεια είναι ότι απολάμβανα να τη παρακολουθώ εν ώρα εργασίας. Καθόμουν στην αυλή μαζί με τις άλλες γειτόνισσες και ξεσηκώναμε κόλπα για να βασανίζουμε μετά τους άντρες μας. Τα παιδιά έπαιζαν κι αυτά λίγο πιο πέρα και συνήθως έκαναν μπουρμπουλίθρες με το καλαμάκι στην πορτοκαλάδα τους.

Με τις υγείες σου, Zpi!

Περιοδικά

Στο σωρό με τα περιοδικά ανακαλύπτω ένα που λέγεται go mag κι έχει εξώφυλλο τους Arcade Fire. Ωραία, ασπρόμαυρη φωτογραφία, που παραπέμπει σε άλλη εποχή. Διαβάζω τα θέματα που έχει: Brian Eno, Grinderman, Air, Klaxons, Kristin Hersh…….Άρα μουσικό περιοδικό. Μόνο που δεν έχει καμία, μα καμία σχέση με τα μουσικά περιοδικά όπως τα ξέρουμε στην Ελλάδα. Θέλω να το διαβάσω όλο. Τι κρίμα που δε ξέρω Ισπανικά!

Shop Listening

Πριν λίγες μέρες έπεσε στα χέρια μου ενα compillation που έχει επιμεληθεί ο Νίκος Κομνηνός, για λογαριασμό της FenaFresh, και έχει το τίτλο Shop Listening. Το CD που περιέχει είναι καταπληκτικό, άκρως σύγχρονη μουσική, για όλες τις ώρες, ανεβαστική groovy electronica, φοβερές μελωδίες, το design της συσκευασίας εκπληκτικό και πολύ προσεγμένο......όμως υπάρχει μουσική για ψώνια;
Θυμάμαι παλιά είχα διαβάσει σε μια συνέντευξη του Robert Smith των Cure να λέει οτι το μέλλον βρίσκεται στη μουσική για ασανσέρ. Δεν είχα καταλάβει τι έλεγε. Όμως ο άνθρωπος τελικά είναι πολύ μπροστά. Μουσική για ψώνια λοιπόν. Όσο κακό ή παράξενο κι αν ακούγεται, δεν είναι τελικά. Τα κομμάτια δημιουργούν όμορφες εικόνες, σε κάνουν να αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου. Ίσως ακούγωντας τα στο δοκιμαστήριο να αποκτήσεις και μια πιο ειδυλλιακή εικόνα του εαυτού σου. Όλοι δε θα το θέλαμε αυτό; Αφήστε που το βρήκα και πολύ καλή ιδέα γενικότερα: Μια εταιρία, επιχείρηση αναλαμβάνει τα έξοδα και προωθεί άγνωστους ή γνωστούς καλλιτέχνες με τη στάμπα της επάνω στη συσκευασία, π.χ ο D.J.Shadow κάνει ενα compillation για λογαριασμό της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ. Ξέρω 'γω;

Αναψυκτικό

Drink this baby. It's atomic soda. It will blow your mind back to how it was.

It's me against the world

Κάτι γίνεται τελευταία. Ο κόσμος φαίνεται να κάνει ότι του καπνίσει εις βάρος των άλλων. Και στο φινάλε καλά κάνει, αφού οι υπόλοιποι το αποδεχόμαστε στο όνομα της ηρεμίας και της διαλλακτικότητας.

Η δασκάλα του παιδιού έρχεται ότι ώρα της καπνίσει ή δεν έρχεται και καθόλου χωρίς να ειδοποιήσει κανένα. Είκοσι μανάδες με τα βλαστάρια τους να περιμένουν στο πρωινό αγιάζι, υπομονετικά, με προβατίσια ηρεμία.

Ο γιατρός τον οποίο χρυσοπληρώνω σε κάθε μου επίσκεψη με έχει στην αναμονή σαράντα πέντε λεπτά. Τότε τι νόημα έχει το ραντεβού;

Η κυρία με το σωσίβιο λίπους γύρω από τη κοιλιά της καραδοκεί για να μου φάει τη σειρά. Έχει αυτό το κουτοπόνηρο ματάκι και ψάχνει την ευκαιρία να «τρουπώσει». Όλοι περιμένουμε με καρτερικό ύφος, με την απόγνωση στο μάτι αλλά τη υποχωρητικότητα πάντα έτοιμη να δώσει τη λύση. Όμως εγώ έχω θυμώσει. Πολύ. Νιώθω να μου ρουφάνε τη ζωή με το καλαμάκι, γιατροί, δημόσιοι υπάλληλοι, εκπαιδευτικοί της πλάκας, οδηγοί λεωφορείων…Θέλω να κάνω κάτι. Το να φύγω από μια κατάσταση, το να τσακωθώ, το να διεκδικήσω το δικαίωμα μου στη καλή εξυπηρέτηση, δεν αρκεί. Νομίζω ότι το παιχνίδι έχει χαθεί. Και ίσως έτσι να δικαιολογηθώ όταν κι εγώ θα παρκάρω όπου βρώ, όταν θα πετάξω τα σκουπίδια μου έξω από τον κάδο, όταν θα παραδώσω το κομμάτι μου τελευταία στιγμή, όταν θα αργήσω να πληρώσω τις δόσεις μου στη εφορία. Έτσι κι αλλιώς η ζωή είναι ένας κύκλος. Όχι;

Snapshot

Πάνω που πίστευα οτι τη γλίτωσα...

...ο Αστέρης είχε τη φαεινή ιδέα να με υποβάλλει σε αυτό τον εξαναγκασμό να κάτσω και να εξομολογηθώ δημόσια πέντε πράγματα για μένα. Δεν είμαι αγενής, δεν μπορώ να αρνηθώ.

1. Μισώ να "εξομολογούμαι" πράγματα, να μιλάω για τον εαυτό μου, να πλασάρω ένα συγκεκριμένο image. Δεν ανοίγομαι εύκολα, είμαι της λογικής ότι αν ο άλλος ενδιαφέρεται να με μάθει, ας κάνει τον κόπο να με ανακαλύψει.

2. Λατρεύω τη μουσική. Πάντα ήθελα να ασχοληθώ με αυτή, όμως η φύση δε με προίκισε με κάποιο ταλέντο κι εγώ ήμουν αρκετά τεμπέλα να στρωθώ να μάθω κάποια πράγματα. Έτσι, διοχετεύω το καλλιτεχνικό μου απωθημένο ακούγοντας παλιά και νέα συγκροτήματα, συνομιλώντας με μουσικούς, και γράφοντας για αυτούς και τις δημιουργίες τους.

3. Ακόμη προσπαθώ να συμφιλιώσω το αδέσποτο πλάσμα που υπήρξα ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου, με τη μητρότητα και τις ευθύνες που αυτό συνεπάγεται. Πιστεύω ότι τη μέρα που η συμφιλίωση θα επιτευχθεί, θα έχω ωριμάσει. Μέχρι τότε θα τρώγομαι με τον εαυτό μου και φυσικά με τους άλλους οι οποίοι ευλόγως μπερδεύονται.

4. Έχω ελάχιστους φίλους. Εννοώ πραγματικούς φίλους. Είναι όμως ρε παιδάκι μου περιπτώσεις. Οι σχέσεις μας χαρακτηρίζονται από ελευθερία, διακριτικότητα, υποστήριξη, απόσταση, χιούμορ, μουσικές, αντισυμβατικότητα.

5. Είμαι γενικά άνθρωπος που βλέπει τη σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων. Η κριτική μου είναι ανελέητη, πράγμα που όπως καταλαβαίνετε με οδηγεί σε απίστευτες συγκρούσεις, αφού δεν ξέρω να κρατάω το στόμα μου κλειστό. Δε πιστεύω στο χάϊδεμα των αυτιών, κανείς δε προχωράει, δε γίνεται καλύτερος, με κολακείες και συνεχή επιβράβευση. Εν τέλει, δε πιστεύω ότι η ζωή είναι refresh, αλλά ένα δύσκολο, μαγικό ταξίδι.

Δεν έχω να προτείνω άλλους για αυτό το παιχνίδι, γιατί δεν ξέρω ποιοι το έχουν κάνει ήδη. Θα ήθελα όμως να δω μερικούς από τους πολιτικούς της μπλογκόσφαιρας να ξεβρακώνονται δημόσια.

Παλιοαλήτες...

Καλέ πως μου τον καταντήσατε έτσι τον Ναυτίλο;

Power Ranger S.P.D.

Burning Bridges, Breaking Hearts

Burning bridges, breaking hearts
Everything you taught us to do
We're burning bridges, and breaking hearts
No home to come home to
We're burning bridges, and breaking hearts
I won't look you in the eye
And burning bridges, breaking hearts
Caught you in a friendship lie

Took a visit, to your old house
The windows were all boarded up
Try to hold these, memories
The ocean in a paper cup
There's no future in this town
They barricade the buildings there
To the lion, you've been cast
Only bones are gonna last

There's a city, underground
There's a city made of glass
There's a city, (there's a city) underground
Hurry cause it's breaking fast

And burning bridges, and breaking hearts
Everything you taught us to do
We're burning bridges and breaking hearts
No home to come home to

We're burning bridges
(and breaking hearts)
We're burning bridges
(and breaking hearts)
Burning bridges, breaking hearts
(breaking hearts)

Burning bridges, breaking hearts
Everything you taught us to do
We're burning bridges and breaking hearts
No home to come home to


Song by Arcade Fire

Paint it Black

Σκέψεις…σκέψεις…σκέψεις

Σκέψεις σκόρπιες, ανένταχτες, εικόνες από το παρελθόν, από τότε που ήμουν κοριτσάκι, σκέψεις μαύρες, άλλες φορές σκέψεις φωτεινές, σχεδόν διαυγείς, σκέψεις θυμωμένες, σαρκαστικές. Ξεχειλίζουν από τον εγκέφαλο μου την ώρα ακριβώς που το φως σβήνει και το κεφάλι γέρνει στο μαξιλάρι. Και που εξαφανίζονται με το πρώτο φως του ήλιου. Σαν τα βαμπίρ. Αυτά βαμπίρ δεν υφίστανται όταν το μυαλό απασχολείται με τις υποχρεώσεις, τις εκκρεμότητες, τις ευθύνες.

Ξύπνησα χώμα με το όνειρο ακόμη φρέσκο στα μάτια και το κεφάλι μου. Χώμα θα συνεχίσω να είμαι όλη μέρα. Ίσως σήμερα αποφασίσω να κάνω κάτι διαφορετικό. Ίσως να κάνω κάτι αποκλειστικά για μένα.

Μάνα - blogger

Με ευχαρίστησε και με καταδιασκέδασε το πως περιέγραψε ο κ. Ροζάκoς το blog μου. Αν και δε περίμενα ποτέ να ασχοληθεί κανείς μαζί μου πέρα των δύο-τριών φίλων που έρχονται εδω και μου κάνουν κανένα σχολιάκι, γέλασα πάρα πολύ με την εντύπωση που μπορεί να αποκομίσει κάποιος απο τα γραφόμενα μου. Πάντως αν έπρεπε πάσει θυσία να αναφερθώ σε κάποια απο όλες αυτές τις blog-o-λίστες που έγιναν το νεο trend στα έντυπα, μόνο ως "μητέρα και μπλόγκερ", θα ήθελα να αναφερθώ. Σοβαρολογώ.

Παραισθήσεις

Ψες το βράδυ εθεάθη η Β. Πατουλίδου να μπαίνει στο Electra. Προς στιγμήν νόμισα οτι είδα και τη Χ. Αράπογλου, αλλά τελικά ήταν παραίσθηση απο ο,τι κατανάλωσα στο Θερμαϊκό. Ο συνδυασμός απο ουίσκι, τεκίλα και αψέντι, δεν είναι και οτι καλύτερο...

Let's go out tonight...

- Πάμε στο Σαββόπουλο, στο Μύλο;
- ......
- Θα είναι ωραία, θα έχει και μαξιλαράκια, να καθόμαστε κάτω γύρω -γύρω και στη μέση θα παίζει η ορχήστρα!
- Μα ποιοί είναι οι Nirvana στο MTV Unplugged? Θα έχει και κεριά μαύρα και ορχιδέες; Πρωτότυπο για Ελληνικά δεδομένα, δε λέω, αλλά...
- ΤΙ;
- Άσε που πονάει η πλάτη μετά απο λίγη ώρα...
- Είσαι γκρινιάρα..
- Είμαι;

Ολα καλα...

... τώρα μπορώ να καταρρεύσω;

Γυρίζοντας απο το Βερολίνο...

βρήκα:

1. και πάλι τον ήλιο και χάρηκα
2. 187 e-mails 180 εκ των οποίων ήταν spam
3. τζάκι καθαρό και απαλλαγμένο απο στάχτες και αποκαϊδια
4. τα παιδιά μου να ξέρουν ενα σωρό ιστορίες και παραμύθια (γιαγιάς) τις οποίες μου τις λένε για να τις ξέρω και να τις λέω κι εγώ
5. όλες τις εκκρεμότητες που άφησα φεύγοντας
6. άδειο ψυγείο
7. την ολιγάρκεια μου στο φαγητό (ευτυχώς)

Καλή Χρονιά...

... σε όλους!

Και προσοχή στο τι εύχεστε. Μπορεί να βγεί αληθινό...

Οτι δίνεις ...

...παίρνεις. Αυτό είναι το μότο της ημέρας. Και όταν μου πετάνε κάτι τέτοια αποστάγματα σοφίας, θέλω να βγάλω μια ζυγαριά και να δω ΤΙ ακριβώς δίνω και ΤΙ ακριβώς παίρνω. Ακριβώς όμως.

Μερικές φορές οι προσευχές πιάνουν τόπο...

...κι έπιασαν και οι δικές μας. Όλα καλά! Ο Άγιος Βασίλης ήρθε λίγο νωρίτερα φέτος.
Thank God it's Christmas time!

Κερνάω, γιορτάζω, αναπνέω και πάλι.
Ευγνωμοσύνη.
Οι γιορτές θα έχουν γλυκειά γεύση φέτος...

Αυτο το καιρό

ψάχνω να βρω κανένα φίλο για να κρατηθώ και να ξεχαστώ, αλλά δεν...

Adult

Στα ιατρεία του ΙΚΑ. Η ουρά ατελείωτη. Εγώ σκασμένη όπως κάθε φορά που έχω να κάνω με γιατρούς, μπάτσους, εφορίες κ.λ.π. Ρίχνω μια ματιά γύρω μου. Βλέπω κάποια οικεία μάτια να με κοιτούν. Δε δίνω σημασία. Η σκασίλα μου είναι πιο σπουδαία. Σε λίγο ακούω κάποια να λέει το όνομα μου. Τα οικεία μάτια πάλι. Κάπου τα ξέρω αυτά τα μάτια. Από παλιά. Μόνο που τότε δεν ήταν βυθισμένα σε μαύρους κύκλους. Η παιδική μου φίλη! Αγκαλιαζόμαστε. Λέμε τα τυπικά. Τα παιδιά, τα σχολεία, οι ασθένειες. «Πολύ τρέξιμο ρε Ελένη» μου λέει. «Η ενήλικη ζωή, αγάπη μου…» της απαντώ.

«Μα δε λέγαμε τότε που είμαστε μικρές ότι όταν μεγαλώσουμε δε θα γίνουμε ΚΑΝΟΝΙΚΕΣ μεγάλες;»

«Ετσι λέγαμε, ναι…. Εγω το παλεύω να μην είμαι μια κανονική μεγάλη. Εσύ;»

«Κι εγώ…Προσπαθώ»

Οι μαύροι κύκλοι μου λένε ότι περνάει δύσκολα. Ίσως κάτι αντίστοιχο να κατάλαβε κι εκείνη για μένα.

Οι δύο κανονικές μητέρες αποχαιρετίστηκαν με την υπόσχεση ότι θα συναντηθούν κάποια στιγμή για καφέ. Άραγε θα τη ξαναδώ;

Stay Alive Until You Die, Kaiser Chiefs!

Ομολογώ οτι αυτό που είδα εχθές στη συναυλία των Kaiser Chiefs, στο Principal, δε το περίμενα.
Αυτό που περίμενα να δω ήταν ένα ίσως υπερεκτιμημένο ποπ συγκρότημα της Βρετανίας, και τελικά είδα μια πολύ ώριμη μπάντα στη καλύτερη της φάση, με όλες τις προϋποθέσεις να γίνει μυθική. Όταν μίλησα με τον Nick Hodgson, μου είπε οτι σε κάθε συναυλία δίνουν το 100% της ενέργειας τους. Φυσικά δεν τον πολυπίστεψα αφού νόμισα οτι μου λέει τη γνωστή φράση-κλισέ που λένε όλοι. Ε, λοιπόν και λίγα είπε! Ο Ricky, γοητευτικότατος performer, δεν σταμάτησε να χορεύει σε όλο το μήκος και το πλάτος της σκηνής, να χοροπηδάει, να κάνει stage diving, να παίζει με το κόσμο και να μας μιλά στα Ελληνικά. Τα κομμάτια καλοπαιγμένα, ξεσήκωσαν το κόσμο, τον έκαναν να τραγουδήσει, να χορέψει. Στο I predict a riot, δεν έμεινε ακίνητος κανείς. Το θέαμα ήταν συγκλονιστικό και τα νέα τους τραγούδια πολύ καλύτερα απο αυτό που φανταζόμουν. Φίλοι απο την Αθήνα, μη χάσετε αυτό το διήμερο πάρτυ στο Gagarin!

Slice of Life

Her gaze hit the side of mine
So I opened it out
To destroy what you thought was difference

So I lied to you once again
So I painted over you once again
So I die before you once again
'What's the difference'

Come clearly where the flavour is
Seen here in black and white
You've got two seconds baby boy
In burning light white light
'What's the difference'

Clear up what you are
Burn out these eyes
Rip up this place and scream
'I am your slice of life'

Shivering under lamposts
Shivering under glass
Your standing on charisma again
God knows it cannot last
'What's the difference'

Ice inside your body
Blood inside your soul

Yet still twelve faces stand around
Hugging your skinny bones
'What's the difference'

So clear up what you are
Burn out these eyes, rip up this place and scream
'I am your slice of life'

And the car opened him up to so much more
And the money is brighter with a wider smile
And the problem expands inside your head

'I am your slice of life'

Some Info

Ο Peekay Tayloh θα πραγματοποιήσει μια μοναδική
ζωντανή εμφάνιση στο χώρο του «Ολύμπιον» (πλατεία
Αριστοτέλους , Θεσσαλονίκη), την Κυριακή 19/11,
στις 21.15, παρουσιάζοντας τη μουσική που έγραψε
για τις δύο από τις πρώτες ταινίες μυθοπλασίας του
ελληνικού κινηματογράφου.

O 2L8 στη τελετή λήξης του Φεστιβάλ
Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο Μέγαρο
Μουσικής

Kaiser Chiefs

Οι Kaiser Chiefs είναι από εκείνες τις μπάντες που δεν τα βρήκαν όλα ρόδινα στο ξεκίνημα της καριέρας τους. Μάλλον ο δρόμος ήταν στρωμένος με αγκάθια. Βλέπετε οι συνθήκες δεν ήταν και οι ευνοϊκότερες. Μεγαλωμένοι στο επαρχιακό Leeds, χωρίς πολλές ευκαιρίες παρά μόνο το φεστιβάλ της πόλης. Ο Simon, ο Peanut, και ο Nick, φίλοι από το σχολείο, έπαιζαν σε διάφορα συγκροτήματα από τότε που ήταν δεκαπέντε, ενώ ο Ricky τραγουδούσε σε ένα συγκρότημα που έπαιζε αποκλειστικά κομμάτια των Rolling Stones. Εκ των υστέρων θα έλεγε κανείς ότι έκαναν καλή προθέρμανση.

Έπαιζαν για αρκετά χρόνια indie rock με το όνομα Parva, όταν το 2003 αποφάσισαν να επαναπροσδιορίσουν τους εαυτούς τους, να τα αλλάξουν όλα, ακόμη και το όνομά τους, και να δηλώσουν συμμετοχή στο φεστιβάλ του Leeds. Από κει και πέρα τα πράγματα ήρθαν μόνα τους. Προκάλεσαν μεγάλη αίσθηση και κατάφεραν να βραβευτούν τρεις φορές μέσα στο 2006. Το άλμπουμ τους “Employment” έκανε 5.000.000 πωλήσεις παγκοσμίως. Το νέο τους άλμπουμ αναμένεται μέσα στο Φεβρουάριο του 2007. Και τώρα έχουμε τη χαρά να τους δούμε από κοντά σε δυο εμφανίσεις στην Αθήνα και μια στη Θεσσαλονίκη. Με αυτή την αφορμή μιλήσαμε με τον Nick Hodgson, τον ντράμμερ του συγκροτήματος.

Από το μουντό Leeds στην ηλιόλουστη Ελλάδα. Είναι η πρώτη σας φορά εδώ;

Ναι, δεν έχουμε ξαναέρθει. Ούτε καν σαν τουρίστες.

Γνωρίζετε κάποια πράγματα για την Ελλάδα;

Ο μηχανικός ήχου που συνεργάζεται μαζί μας, είναι Έλληνας. Τον λένε Ηλία. Αυτός λοιπόν μου μιλάει πολύ συχνά για τη χώρα σας και μάλιστα μέσα σ’ένα απόγευμα μου διηγήθηκε όλη την ιστορία της Ελλάδας.

Όλη;!

Ναι, και μάλιστα βρισκόμασταν σε ένα πολύ θορυβώδες μπαρ, ένα κρύο απόγευμα.

Έχετε δηλώσει ότι δεν είχατε ποτέ τη φιλοδοξία να γεμίσετε μεγάλα γήπεδα ή να αλλάξετε τον κόσμο. Τώρα που όλα τα γήπεδα γεμίζουν με κόσμο για σας, μήπως αλλάξατε γνώμη και θέλετε τελικά να αλλάξατε τον κόσμο, έστω και λίγο;

Να αλλάξουμε τον κόσμο… (το σκέφτεται). Σίγουρα δεν γίνονται όλα για το χρήμα ή τη δόξα. Αλλά δεν έχουμε κανένα συγκεκριμένο σχέδιο για να αλλάξουμε τον κόσμο. Ο πρωταρχικός μας στόχος είναι να είμαστε μια πολύ καλή μπάντα. Και όταν μας δίνεται η ευκαιρία να μιλήσουμε ή να ενεργήσουμε για παράδειγμα για τις κλιματολογικές αλλαγές του πλανήτη ή για φιλανθρωπικούς σκοπούς, τότε χαιρόμαστε που είμαστε σε θέση να το κάνουμε.

Έχετε τη συνταγή της επιτυχίας; Πώς μπορεί ένας μουσικός να κάνει τα εφηβικά του όνειρα πραγματικότητα;

Νομίζω πως η επιτυχία έχει να κάνει με τρία πράγματα. Η τύχη σίγουρα δεν είναι μέσα σε αυτά. Το πρώτο είναι το γνήσιο ταλέντο, το δεύτερο η επιμονή και τρίτο η ειλικρίνεια, να μη προσποιηθείς ποτέ πως είσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι πραγματικά.

Έχετε ένα άλμπουμ στα σκαριά, το οποίο κυκλοφορεί το Φεβρουάριο. Νιώσατε καθόλου ότι πρέπει με κάθε τρόπο να επαναλάβετε την επιτυχία του “Employment”;

Σίγουρα κανείς δε θέλει να βγάλει ένα άλμπουμ χειρότερο από το προηγούμενο. Θέλεις πάντα να βελτιώνεσαι. Και προσπαθείς πάντα να κάνεις το καλύτερο, να γράψεις καλύτερη μουσική. Και αυτό κάναμε στο νέο μας άλμπουμ.

Στο τραγούδι σας “I predict a riot” περιγράφετε μια πολύ βίαιη πόλη. Έτσι είναι η πόλη στην οποία ζείτε;

Ναι, είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Ένα βράδυ έκανα ένα DJ Set σε ένα club της πόλης και γυρνώντας στο σπίτι τα ξημερώματα έγινα μάρτυρας κάποιων βίαιων περιστατικών. Η φράση “I predict a riot” ανήκει στον ιδιοκτήτη του club ο οποίος έβλεπε το πλήθος να φέρεται αλλοπρόσαλλα.

Υποθέτω ότι είστε φανς του internet μια που έχετε «ανεβάσει» ένα τραγούδι που δεν έχει υπάρχει στη δισκογραφία σας, το “Sink that Ship”. Πιστεύετε ότι το internet είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για νέους μουσικούς;

Σαφώς και είναι. Εγώ για παράδειγμα μόλις ακούσω κάτι για μια μπάντα πάντα αναζητώ λεπτομέρειες στο myspace. Το βρίσκω υπέροχο που υπάρχει μια πηγή από όπου μπορείς να ακούσεις αμέσως αυτό που θέλεις. Παλιότερα ήταν εντελώς διαφορετικά τα πράγματα. Άκουγες για μια μπάντα και υπήρχε ένα μυστήριο γύρω από αυτή. Δεν ήξερες τίποτα για αυτούς, δεν τους άκουγες να μιλούν σχεδόν ποτέ. Με το internet μπορεί να μην υπάρχει όλη αυτή η έξαψη, αλλά οι καλλιτέχνες γίνονται πιο προσιτοί, πιο ανθρώπινοι.

Κατά τη γνώμη μου ένα συγκρότημα αποδεικνύει την αξία του στο live. Τι να περιμένουμε από εσάς στις 30 Νοεμβρίου;

Δεν ξέρω. Πάντα βάζουμε τα δυνατά μας. Αυτό που θέλουμε είναι όταν φεύγει ο κόσμος να μιλάει για τη συναυλία που μόλις είδε. Αν συζητά για άλλα πράγματα μάλλον αποτύχαμε. Μας αρέσουν οι ζωντανές εμφανίσεις και πιστεύω ότι είναι κάτι που κάνουμε καλά. Πάντα δίνουμε το 100% της ενέργειας μας.

Οι Kaiser Chiefs θα εμφανιστούν στο Principal Club Theater τη Πέμπτη 30 Νοεμβρίου. Τιμή εισιτηρίου 35 ευρώ στην προπώληση, 40 ευρώ στο ταμείο.

Οι πόρτες ανοίγουν στις 21.00

Υπάρχει ελληνική εναλλακτική σκηνή;

Και πάλι με εντυπωσίασε το περιοδικό Sonik. Ασχολείται αυτή τη φορά με ελληνικά συγκροτήματα και θέτει το παραπάνω ερώτημα. Μπορεί να μη πουλάει το θέμα. Αυτό όμως δεν σημαίνει οτι δεν υπάρχουν μπάντες εξίσου καλές (και μερικές φορές και καλύτερες) απο αυτές του εξωτερικού.

Ακούγωντας...

... προχθές τη Μέμα στον Republic θυμήθηκα πόσο πολύ σιχαίνομαι αυτές τις fake, φτιασιδωμένες φωνές, γεμάτες λαγνεία που υπόσχονται πολλές υγρές ονειρώξεις στη μέση της νύχτας.

Γιατί δε μιλάτε όπως στη κανονική ζωή σας; Έλεος πια!

Peyote Visions

Να μη ξεχάσω

να πω συγχαριτήρια στον Fruto 5 για την συμμετοχή του στη συλλογή Believe in Sound (Βest of Greek Electronica) και φυσικά στο περιοδικό Sonik που έκανε την επιλογή των καλλιτεχνών και με αυτό το τρόπο τους υποστηρίζει και τους προωθεί.

It's your world not mine

Εδω και καιρό με έχει απορροφήσει και με γοητεύει περισσότερο ο κόσμος του Myspace παρά αυτός των blogs. Βρίσκω οτι έχει μεγαλύτερο νόημα να βρίσκομαι σε ενα κόσμο γνήσια δημιουργικό (και αυτό αποδεικνύεται εμπράκτως) παρα σ'αυτό το μαλλιοτράβηγμα εκδοτών versus bloggers και τούμπαλιν. Ποτέ δε κατάλαβα τι ακριβώς έχουμε να χωρίσουμε. Μάλλον όλοι έχουμε κάτι κοινό. Τα δευτερόλεπτα της ναρκισσιστικής ευχαρίστησης να δούμε τις τιποτένιες μας λεξούλες μπροστά στη φωτεινή οθόνη ή στο χαρτί αντίστοιχα.
Προσωπικά δεν ένιωσα ποτέ την "ανάγκη" να εκτεθώ στα μάτια σας, ούτε να βγάλω τα απωθημένα μου, ούτε να σας εξομολογηθώ τα μυστικά μου, ούτε να σας κοινοποιήσω το τι συμβαίνει στο σπίτι μου (όσο και αν μερικές φορές πνιγόμουν απο τη μοναξιά και τα συναισθήματα που με κατέκλυζαν), ούτε να ξαμολήσω ελεύθερες τις υποβόσκουσες περσόνες που συνυπάρχουν στο κορμί μου. Με λίγα λόγια ποτέ δεν ένιωσα αυτό το χώρο σα το σπίτι μου. Δε θα πω μεγαλόστομα "φεύγω" και τα συναφή. Θα πω πως θα μείνω και οτι θα γράψω όταν θα έχω πια κάτι ουσιαστικό να πω. Βέβαια με την αυτολογοκρισία που υποβάλλω στον εαυτό μου-απο τη φύση μου- μάλλον το ουσιαστικό θα πρέπει να με πνίξει για να το εκφράσω.

Κάτι απο τα καρντάσια μου (www.myspace.com/zoomerman)

I communicate in chatrooms
and I fuck myself occassionally
to make sure that I'm real
to feel the real me
Come on and get me

Καφεδάκι;

Each year, coffee companies make billions of dollars. Starbucks
alone earned almost $5.8 billion in net revenues during the first
three quarters of 2006.

Yet, for every cup of coffee Starbucks sells, poor farmers in
coffee-growing countries like Ethiopia earn only about $.03. Even
worse, while Ethiopian farmers grow some of the finest name-brand
coffees in the world -- think Harar, Yirgacheffe, and Sidamo --
they don't see the premium profits those names command among
consumers.

Tell Starbucks to give Ethiopia control over its coffee names! Visit http://www.alternet.org/oxfam now.

With as many as 15 million Ethiopians dependent on coffee,
Ethiopia has decided to get its farmers more of what they
deserve. The country's government has asked Starbucks to sign a
licensing agreement that will allow Ethiopia to control the names
of its coffees. That way, Ethiopia can help determine an export
price that makes sure farmers see a larger share of the profits
enabling them to feed their children, send them to school and get
them better healthcare.

Oxfam and a coalition of allies are asking Starbucks to sign this
agreement. According to one coalition member, control of the name
brands could increase Ethiopia's coffee export income by more
than 25 percent -- or $88 million annually. This money could go a
lot way to help lift millions of Ethiopians out of poverty.

So please, visit http://www.alternet.org/oxfam now to help us
convince Starbucks to sign this agreement with Ethiopia.

Poor farmers deserve a fair share of the profits.

Sincerely,

Tim Fullerton
Oxfam America

Red Flags and Long Nights

You can occupy my every sigh,
you can rent a space inside my mind
At least untill the price becomes too HIGH

Σε ποιό κόσμο συμβαίνουν αυτά;

Σκηνή 1: Ζευγάρι κοιμάται μακαρίως.

Σκηνή2: Μωρό ξυπνάει κλαίγοντας.

Σκηνή3: Το ζευγάρι ξυπνά. Η γυναίκα ανασηκώνεται.

Σκηνή4: Ακούγεται ο άντρας να λέει το θρυλικό:"Άσε αγάπη μου, πάω εγώ."

Που συμβαίνουν όλα αυτά; Μα φυσικά στις διαφημίσεις. Ένας κόσμος αγγελικά, ιδανικά πλασμένος.


Νυστάζω...

Απο βαρυποινίτης...

... πανελίστας!

Ποιός;

Ο Ρεγκούζας, ο Κεχαγιόγλου, ο Μαντούβαλος...

Όλα τα καλά παιδιά...

Άλλαξα

Out of Time

Where's the love song?
To set us free
Too many people down
Everything turning the wrong way around
And I don't know what love will be
But if we start dreaming now
Lord knows we'll never leave the clouds

And you've been so busy lately
that you haven't found the time
To open up your mind
And watch the world spinning gently out of time

Feel the sunshine on your face
It's in a computer now
Gone are the future, way out in space


Tell me I'm not dreaming but are we out of time?
(We're) out of time


- Blur

Η Άλλη Όψη του Νομίσματος

Εμείς έχουμε στο μυαλό μας την επανάσταση και οι άλλοι ζούν μια απίστευτη καθημερινότητα.

You never see the lonely me at all...

Ντοκουμέντο

Η ιστορία είναι λίγο-πολύ γνωστή και είναι η μεταγραφή μιας ασύρματης επικοινωνίας μεταξύ ενός πλοίου του Αμερικανικού Ναυτικού και των Καναδικών Αρχών στα ανοιχτά της Νεας Γης.

Αμερικανοί: Παρακαλείστε να παρεκκλίνετε κατα 15 μοίρες βόρεια απο τη πορεία σας για να αποφευχθεί πιθανή σύγκρουση. Όβερ.

Καναδοί: Παρακαλείστε να παρεκκλίνετε εσείς κατά 15 μοίρες νότια για να αποφευχθεί σύγκρουση. Όβερ.

Αμερικανοί: ΕΔΩ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟΦΟΡΟ ΛΙΝΚΟΛΝ, ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΕ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΝΑΥΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ, ΣΥΝΟΔΕΥΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΡΙΑ ΑΝΤΙΤΟΡΠΙΛΙΚΑ, ΤΡΙΑ ΚΑΤΑΔΡΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΑΡΙΘΜΟ ΣΥΝΟΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΛΟΙΩΝ. ΣΑΣ ΖΗΤΑΩ ΝΑ ΠΑΡΕΚΚΛΙΝΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΑΣ ΚΑΤΑ 15 ΜΟΙΡΕΣ ΒΟΡΕΙΑ, ΕΙΔΑΛΛΩΣ ΘΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΤΕΙ Η ΑΣΦΑΛΗΣ ΔΙΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ ΜΑΣ. ΟΒΕΡ.

Καναδοί: Εδώ είναι φάρος. Όβερ.



Απο το βιβλίο "Ο Φωτογράφος της Τουλούζης" του Ζαν-Πωλ Ντυμπουά

Sonic Arts and Technology Forum

Εκτάκτως προγραμματίστηκε μια εμφάνιση του Dani Joss για απόψε στις 20.30, στο περίπτερο 8, με τη παρακάτω σύνθεση:

Christos Pappas: bassoon (Poeta Negra, ex S.ink)

Dani Joss: guitar+laptop (Poeta Negra [shaper of form, liquid photography], ex-S.ink)

Michalis Vrettas: violin (ex-Boomstate, underwater chess)

Panos Papazoglou: guitar (Poeta Negra, ex-S.ink, underwater chess)

Σχετικό post του Zpi για τα υπόλοιπα.

Απο τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που θα συμβούν στη πόλη μας. Μεταξύ άλλων θα παίξουν και οι 2L8 (μέρα μεσημέρι ρε παιδιά;). Και το party της τελευταίας μέρας σίγουρα λέει...

Rearviewmirror

I gather speed from you fucking with me
once and for all i'm far away
i hardly believe, finally the shades...are raised...
saw things so much clearer
once you, once you...
rearviewmirror...
saw things so much clearer
once you, once you...
rearviewmirror...

Ακούω...

2L8

Σαν να ξύπνησα μόλις τώρα.

Open

A man lies in his bed in a room with no door
he waits hoping for a presence,
something,
anything to enter
After spending half his life searching, he still felt as blank
as the ceiling at which he's staring
He's alive, but feels absolutely nothing
so, is he?
When he was six he believed that the moon overhead followed him
by nine he had deciphered the illusion, trading magic for fact
No tradebacks...
So this is what it's like to be an adult
if he only knew now what he knew then...

He is Happy...

... so am I.

Η δική μου προσωπική κόλαση...

... αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους πιστεύουν (μεταξύ τους κι εγώ) οτι η ζωή είναι δύσκολη μόνο για εκείνους...

I have a private hell
of excellent quality
I've dwelt there for years
playing with my tears
it's tasteful, luxurious
and full of sexuality

And though there are tears
I control them with my gears
All in all, I must tell
You - well I must tell
You - i'm so proud of my private hell

Επιστροφή

Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα ....

Μια βδομάδα έλειψα και τίποτα δεν άλλαξε στα blogs. Και τρία χρόνια να έλειπα, τα ίδια θα έβρισκα. Εμμονές, σκατά και ξερατά. Άλλοι το γύρισαν ολοκληρωτικά στο metablogging και οφείλω να πω πως τους ταιριάζει περισσότερο απο το να προσπαθούν να αποδείξουν οτι έχουν μυαλό και αξία. Είναι πιο εύκολο να γκρεμίζεις απο το να χτίζεις. Άλλοι εξακολουθούν να έχουν τις ίδιες εμμονές, με τους ίδιους ανθρώπους με το ίδιο στυλάκι Καρατζαφέρη και αναζητούν "στοιχεία" για να τα "αντιπαραθέσουν" (τι ωραίος τηλεοπτικός όρος !) σε αυτά που ήδη έχουν.

Δε γαμιέστε λεω εγώ !

Bad News

Guess I'm doing something wrong
never feel right in these shoes
A pocket full of matches and a head full of flames
got to warn you that I'm bad news
He tugs me in and then he screams
one day you will have to choose
either take care of me or take care of you
and don't pretend you're not bad news

Come on now I'll take you home
you don't have a thing to lose
but stick around long enough and you'll find out
I am nothing but bad news

You can never change where you're from
No matter who I will accuse
gonna get on with a better life
and one day I won't be bad news
Cause it's the same
every day when I wake up
it's the same
in the way that you
gave me up
in the middle of a swan dive
and I was soaring down
perfect and slow

Αύριο...

... οι Archive στο Μύλο με support τους παιδικούς μου φίλους Ground Control.

Θα είμαι εκεί.

All I wanna be...

...is YOU !

Τελευταία...

...χάρηκα και ζήλεψα τρείς συνεντεύξεις.

1. Mr. Hulot απο τους Massive Attack
2. Ηλίας Φραγκούλης απο τη Σοφία Κόπολα
3. Μ. Φωκίδη απο τον Devendra

Yawn

Ήμουν λέει στο μαγαζί του Del Naja στα λαδάδικα. Εστιατόριο και μπαρ ιρλανδικού τύπου περισσότερο παρά αγγλικού. Ο Del Naja άρχοντας. Απρόσιτος, με αέρα σταρ ακόμη κι όταν τεμάχιζε το κρέας. Κάτι κοντοκουρεμμένα Αγγλάκια σκέτες αλήτρες σύχναζαν στο μαγαζί και κάτι trendy ζευγάρια που ήθελαν να νιώσουν την αίσθηση του κινδύνου έστω και για λίγο. Έκανα βόλτες απ’εξω και πέτυχα τον 3D στα κέφια του. Τον χαιρέτισα θρασύτατα (δεν μπορούσες εύκολα να του απευθύνεις το λόγο) και εκείνος παραδόξως χαμογέλασε. Ήμουν πια η ευνοούμενή του. Το ίδιο βράδυ ξεκουβαλήθηκα με τη παρέα μου. Είχα και ένα joint μαζί μου. Τα Αγγλάκια ευχαριστήθηκαν πολύ. Κουνούσαν τα κεφάλια τους επιδοκιμαστικά και με κάλεσαν στο τραπέζι τους. Άφησα τον Α. να γοητεύει ένα μελανούρι με τις εγκυκλοπαιδικές του γνώσεις και πήγα. Πίναμε μπύρες και μου λέγανε πως μπορείς να ξεφορτωθείς γρήγορα το stuff σου σε περιπτώσεις ανάγκης χωρίς να το χάσεις. Χρήσιμα πράγματα. Φώναξα στον Del Naja να μας φέρει το γλυκό του καταστήματος…και μετά ήρθε ο Τασούλης και με ξύπνησε.

Καφέ παρακαλώ.

14ο Δημοσιογραφικό Συνέδριο Σαμοθράκης

Πήγα κι εγώ στο ετήσιο συνέδριο των δημοσιογράφων για να μάθω πράγματα απο τους πιο παλιούς και πιο έμπειρους δημοσιογράφους. Και έμαθα. Έμαθα οτι οι δημοσιογράφοι δεν τολμούν να πούν την αλήθεια ούτε στους εαυτούς τους. Οι περισσότεροι δεν έχουν επίγνωση της πραγματικότητας. Έχουν εγκλωβιστεί στα deadlines και στο κυνήγι της είδησης. Έμαθα οτι παίρνουν τους εαυτούς τους πολύ στα σοβαρά. Οι περισσότεροι έχουν πρόβλημα έκφρασης. Οι μισοί δεν μπορούν να εκφραστούν και οι άλλοι μισοί παρασύρονται σε ανούσια λογίδρια που προκαλούν χασμουρητά. Ευτυχώς που ήρθε τη τελευταία μέρα ο Λαζόπουλος (!) και μίλησε ρεαλιστικά για το πως έχουν τα πράγματα στη τηλεόραση. Αν ήμουν λίγο πιο ευαίσθητη και παρορμητική, μετά απο αυτό θα έκανα στροφή στη καριέρα μου. Ξανά.
Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα ένοχη που συμμετείχα στην δίχως λόγο κατασπατάληση των κονδυλίων της Νομαρχίας Έβρου και έδωσα δίκιο σε όσους μας έβλεπαν σαν λαίλαπα. Καταλάβαμε το νησί στη κυριολεξία.

Πραγματικά όμως απολαυστικές οι ιστορίες (εντελώς εκτός συνεδρίου) των κ.κ. Κλεάρχου, Ηλία, Χρήστου. Πάνσοφοι γέροντες, με γαργαλιστικά κοτσομπολιά, αυτοσαρκαστικά σχόλια, κριτική διάθεση. Πιο ζωντανοί και πιο νέοι απο τους νέους. Απόλαυση και ο ελληνικός καφές, το γλυκό κουταλιού και το ούζο κάτω απο τα πλατάνια.

Φεύγω...

...για τετραήμερο.

Ένας δημοσιογράφος...

...για να θεωρείται καλός πρέπει οπωσδήποτε να είναι ξινός;
Και αν η ξινίλα είναι κάτι που του υπαγορεύει ο ρόλος του, πρέπει να είναι ξινός με όλα και με όλους;

Ρωτάω για να μαθαίνω...

Χθές

Οι Massive (δυστυχώς) ήταν κατώτεροι των προσδοκιών μου, αλλά ίσως να φταίει οτι τους είδα για τρίτη φορά χθές χωρίς να έχουν νεο υλικό. Ο ήχος εντελώς μάπα, σαν να είχα βάλει το mini-disc μου στο διπλανό δωμάτιο. Περίμενα να συμβεί κάτι να με ταρακουνήσει αλλά μάταια. Η Liz είναι φωνάρα, δεν υπάρχει αμφιβολία.
Κυριολεκτικά υπνωτιστικά τα φώτα και τα σκηνικά. Αυτό που μου άρεσε ήταν οτι παίξανε πολλά (αντιεμπορικά) κομμάτια απο το 100ο παράθυρο. Το μισό πλήθος παρακολουθούσε τη σκηνή αποσβολωμένο χωρίς να κουνάει ούτε μυ και το υπόλοιπο δεν μπόρεσε να ξεφύγει απο το socializing. Με εκνευρίζει το κοινό των συναυλιών στην Ελλάδα. Δεν κουνιέται, μιλάει ακατάπαυστα, φωτογραφίζει μανιωδώς χωρίς να συμμετέχει σ'αυτό που συμβαίνει. Μόνο στο χειροκρότημα του δεν τσιγγουνεύεται.

Summer's Gone

Sing for your lover
Like blood from a stone
Sing for your lover
Who's waiting at home
If you sing when youre high
And youre dry as a bone
Then you must realise
That you're never alone

Tomorrow at a theater near you

Οι Massive Attack...

στο περίπτερο 17 της Έκθεσης!
Σαν να λέμε "ενοικιάζεται αίθουσα τελετών για γάμους, βαπτίσεις, μνημόσυνα, συναυλίες.
Η αίθουσα κλιματίζεται."

Ελπίζω η κυρία Frazer (που την αγαπώ απο την εποχή των Cocteau Twins) να με αποζημιώσει.

Nada

Why Not Nothing?

I aint got time for your politics
Or your masqueraded machavellian tricks
Goodbye, you know i aint got time
Dont deny it its abuse of the cross
Lets get some of god squad in the dock where they belong
Ah wheres ya song ?
Its a- I know that your wrong you gotta learn the way you do
Take my advice dont let em treat you like a fool
Hey babe, Im gonna look you in the eye
Thats when we started singing

Why not, why not nothing

Tonight i need survival through your everyday
Who the fuck are you when you take that mask away ?
Friend i dont know, ahh where do we go ?
I do not know whats real on the screen
Hollywoods directing world war 3
Whats going on?, ahh pass me the gun
Its a- I know that your wrong you gotta learn the way you do
Take my advice dont let em treat you like a fool
Hey babe, Im gonna look you in the eye
Thats when we started singing

Why not, why not nothing

Dark Angel's Alchemy

Κάποτε είχαμε μια μπάντα. Την ονομάζαμε Dark Angel's Alchemy. Παίζαμε διασκευές απο Chistian Death, Cramps, Sound, Bauhaus. Σαν γνήσιοι γκοθάδες εμφανιζόμασταν αγόρια-κορίτσια τίγκα στο make up και δεν νομίζω οτι ποτέ αμφισβητήθηκε ο ανδρισμός κάποιου. Στα φωνητικά η υπογράφουσα, με κραυγές-ξεπατικούρα απο Lydia Lunch και Kim Gordon, και σκηνική παρουσία πέφτω-στα-γόνατα-ανα-πάσα-στιγμή-τύφλα-να'χει-η-Βίσση. Θυμάμαι είχα γδάρει τα γόνατα μου πολλές φορές. Τι να γίνει όμως; Η περφόρμανς είναι περφόρμανς. Κάποια στιγμή γράψαμε και ενα κομμάτι. Λεγόταν Illusions που ευτύχησε να σταδιοδρομήσει στα airways της εποχής. Μιλάμε για το Ράδιο-Αρβύλα του Ευόσμου (που ήταν και κολλητοί μας). Το ηχογραφήσαμε κιόλας. Την πρώτη φορά που εμφανιστήκαμε live ήταν σ'ενα φεστιβάλ της ΚΝΕ, μαζί με τους XAXAKES χωρίς ούτε καν την υποψία της Domini, και με τον Νάστα με καρέ μαλλί. Ήταν σκέτη αποτυχία. Το κοινό δεν μας εκτίμησε όπως μας άξιζε. Τη δεύτερη φορά στο Θέατρο Κήπου. Τα πανκιά μας γούσταραν. Οι υπόλοιποι έμειναν με την απορία. Μέχρι να ακούσω τον φίλο μου τον Πάνο και την μπαντα του, νόμιζα οτι είμασταν η πιο απαράδεκτη μπάντα που υπήρξε ποτέ στη Θεσσαλονίκη.

Update: Η παραπάνω ιστορία είναι πέρα ως πέρα αληθινή. Κάθε ομοιότητα με φανταστικά πρόσωπα είναι εντελώς συμπτωματική.

Sunday Morning

Κάθομαι και πίνω τον καφέ μου στον ήλιο. Έχει δροσιά. Φυσάει. Δεν θα πάω για μπάνιο τελικά. Θα κάτσω εδω και θα στηθώ πάλι στη τηλεόραση να ανατριχιάσω με την ησυχία μου. Να σοκαριστώ λίγο βρε παιδί μου. Όσο κάνω εναν απολογισμό της χθεσινής μέρας, απο την απέναντι παιδική χαρά ακούγονται δυο κοριτσάκια που κάνουν κούνια να τραγουδάνε: "Έχεις μεγάλο ταλέντο στα χείληηηηηη, έχεις αυτό που δεν έχουν οι άαααλλοι, αγάπη μου έλα και φίλα με πάαααλι...."

A Long Way Down...

είναι το καινούριο βιβλίο του Nick Hornby (ο κύριος High Fidelity)
M' αρέσει αυτός ο τύπος...

Και που λέτε "αδέρφια"...

...μια που με αφαιρέσατε απο τα links σας δίχως λόγο και αιτία (αν και υποψιάζομαι κάτι), λέω κι εγω να κάνω μια ανακαινισούλα...

δε πιστεύω να το πάρετε προσωπικά, έτσι;

(το πόση μαλακία δέρνει τον κόσμο...)
μπλιάχ!

Τι κώδικας DaVinci και μαλακίες...

...εδώ γίνεται η αληθινή ανατροπή.

Soulmates

The sea's evaporating, though it comes as no surprise
These clouds we're seeing, they're explosions in the sky
It seems its written, but we can't read between the lines

Hush, its okay, dry your eyes
dry your eyes
Soulmate dry your eyes
dry your eyes
Soulmate dry your eyes, 'cause soulmates never die

This one world vision turns us into compromise
What is religion when its each other we despise
Damn the government
Damn their killing, damn their lies
(its okay)
Dry your eyes
Soulmate dry your eyes
Dry your eyes
Soulmate dry your eyes, cause soulmates never die
Soulmates never die
never die
Soulmates never die
Soulmates never die

Last night...

I shed some tears to wash away the taste of defeat from my mouth...

Belly-button

Χτές βράδυ
αποπειραθήκαμε
μια μεταμόσχευση
χνουδιού
αλλά
ο αφαλός της
το απέρριψε.

Ο άντρας-κατίνα

Για μένα που είμαι γυναίκα - και πιστεύω οτι πολλές θα συμφωνήσουν μαζί μου - δεν υπάρχει πιο απωθητικό γνώρισμα απο την κατινιά στον άντρα. Αυτό που έχουμε χρεωθεί για αιώνες τώρα, αποτελεί αναπόσπαστο χαρακτηριστικό μιας μερίδας αντρών που δεν έχουν τα αρχίδια να πούν αυτό που έχουν να πούν στα ίσια και ξεμαλλιάζονται καθημερινά μέσω των πληκτρολογίων τους, ρίχνοντας υπονοούμενα, διατυπώνοντας κακοήθειες για τον τάδε ή τον δείνα, επιχειρούν να ισοπεδώσουν προσωπικότητες (για ποιό λόγο ακριβώς;), στήνουν άθλιες παγιδούλες, κοτσομπολεύουν και αναλώνουν την ενέργειά τους που άλλοτε ίσως να τους έβγαινε ερωτικά, σε μπούρδες. Και όλο αυτό ονομάζεται meta-blogging! Μου θυμίζει ενα παιχνιδάκι που παίζαμε με τους φίλους μου στην εφηβεία μου. Το ονομάζαμε "ποιός-θα-πει-την-πιο φαρμακερή-ατάκα-μειώνοντας-τους-άλλους-για-να-νιώσει-ανώτερος". Στην ψυχιατρική το λένε σίγουρα αλλιώς. Απο τότε έχω μεγαλώσει. Εσείς;

Back

Καλά τα έγραψε ο ANemos
αλλά αυτό που με απογοήτευσε οικτρά στην Αθήνα απο τον κόσμο (και τους γνωστούς που συνάντησα) ήταν η υπερίσχυση της απόλυτης ατομικότητας. Το moto "περνάω μια χαρά και δεν με νοιάζει τι κάνουν όλοι οι άλλοι" έδινε και έπαιρνε στις συζητήσεις. Καμία ανάγκη για συλλογικότητα, καμία ανάγκη για ένταξη σε κάποια ομάδα (κοινωνική, ταξική ότι θες βάλε με το μυαλό σου), απλά ενα ασταμάτητο πήγαινε-έλα στη δουλειά, δύο ποτά στο μπάρ δύο φορές την βδομάδα, κανένα θέατρο για να λέμε οτι εκμεταλλευόμαστε τις επιλογές που απλόχερα μας δίνει η πόλη, και αυτό. Τίποτα άλλο. Καμία σύγκρουση, καμία επιθυμία για βελτίωση, ενα βάλτωμα χωρίς προηγούμενο. "ΕΓΩ είμαι μια χαρά. Οι άλλοι δεν ξέρω καν αν υπάρχουν".

Gimme Shelter

War, children, is just a kiss away
is just a kiss away...

34

Στα πόσα βγαίνω;

Mε γειά !

Κακώς μας ήρθε η κοντή, μικρή ψυχή, που έσκασε μύτη μετά τα μεσάνυχτα όπως κάθε βαμπίρ που σέβεται τον εαυτό του. Α ! Και με γειά ο νέος πόλεμος ! Να'μαστε καλά, να συμμετάσχουμε κι εμείς απο τη Σούδα ή να τον παρακολουθήσουμε (με αγωνία) απο την Τ.V. μας !

Π.Ψ.

Με το που ξύπνησα και πήρα το καφέ μου, είπα να αράξω λίγο να τον απολαύσω. Ο Α. άνοιξε την τηλεόραση στην ΕΤ3. Φάτσα κάρτα μπροστά μου ο Ψωμιάδης. Άρχισα να φτύνω τον κόρφο μου, να κουνιέμαι απο τη θέση μου, να πίνω μεγάλες γουλιές καφέ, μπας και φύγει ο εφιάλτης... Παρόλα αυτά -δεν μπορώ να πω- με συνεπήρε η κουβέντα και γρήγορα μπήκα στο κλίμα. Η δε χοντρή δημοσιογράφος ήταν καταιγιστική. Ο Πάνος ξεροκατάπινε και με δυσκολία προσπερνούσε τις σκληρές παρατηρήσεις της χοντρής δημοσιογράφου, του στύλ : "Πόσο είστε; 59;;; Δε σας φαίνεται καθόλου..."
Δε ξέρω για εσάς, πάντως εγω είμαι ασυνήθιστη σε τέτοιου είδους σκληρά θεάματα το πρωί. Το βράδυ κάτι γίνεται. Με επηρρέασε αφάνταστα. Είμαι ακόμη σοκαρισμένη.

The Pimp

Ο κύριος Adamson ήταν επαρκής. Μου άρεσε που περιορίστηκε στη swing πλευρά του (αν και μου έλειψε ο σκοτεινός, μεγαλειώδης ήχος του Lost Highway) πράγμα που δείχνει οτι σαν καλλιτέχνης εξελίσσεται συνεχώς. Άκρως γοητευτικός σαν performer μας ταξίδεψε σε Παριζιάνικα καταγώγια, στο βίαιο Λονδίνο, σε πριβέ πάρτυ της Νέας Υόρκης.Μακάρι να είχε περισσότερο κόσμο.

Το next big thing των συναυλιών είναι οι Massive.

Barry Adamson απόψε

στον Μύλο...

Τον αποκαλούν MR ADAMSON, Νταβατζή, Floyd, Oscar de la Soundtrack, Dirty Barry. Είναι ο τελευταίος των μεγάλων swingers.
Στα μέσα περίπου της δεκαετίας του ’70, ο μέχρι τότε εραστής της μουσικής Barry αποφάσισε να μη μείνει αμέτοχος στο σκάσιμο του Punk. Έμαθε να παίζει μπάσο μέσα σε μια νύχτα για τους Magazine.Έπαιξε με τους Birthday Party και μετά με το φίλο του Nick Cave έφτιαξαν τους Bad Seeds. Βέβαια όλα αυτά ήταν μόνο η αρχή…

Από τους Magazine στη μουσική για ταινίες. Εκτός από το χρόνο τι άλλο μεσολάβησε;

Ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση. Αυτό που μεσολαβεί είναι η ίδια η ζωή και η απαίτηση να προχωρήσουμε, να κάνουμε ένα άλμα, να σπάσουμε το πόδι μας και να βρούμε ένα καλό νοσοκομείο.

Είναι το Moss Side Story η προσωπική σου ιστορία;

Ένα μέρος του είναι. Περιλαμβάνει πολλές ιστορίες που προσπάθησα να δω μέσα από πολλά παράθυρα.

Αυτό ήθελες να κάνεις πάντα; Να γίνεις μουσικός;

Ήταν ξεκάθαρο από την παιδική μου ηλικία ότι είχα μια ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική και μια καλλιτεχνική ματιά της ζωής, εκτιμούσα όλα τα ωραία πράγματα, τη ζωγραφική, τις ταινίες και τη λογοτεχνία, και όλα αυτά εξακολουθούν να με τρέφουν.

Γλιστράς άνετα από τον σκοτεινό, καταθλιπτικό ήχο σε λικνιστικούς, χορευτικούς ρυθμούς. Δεν υπάρχει είδος της μουσικής στο οποίο κάποιος θα μπορούσε να σε κατατάξει με ακρίβεια. Πως νιώθεις για αυτό;

Είμαι χαρούμενος που μου επιτρέπεται αυτό! Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου περνώντας από τη μια ταυτότητα στην άλλη πριν συνειδητοποιήσω ότι είμαι, όπως η μουσική μου, φτιαγμένος από πολλά διαφορετικά μόρια, υλικά, γενετικές πληροφορίες, στυλ κ.λ.π., έτσι κοιμάμαι καλά κρατώντας αυτό στο μυαλό μου.

Όταν συνθέτεις κάτι, λαμβάνεις υπόψη σου τους ακροατές σου; Συνήθως συνθέτεις για τον εαυτό σου ή για να προκαλέσεις συναισθήματα στους άλλους;

Προσπαθώ να παίξω το ρόλο του συνθέτη και του ακροατή ταυτόχρονα. Ο Λέοναρντ Μπερνστάιν επέμενε ότι το να ακούς μουσική είναι το ίδιο σημαντικό όσο το να συνθέτεις, να εκτελείς ένα κομμάτι ή και να τη σκέφτεσαι. Ελπίζω πως εξωτερικεύω τις εμπειρίες μου με τέτοιο τρόπο ώστε ο ακροατής να συνδέεται μαζί μου κι εγώ με εκείνον.

Έχεις σχέση με τη πολιτική; Σε ενδιαφέρει το τι συμβαίνει στον κόσμο; (Πάντα πίστευα ότι οι μουσικοί είναι μάλλον αποκομμένοι από αυτά τα πράγματα και ότι προτιμούν να κρατούν τη θέση του παρατηρητή όπως ας πούμε οι φιλόσοφοι).

Παλιά ήμουν απολιτικό ον. Όμως τώρα πια είναι δύσκολο να βυθίζομαι απλά στα έργα του Σοπενχάουερ και να βλέπω τις μέρες να περνούν ή να περνάω στην αριστερή όχθη και να συναναστρέφομαι τον Σαρτρ. Θέλω να πω ότι τα δεινά της ανθρωπότητας είναι μπροστά στα μάτια μας και μερικές φορές απελπίζομαι από το πόση πείνα, απληστία και βλακεία υπάρχει στο κόσμο. Ψηφίστε εμένα για Πρόεδρο!

Τι σε εμπνέει συνήθως; Πως ξεκινάς τη διαδικασία της σύνθεσης;

Ο θυμός παίζει σημαντικό ρόλο. Η θλίψη το ίδιο. Μερικές φορές ξεκινώ απλά τραγουδώντας μια μελωδία.

Γιατί έφυγες από τους Bad Seeds? Είναι αλήθεια ότι ένιωθες περιορισμένος ως προς τις μουσικές τους επιλογές;

Ένιωθα όπως κάποιος που αφήνει το σχολείο, ήθελα να κάνω τη ΔΙΚΗ μου μουσική. Αυτό που κάνουν είναι σπουδαίο απλά ήθελα κάτι άλλο για μένα.

Συνθέτεις μουσική για ταινίες. Αν η ζωή σου ήταν ταινία, ποιος θα ήταν ο σκηνοθέτης;

Εγώ.

Με ποιο τρόπο νομίζεις ότι έχει αλλάξει η μουσική από την αρχή της καριέρας σου;

Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν φανταζόμουν αυτή την εξέλιξη της τεχνολογίας. Μόλις ολοκλήρωσα ένα άλμπουμ σε ένα laptop και ακούγεται λες και το έκανα σε μεγάλο studio! Μ’αρέσει που μπορώ να χρησιμοποιήσω ένα computer σαν κονσόλα ηχοληψίας. Κρατάει τη δημιουργικότητα σε ροή, χωρίς να χρειάζεται να χάνεις το χρόνο σου όπως γίνεται συνήθως.

Η συνέντευξη φιλοξενείται απο το περιοδικό Soul

Ωραίο το τριήμερο...

στο Διαβαλκανικό! Αξέχαστο θα μου μείνει...

The Trip

This world's so bad you feel so sad
We're gonna take a trip in a world so glad
A world with frogs and green mountains
and flying dogs and silver cats
and all the rats
Oh yeah let's take a trip...

'νταξ, δεν θα είναι και τόσο ιδανικά, αλλά θα το κάνουμε όσο γίνεται πιο ωραίο...

Αδελφές του Ελέους

απόψε στο Principal. Είδαμε Echo and the Bunnymen, θα δούμε Waterboys, Barry Adamson... Η αναβίωση των 80's. Καμιά μπάντα στον καιρό της θα δούμε;